Á Írlandi eru ekki allir ánægðir með að Íslendingar fái aðild að ESB án þess að tryggt verði að íslenskur sjávarútvegur sitji við sama borð og aðrir og aðgangur ESB-sjómanna að Íslandsmiðum verði tryggður.

Það er fagnaðarefni að sjá þann metnað sem einkennir rannsóknarskýrslurnar sem Varða hefur birt og nálgast má á vefsíðu hugveitunnar varda.org.

Það bendir margt til þess að í aðdraganda 29. ágúst ætli Samfylkingin að stunda sama feluleikinn og hún hefur leikið árum saman í ráðhúsinu.

Reyndur samningamaður byrjar ekki á slagorði heldur samningsmarkmiðum. Hvers vegna gerir ríkisstjórnin það ekki?

Hann ögrar Íslendingum ekki aðeins með niðrandi ummælum í netheimum heldur hótar öllu illu með valdbeitingu og reynir að fela sig fyrir landhelgisgæslunni.

Það er rangt að það sé alfarið undir ESB komið að eyða óvissunni sem bændur sjá og öll þjóðin. Í því efni verður ríkisstjórn Íslands að stíga fyrsta skrefið með kynningu á samningsmarkmiðum.

Valdaskiptin í Stjórnarráðshúsinu og Ráðhúsi Reykjavíkur segja mikla sögu.

Umræðan um ESB-atkvæðagreiðsluna hefur einkum snúist um rétt þjóðarinnar til að ákveða viðræður. Minna hefur verið rætt um það hvaða samningsmarkmið Ísland ætlar að setja sér.

Spænski utanríkisráðherrann reyndi að selja ESB-aðildina með því að benda á hvaða þátt ESB hefði átt í uppbyggingu nútímavegakerfis og lestarsamgangna á Spáni.

Þegar Michel Barnier nefnir landbúnað hér að ofan á hann einnig við sjávarútveg. Ætlar ríkisstjórnin að gera stefnumótun fyrir íslenskan landbúnað og sjávarútveg að sameiginlegu viðfangsefni á vettvangi ESB?

Kjörorðið já til að sjá snýst um upplýsingar. En kosningin 29. ágúst snýst um umboð. Upplýsingarnar um kröfur ESB liggja fyrir. Það sem vantar eru upplýsingar um markmið íslenskra stjórnvalda.

Hér birtist 7. júní frétt af rússnesku njósnaskipi á siglingu milli Íslands og Grænlands. Daginn eftir var sagt frá því að bandarískur kafbátur hefði komið í stutta þjónustuheimsókn í landhelgi Íslands.

Það er ríkisstjórn Kristrúnar sem velur þann kost að sverta samskiptin við Bandaríkin, í von um aðdáun í Brussel.

Á 18 mánuðum hefur Kristrúnu Frostadóttur og stjórn hennar tekist að veikja grunn efnahags- og atvinnulífsins, ýta undir svartsýni og óstöðuleika. 

Ólíklegt er að Kristrúnu hafi tekist að sópa þessu máli undir teppið með ummælum sínum í Kastljósinu. Nú er þess beðið hvort einhver annar í þingflokknum en hún láti í sér heyra.

Ljóð Huldu varð að einu ástsælasta hátíðarljóði þjóðarinnar eftiir að það var frumflutt á Þingvöllum 17. júní 1944. Nú er það bæði flutt til að hylla ættjörðina og til minningar um látna við jarðarfarir.

Gerð er furðuleg tilraun til að selja þjóðinni þá skoðun í öryggis- og varnarmálum að hætta steðji í raun að Íslandi frá Bandaríkjastjórn undir forystu Trumps og öryggistrygging frá ESB sé betri.

Að þessu leyti er staða Kristrúnar Frostadóttur lík stöðu Sir Keirs. Planið hennar hefur misheppnast, henni vegnaði illa í byggðakosningum eins og Sir Keir á dögunum. 

Donald Trump Bandaríkjaforseti er áttræður í dag, 14. júní. Eini maðurinn sem áður hefur gegnt embætti forseta Bandaríkjanna á níræðisaldri er Joe Biden, forveri Trumps.

Þróunin í Danmörku gefur vísbendingu um hvert stefnan stefnir innan Evrópusambandsins. Hún sýnir einnig að umræða um landbúnað snýst síður en áður um framleiðslu og sífellt meira um önnur markmið.

Afstaða Magnúsar Geirs er hins vegar innan umræðuramma fréttastofu RÚV um ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur. Honum má lýsa með orðunum ekki rugga bátnum.

Ætla má að opið bréf vegna brottvísunarmiðstöðvar hefði aldrei verið sent stæði Kristrún með pálmann í höndunum eftir byggðakosningarnar. Það gerði hún ekki og glorían hvarf.

Uppleggið í Silfrinu mánudagskvöldið 8. júní var ámælisvert en ekki hverjir voru valdir til þátttöku í samtalinu sem þar fór fram. Það er einfalt og yfirborðskennt.

Deilur um afstöðuna til Palestínu og Ísraels fá nýja þýðingu fyrir ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur og utanríkisráðherra hennar vegna ESB-áforma þeirra.

Þegar andstæðingum ESB-aðildar er svarað með ásökunum um ótta og taugaveiklun í stað svara við spurningum um sjávarútveg, fullveldi og stjórnarskrá er ástæða til að spyrja: Hvað varð um rökin?

Kynslóðin sem háði landhelgisbaráttuna gerði það ekki til að færa ákvörðunarvaldið yfir auðlindum hafsins til Brussel. 

Það færist í vöxt að talsmenn ESB-aðildar tali EES-samninginn niður. Sumir gera það augljóslega gegn betri vitund, aðrir af þekkingarleysi og það á við um Dagbjörtu.

Málstaður sem þarf á því að halda sem hér hefur verið lýst tekur mið af öðru en því sem boðlegt er fyrir framtíð íslensku þjóðarinnar. Heiðarleiki og sannmæli hæfa ekki málstaðnum.

Hver hefur hag af þessu? Er markmiðið að taka félagið í gíslingu og láta skattgreiðendur greiða lausnargjaldið?

ESB-aðildarsinnar eru hreinskilnari þegar þeir ræða framsal fullveldisins vegna krónunnar en vegna sjávarauðlindarinnar.

 Í öllum samningaviðræðum vita menn áður en þeir hefja þær hvaða niðurstöðu þeir geta sætt sig við og hvaða niðurstöðu þeir geta ekki sætt sig við. Af hverju á það ekki einnig við hér?

Í þeirri vörn birtist það sem einkennir málflutning þeirra sem vilja fá já í atkvæðagreiðslunni 29. ágúst: ónákvæmni, oftúlkanir eða beinar og vísvitandi rangfærslur.

Áður en þjóðin veitir stjórnvöldum umboð til viðræðna við Evrópusambandið á hún rétt á að vita hvort til séu ófrávíkjanleg skilyrði sem stöðva viðræðurnar ef þeim verður ekki náð.

Þorgerður Katrín hefur ekki skuldbundið sig til að standa vörð um fullveldisréttinn yfir 200 mílunum. Hún vill hefja fjórða þorskastríðið. Ekki við ESB heldur við íslenska kjósendur.

Í hugann koma orð sem höfð voru eftir kommúnista á Siglufirði þegar hann svaraði fyrir mörgum áratugum gagnrýni á ábyrgðarlausa framgöngu sína með spurningunni: „Hvað varðar mig um þjóðarhag?“

Það sem einkennir allar ákvarðanir sjálfstæðismanna sem hér hafa verið nefndar er ábyrgð, frjálslynt raunsæi og fordómalaus virðing fyrir lýðræðislegum leikreglum.

Í málflutningi ráðherranna er alið á hræðslu í garð Bandaríkjanna og farið rangt með ástæðuna að baki þjóðaratkvæðagreiðslunni.

Þessi orð verða ekki misskilin. Nýja ferlið er skýrt: gera á samning og svo ætlar Kristrún að beita neitunarvaldi lítist henni ekki á hann. Þjóðin fær kannski aldrei að sjá hann?

Lokaumræðan um tillögu utanríkisráðherra er að hefjast á þingi. Þorgerður Katrín hefur verið niðurlægð af forsætisráðherra. Þjóðaratkvæðagreiðsluferlið er orðið markleysa af því að Samfylkingin óttast niðurstöðuna.