Það sama á við nú og 2012, að aðildarviðræður eru milliríkjaferli sem stjórnast af sameiginlegum ákvörðunum aðildarríkjanna, ekki tvíhliða könnunarviðræður umsóknarríkis við framkvæmdastjórnina. 

Þannig er það með næstum allt sem varðar aðild að ESB. Það þarf ekki að segja já til að sjá og efna til viðræðna sem kosta milljarða til að átta sig á raunveruleikanum.

Margir gætu haldið að framkvæmdastjórnin hefði nú ákveðið að veita Íslandi nýja undanþágu. Svo er ekki. Sérreglan varð til árið 2023 þegar Ísland samdi um aðlögun að nýju ETS-regluverki innan ramma EES-samningsins.

16. júlí 2009 varð til sú hugsun í íslenskum stjórnmálum að unnt væri að sækja um aðild að ESB án þess að um aðildarumsókn væri að ræða. Þeirri brellu er enn beitt árið 2026.

Við búum við ríkisstjórn sem neitar að læra af sögunni. Á þetta er minnt í auglýsingu í Morgunblaðinu í dag (16. júlí) frá fjöldahreyfingunni Áfram Ísland sem berst gegn aðild að ESB.

Butler segir réttilega að Íslendingar ættu að segja nei 29. ágúst til að vernda gjaldmiðil sinn, sjávarútveg, orkuiðnað, fullveldi og efnahagslegan sveigjanleika. Um þetta snýst ESB-málið, um vernd íslenskra forréttinda og efnahagslegs styrks.

Að utanríkisráðuneytið fari undan í flæmingi og neiti að birta upplýsingar um ráðstöfun fjár samkvæmt hátíðlegu loforði á vettvangi NATO til að auka áfallaþol þjóðarinnar og „sameiginlegan varnarþrótt bandalagsins“ er stórundarlegt 

Við sem sátum á þingi í mars 2009 munum eftir fögnuðinum á vinstri kanti stjórnmálanna þegar frumvarp Atla Gíslasonar, þingmanns VG, um bann við kaupum á vændi var samþykkt.

Samhliða deilum í Brussel yrði að ræða slík deilumál hér á heimavelli til að veita að minnsta kosti ráðherra Íslands umboð með sitt þunga atkvæði. Myndum við ráða við slíkar umræður?

Í umræðunni hér á landi er gjarnan látið eins og aðild að ESB sé einföld leið til meiri hagvaxtar og betri samkeppnishæfni. Innan sambandsins sjálfs vex hins vegar gagnrýnin á að skrifræði.

Fréttin um svar evrópska flokksbróðurins á hollenska þinginu kom Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur utanríkisráðherra í opna skjöldu, hún sagði hana moggalýgi, hún hefði sjálf rætt við hann.

Þetta tal af hálfu framkvæmdastjóra ESB er bara áróður án minnsta pólitíska umboðs en íslenskir ráðherrar bíta auðveldlega á öngulinn enda er um ósjálfráð viðbrögð reist á eigin óskhyggju að ræða.

Þessi aðferð er raunar ekki bundin við íslensk stjórnmál. Víða um Evrópu má sjá stjórnmálamenn reyna að færa umræðuna frá efni máls yfir á persónur, frá lagalegum álitaefnum yfir í pólitísk átök. 

Það eitt er sögulegt að um 800 manns komi saman um hásumar á fundi sem boðaður er í miðborg Reykjavíkur af áhugamönnum undir kjörorðinu Áfram Ísland. 

Þjóðaratkvæðagreiðslan 29. ágúst snýst ekki aðeins um Evrópusambandið. Hún snýst um hvort við teljum íslensku þjóðina sjálfa best til þess fallna að ráða framtíð sinni.

Hvernig sem ráðherrann dylur áform sín boðar hún stefnubreytingu í öryggis- og varnarmálum sem hefur mikil geópólitísk áhrif og gjörbreytir samstarfsmynstri Íslands og Bandaríkjanna.

Á mestu hættustundum undanfarinna 250 hefur Evrópa notið stuðnings og styrks Bandaríkjanna á erfiðum tímum. Það er ekki í þágu íslenskra hagsmuna að vega að nánum tengslum við Bandaríkin eins og málum er nú háttað.

Hér víkja tveir sérfróðir menn réttilega að því að í umræðum um þennan NATO-fund og samstarf aðildarríkjanna beggja vegna Atlantshafs verði að greina á milli þess sem sagt er annars vegar og gert hins vegar.

Á Írlandi eru ekki allir ánægðir með að Íslendingar fái aðild að ESB án þess að tryggt verði að íslenskur sjávarútvegur sitji við sama borð og aðrir og aðgangur ESB-sjómanna að Íslandsmiðum verði tryggður.

Það er fagnaðarefni að sjá þann metnað sem einkennir rannsóknarskýrslurnar sem Varða hefur birt og nálgast má á vefsíðu hugveitunnar varda.org.

Það bendir margt til þess að í aðdraganda 29. ágúst ætli Samfylkingin að stunda sama feluleikinn og hún hefur leikið árum saman í ráðhúsinu.

Reyndur samningamaður byrjar ekki á slagorði heldur samningsmarkmiðum. Hvers vegna gerir ríkisstjórnin það ekki?

Hann ögrar Íslendingum ekki aðeins með niðrandi ummælum í netheimum heldur hótar öllu illu með valdbeitingu og reynir að fela sig fyrir landhelgisgæslunni.

Það er rangt að það sé alfarið undir ESB komið að eyða óvissunni sem bændur sjá og öll þjóðin. Í því efni verður ríkisstjórn Íslands að stíga fyrsta skrefið með kynningu á samningsmarkmiðum.

Valdaskiptin í Stjórnarráðshúsinu og Ráðhúsi Reykjavíkur segja mikla sögu.

Umræðan um ESB-atkvæðagreiðsluna hefur einkum snúist um rétt þjóðarinnar til að ákveða viðræður. Minna hefur verið rætt um það hvaða samningsmarkmið Ísland ætlar að setja sér.

Spænski utanríkisráðherrann reyndi að selja ESB-aðildina með því að benda á hvaða þátt ESB hefði átt í uppbyggingu nútímavegakerfis og lestarsamgangna á Spáni.

Þegar Michel Barnier nefnir landbúnað hér að ofan á hann einnig við sjávarútveg. Ætlar ríkisstjórnin að gera stefnumótun fyrir íslenskan landbúnað og sjávarútveg að sameiginlegu viðfangsefni á vettvangi ESB?

Kjörorðið já til að sjá snýst um upplýsingar. En kosningin 29. ágúst snýst um umboð. Upplýsingarnar um kröfur ESB liggja fyrir. Það sem vantar eru upplýsingar um markmið íslenskra stjórnvalda.

Hér birtist 7. júní frétt af rússnesku njósnaskipi á siglingu milli Íslands og Grænlands. Daginn eftir var sagt frá því að bandarískur kafbátur hefði komið í stutta þjónustuheimsókn í landhelgi Íslands.

Það er ríkisstjórn Kristrúnar sem velur þann kost að sverta samskiptin við Bandaríkin, í von um aðdáun í Brussel.

Á 18 mánuðum hefur Kristrúnu Frostadóttur og stjórn hennar tekist að veikja grunn efnahags- og atvinnulífsins, ýta undir svartsýni og óstöðuleika. 

Ólíklegt er að Kristrúnu hafi tekist að sópa þessu máli undir teppið með ummælum sínum í Kastljósinu. Nú er þess beðið hvort einhver annar í þingflokknum en hún láti í sér heyra.

Ljóð Huldu varð að einu ástsælasta hátíðarljóði þjóðarinnar eftiir að það var frumflutt á Þingvöllum 17. júní 1944. Nú er það bæði flutt til að hylla ættjörðina og til minningar um látna við jarðarfarir.

Gerð er furðuleg tilraun til að selja þjóðinni þá skoðun í öryggis- og varnarmálum að hætta steðji í raun að Íslandi frá Bandaríkjastjórn undir forystu Trumps og öryggistrygging frá ESB sé betri.

Að þessu leyti er staða Kristrúnar Frostadóttur lík stöðu Sir Keirs. Planið hennar hefur misheppnast, henni vegnaði illa í byggðakosningum eins og Sir Keir á dögunum. 

Donald Trump Bandaríkjaforseti er áttræður í dag, 14. júní. Eini maðurinn sem áður hefur gegnt embætti forseta Bandaríkjanna á níræðisaldri er Joe Biden, forveri Trumps.

Þróunin í Danmörku gefur vísbendingu um hvert stefnan stefnir innan Evrópusambandsins. Hún sýnir einnig að umræða um landbúnað snýst síður en áður um framleiðslu og sífellt meira um önnur markmið.

Afstaða Magnúsar Geirs er hins vegar innan umræðuramma fréttastofu RÚV um ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur. Honum má lýsa með orðunum ekki rugga bátnum.