Ég er að grundvallarstefnu ósammála Jóni Bjarnasyni og Steingrími J. Sigfússyni og hef aldrei átt pólitíska samleið með þeim. Nú erum við þó sammála gegn ESB-aðild Íslands.

Þegar Þorgerður Katrín er spurð hvaða markmið hún ætli að setja segist hún ekki ætla að semja við sjálfa sig í fjölmiðlum. Að skýra markmið er ekki að semja við sjálfan sig,

Þorsteinn Pálsson taldi 2008 ekki nægja að stjórnmálamenn segðu: Spyrjum þjóðina og sjáum síðan hvað gerist. Ábyrgðin hvíldi fyrst á ríkisstjórn og alþingi að móta pólitískan vilja.

Áður talaði Kristrún um verkstjórn en nú kýs hún að fara í hlustunarham, ekki vegna skorts á verkefnum heldur vegna þess að hún veldur þeim ekki.

Varla hefur mig órað fyrir því þennan dag fyrir 72 árum að ég myndi upplifa almyrkva á sólu öðru sinni á ævi minni en árið 1954 hafði hann ekki orðið hér síðan 1727 og árið 2026 var í órafjarlægð.

Í Silfrið vantaði lykilspurninguna: Ef samningsstaða Íslands er svona „ótrúlega sterk“ og allar aðstæður benda til þess að unnt sé að ná „góðum samningi“, hvers vegna treystir ríkisstjórnin sér þá ekki til að segja þjóðinni hvað góður samningur hefur að geyma?

Ástæðan er líklega einfaldlega sú að þeir Baudenbacher og Ólafur Ragnar hafa báðir lýst afdráttarlausum og vel rökstuddum skoðunum sem ganga gegn viðhorfum þeirra sem vilja að Ísland gangi í ESB.

Þegar utanríkisráðherra Íslands lýsir yfir því hvað hún telur að ESB verði að samþykkja er eins og hún viti ekki að það þarf að greina hvað ríkin hinum megin við borðið eru reiðubúin að samþykkja. 

Á hvaða forsendum getur íslenskur utanríkisráðherra gefið kjósendum fyrirheit um hraða aðildarviðræðna þegar hinn samningsaðilinn segir sjálfur að sig skorti mannafla, reynslu og stofnanalega getu til að sinna þeim aðildarferlum sem þegar eru í gangi?

Nefndin segir beinlínis að umræðan verði að snúast um samningsmarkmið Íslands og hvar endanlegt ákvörðunarvald muni liggja í landbúnaðarmálum komi til aðildar.

Þetta er athyglisverð afstaða og á skjön við allar umræður hér. Hér hafa þessi tvö mál oft verið sett fram sem nátengd og lægri vextir og upptaka evru kynnt sem höfuðrökin fyrir ESB-aðild. 

Hér skal því ekki haldið fram að þorskstofninn við Nýfundnaland hafi hrunið vegna stjórnkerfis fiskveiða í Kanada. Þetta dæmi snýst um hvar ákvörðunarvaldið liggur þegar hagsmunir fara ekki saman.

Það er ekki lengur sagt: „Við teljum að Ísland eigi að ganga í Evrópusambandið.“ Heldur: „Við skulum sjá hvað kemur út úr viðræðunum.“

Telji formaður utanríkismálanefndar alþingis þetta ranghugmynd hjá Ólafi Ragnari eða að ég misskilji hvað hann átti við í ræðu sinni ætti Pawel að skýra mál sitt betur.

Viðreisn taldi árið 2017 ekki nauðsynlegt að gera þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB að skilyrði fyrir stjórnarmyndun. Hvað breyttist svo mikið að hún varð ófrávíkjanleg eftir kosningarnar 2024?

Ríkisstjórnin segir forsendur Íslands gjörbreyttar frá 2009 en styðst samt við sömu umsóknina og sömu pólitísku aðferð til að halda aðildarferlinu áfram.

Áreiti af hálfu þeirra sem segjast stunda dýravernd með lögbrotum hefur verið mjög áberandi hér undanfarnar vikur bæði á sjó og á landi. 

Þessi tilhneiging til að sniðganga sannleikann setur sérstaklega sterkan svip á málflutning talsmanna Viðreisnar, flokksins sem gerði kröfuna um þessa þjóðaratkvæðagreiðslu að hornsteini sínum.

David Cameron boðaði til þjóðaratkvæðagreiðslunnar um aðild Breta að ESB fyrir 10 árum af því að hann hélt að hann fengi með henni umboð bresku þjóðarinnar til að auka svigrúm Breta innan ESB og skapa þeim meiri sérstöðu. 

Pawel lærði af Árna Þór að smíða álit meirihluta í utanríkismálanefnd. Álitið þá skilaði því einu að halda stjórnarmeirihluta saman þar til yfir lauk en viðræðurnar við ESB urðu að engu.

Þegar rætt er um tilraunir íslenskra stjórnvalda til að koma Íslandi inn í Evrópusambandið er rétt að hafa dagsetninguna 27. júlí hugfasta.

Ef ráðherrann vill styrkja málstað sinn með sögunni verður einnig að taka mark á niðurstöðu sögunnar. Viðræðunum var ekki hætt í janúar 2013 vegna þess að nefndarálitið væri afdráttarlaust.

Inngrip utanríkisráðuneytisins í kosningabaráttuna fyrir 29. ágúst er ekki aðeins langt utan lögbundins hlutverks ráðuneytisins heldur birtist þar vantraust á hæfni landskjörstjórnar til að sinna lögbundnu kynningarhlutverki sínu.

Þetta mál varsett á dagskrá í krafti stjórnarsáttmálans og síðan afgreitt með hraðri meðferð á alþingi.Undanfarna daga og vikur hefur þessi sami svipur verið á öllu sem frá utanríkisráðherra kemur.

Öll þessi dæmi eiga eitt sameiginlegt. Þau færa umræðuna frá því sem Ísland ætlar sér yfir í það sem aðrir kunna að hafa sagt, meint eða hugsað.

Þegar opinber ummæli erlendra ráðamanna fara ekki saman við þann málflutning sem haldið er fram vaknar sú spurning hvaða vægi beri að gefa tilvísunum til ónafngreindra samtala sem enginn getur sannreynt.

Ef Frakkland er ekki tilbúið að segja hver afstaða þess verður, komi til viðræðna, á hvaða grundvelli getur utanríkisráðherra þess þá fullyrt að Íslendingar hafi „engu að tapa“?

Það sama á við nú og 2012, að aðildarviðræður eru milliríkjaferli sem stjórnast af sameiginlegum ákvörðunum aðildarríkjanna, ekki tvíhliða könnunarviðræður umsóknarríkis við framkvæmdastjórnina. 

Þannig er það með næstum allt sem varðar aðild að ESB. Það þarf ekki að segja já til að sjá og efna til viðræðna sem kosta milljarða til að átta sig á raunveruleikanum.

Margir gætu haldið að framkvæmdastjórnin hefði nú ákveðið að veita Íslandi nýja undanþágu. Svo er ekki. Sérreglan varð til árið 2023 þegar Ísland samdi um aðlögun að nýju ETS-regluverki innan ramma EES-samningsins.

16. júlí 2009 varð til sú hugsun í íslenskum stjórnmálum að unnt væri að sækja um aðild að ESB án þess að um aðildarumsókn væri að ræða. Þeirri brellu er enn beitt árið 2026.

Við búum við ríkisstjórn sem neitar að læra af sögunni. Á þetta er minnt í auglýsingu í Morgunblaðinu í dag (16. júlí) frá fjöldahreyfingunni Áfram Ísland sem berst gegn aðild að ESB.

Butler segir réttilega að Íslendingar ættu að segja nei 29. ágúst til að vernda gjaldmiðil sinn, sjávarútveg, orkuiðnað, fullveldi og efnahagslegan sveigjanleika. Um þetta snýst ESB-málið, um vernd íslenskra forréttinda og efnahagslegs styrks.

Að utanríkisráðuneytið fari undan í flæmingi og neiti að birta upplýsingar um ráðstöfun fjár samkvæmt hátíðlegu loforði á vettvangi NATO til að auka áfallaþol þjóðarinnar og „sameiginlegan varnarþrótt bandalagsins“ er stórundarlegt 

Við sem sátum á þingi í mars 2009 munum eftir fögnuðinum á vinstri kanti stjórnmálanna þegar frumvarp Atla Gíslasonar, þingmanns VG, um bann við kaupum á vændi var samþykkt.

Samhliða deilum í Brussel yrði að ræða slík deilumál hér á heimavelli til að veita að minnsta kosti ráðherra Íslands umboð með sitt þunga atkvæði. Myndum við ráða við slíkar umræður?

Í umræðunni hér á landi er gjarnan látið eins og aðild að ESB sé einföld leið til meiri hagvaxtar og betri samkeppnishæfni. Innan sambandsins sjálfs vex hins vegar gagnrýnin á að skrifræði.

Fréttin um svar evrópska flokksbróðurins á hollenska þinginu kom Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur utanríkisráðherra í opna skjöldu, hún sagði hana moggalýgi, hún hefði sjálf rætt við hann.

Þetta tal af hálfu framkvæmdastjóra ESB er bara áróður án minnsta pólitíska umboðs en íslenskir ráðherrar bíta auðveldlega á öngulinn enda er um ósjálfráð viðbrögð reist á eigin óskhyggju að ræða.