Þessi þróun í umræðu um öryggis- og varnarmál hér á landi styður ekki þá einföldu skýringu að ótti við Trump sé helsta ástæða þess að hraða beri ESB-atkvæðagreiðslunni.

ESB-umræður aukast hér en ríkisstjórnin er eins og rekald í þeim, knúin áfram af mistökum við gerð stjórnarsáttmála hennar. 

Ólafur Ragnar segir að Eliasch hafi talið Gordon Brown forsætisráðherra Breta eina breska ráðherrann sem gæti breytt Icesave-málinu. Bauðst hann til að tala við Brown og færa honum skilaboð.

Það ber ekki vott um mikinn metnað við athugun á hlut íslenska þráðarins í falli hertogans af York að blaðamenn hafi ekki nákvæmlega rakið augljósu tengslin þar sem sjálfur þáverandi forseti Íslands var í aðalhlutverki eins og hann hefur sjálfur lýst.

Eftir að þetta augljósa ranghermi um íslenskan viðmælanda Andrews í Davos birtist vafðist fyrir ýmsum fjölmiðlamönnum hér að átta sig á hver hann hefði verið.

Af breskum blöðum má ráða að tölvubréf í febrúar 2010 sem rekja má til Icesave-málsins hafi verið meðal þess sem varð til húsleitar hjá Andrew Mountbaten-Windsor, fyrrverandi Bretaprins, að morgni fimmtudagsins 19. febrúar. 

Nú berast þau skilaboð til Brusselmanna frá talsmanni stjórnarflokkanna í utanríkismálum á alþingi að ástæðulaust sé að leita að nokkurri leið til að tryggja varanlega vörn fyrir íslenska dýrastofna við ESB-aðild.

Hvernig komast dómnefndarmenn um blaðamannaverðlaun að þeirri niðurstöðu að Freyr Gígja Gunnarsson hafi rekið „síðasta naglann í líkkistu ríkisstjórnar“ með fréttum um það mál sem nefnt er til sögunnar? 

Boðskapur Friðriks Sophussonar til þeirra sem tóku hér við stjórnartaumunum 21. desember 2024 var sá að þeir hefðu farið illa með fyrsta árið sitt. 

Lýðskrumið birtist varla í skýrari mynd og stjórnarliðar falla fyrir því vegna þess að annars fellur stjórnin þeirra.

Óheiðarleiki er því miður að verða einkenni á stjórn og stjórnarforystu Kristrúnar Frostadóttur. Hann verður ekki afmáður með því að Kristrún endurtaki í sífellu að hún sé ekki að plata.

Þarna er ekki töluð nein tæpitunga, jafnvel flokksformanni í þingsæti dytti varla í hug að tala á þennan veg til samþingmanna sinna. 

Erfitt er að ráða í stöðuna. Ef til vill er bara um markvissa upplýsingaóreiðu að ræða til að gera Pétri Marteinssyni og hans fólki lífið leitt.

Nú eru Trump og Vance hættir að tala um Grænland og Rubio segir allan ágreining um framtíð samstarfsins um Grænland í eðlilegum farvegi í viðræðum háttsettra embættismanna.

Epstein-skjölin opna sýn á heim grimmdar, undirferlis og spillingar sem reynt er að fela með dyggðaflöggun friðar, mannréttinda og umhverfismála.

Stjórnmálamenn verða að stíga varlega til jarðar við ákvarðanir um frídaga, hvort sem er til fækkunar eða fjölgunar.

Þetta er hins vegar allt annað en pólitík, að minnsta kosti í lýðræðisríki. Þar verða menn að gefa sér tíma til að ræða málið í leit að sameiginlegri niðurstöðu.

Minningin um einstakt framlag Godds lifir til framtíðar verði ráðist í útgáfu á þeim verkum sem hann vann að og bjó til prentunar. Að því ber að vinna.

Á að minnsta kosti fjórum listum í Reykjavík eru oddvitarnir einstaklingar sem eiga pólitíska sögu í Sjálfstæðisflokknum.

Ragnar Þór sagði á alþingi 27. janúar að það væri „sátt um þessa aðferð í ríkisstjórn og að fara þessa leið“. Orðrétt sagði hann: „Þar sem ríkir fullkomin sátt um málið við ríkisstjórnarborðið þá munum við að sjálfsögðu styðja þetta mál heils hugar.“

Ráðuneytið ætti að fylgja þessum orðum eftir með því að birta opinberlega öryggismat stjórnvalda á beinu flugi kínverska ríkisflugfélagsins hingað. Þetta mál snýr að miklu meiru en útgáfu áritana og sölu minjagripa.

Þetta var svartur tími í sögu íslensku utanríkisþjónustunnar vegna rangs mats á eðli stækkunarreglna ESB strax árið 2009 og síðan stöðugrar viðleitni til að blekkja þjóðina.

Forræðishyggjan er nú alls ráðandi hjá ríkisstjórninni en hún fékk bylmingshögg frá seðlabankanum 4. febrúar. Ríkisstjórnin er stórlöskuð vegna trúnaðarbrestsins.

Á ruv.is var sagt frá því þriðjudaginn 3. febrúar að ný Gallup-könnun sýndi að Íslendingar væru hlynntari veru Íslands í Atlantshafsbandalaginu (NATO) en í fyrra en andvígari aðild að Evrópusambandinu (ESB).

Árátta forsætisráðherrans til að hafa puttana í öllu birtist meðal annars í frumvarpi hennar um að hún geti átt síðasta orðið um hver sé forsetaritari.

Er ekki vænlegra að endurskilgreina verksvið varnarmálaskrifstofu, greina á milli alþjóðasamskipta og varnarverkefna á heimavelli og færa þau með forsetaúrskurði til dómsmálaráðuneytisins?

Trúverðugleiki ríkisstjórnarinnar hverfur ekki aðeins þegar mælanlegi árangurinn af planinu birtist í hækkun verðbólgu og vaxta. Hann ræðst einnig af framgöngu hennar á öðrum sviðum.