Þetta er hins vegar allt annað en pólitík, að minnsta kosti í lýðræðisríki. Þar verða menn að gefa sér tíma til að ræða málið í leit að sameiginlegri niðurstöðu.

Minningin um einstakt framlag Godds lifir til framtíðar verði ráðist í útgáfu á þeim verkum sem hann vann að og bjó til prentunar. Að því ber að vinna.

Á að minnsta kosti fjórum listum í Reykjavík eru oddvitarnir einstaklingar sem eiga pólitíska sögu í Sjálfstæðisflokknum.

Ragnar Þór sagði á alþingi 27. janúar að það væri „sátt um þessa aðferð í ríkisstjórn og að fara þessa leið“. Orðrétt sagði hann: „Þar sem ríkir fullkomin sátt um málið við ríkisstjórnarborðið þá munum við að sjálfsögðu styðja þetta mál heils hugar.“

Ráðuneytið ætti að fylgja þessum orðum eftir með því að birta opinberlega öryggismat stjórnvalda á beinu flugi kínverska ríkisflugfélagsins hingað. Þetta mál snýr að miklu meiru en útgáfu áritana og sölu minjagripa.

Þetta var svartur tími í sögu íslensku utanríkisþjónustunnar vegna rangs mats á eðli stækkunarreglna ESB strax árið 2009 og síðan stöðugrar viðleitni til að blekkja þjóðina.

Forræðishyggjan er nú alls ráðandi hjá ríkisstjórninni en hún fékk bylmingshögg frá seðlabankanum 4. febrúar. Ríkisstjórnin er stórlöskuð vegna trúnaðarbrestsins.

Á ruv.is var sagt frá því þriðjudaginn 3. febrúar að ný Gallup-könnun sýndi að Íslendingar væru hlynntari veru Íslands í Atlantshafsbandalaginu (NATO) en í fyrra en andvígari aðild að Evrópusambandinu (ESB).

Árátta forsætisráðherrans til að hafa puttana í öllu birtist meðal annars í frumvarpi hennar um að hún geti átt síðasta orðið um hver sé forsetaritari.

Er ekki vænlegra að endurskilgreina verksvið varnarmálaskrifstofu, greina á milli alþjóðasamskipta og varnarverkefna á heimavelli og færa þau með forsetaúrskurði til dómsmálaráðuneytisins?

Trúverðugleiki ríkisstjórnarinnar hverfur ekki aðeins þegar mælanlegi árangurinn af planinu birtist í hækkun verðbólgu og vaxta. Hann ræðst einnig af framgöngu hennar á öðrum sviðum.