Ólafur Ragnar vildi semja
Ólafur Ragnar segir að Eliasch hafi talið Gordon Brown forsætisráðherra Breta eina breska ráðherrann sem gæti breytt Icesave-málinu. Bauðst hann til að tala við Brown og færa honum skilaboð.
Eins og sagt var frá hér í gær kynnti Johan Eliasch, vinur Dorritar, Ólaf Ragnar Grímsson forseta Íslands fyrir Peter Mandelson, þáv. viðskiptaráðherra Breta, í Davos 28. janúar 2010 þegar Ólafur Ragnar hafði hafnað lögum um Icesave-samninginn og vann ákaft að því að fá bresku ríkisstjórnina til að gera hagstæðari samning.
Johan Eliasch, f. 1962 í Svíþjóð, settist ungur að í Bretlandi og varð forystumaður ungliða í Íhaldsflokknum áður en hann snerist á sveif með Verkamannaflokknum, hann er formaður Alþjóðaskíðasambandsins, fjárfestir og umhverfissinni. Árið 2005 keypti hann 1.600 ferkílómetra af Amazon-skóginum til að útiloka eyðingu hans. Hann var forstjóri Head, íþróttavörufyrirtækis, frá 1995 til 2021 og er nú stjórnarformaður þess. Á auðmannalista The Sunday Times var hann í 42. sæti yfir ríkustu menn Bretlands í maí 2025 og voru eignir hans taldar vera 4 milljarðar punda.
Ólafur Ragnar segir að Eliasch hafi talið Gordon Brown forsætisráðherra Breta eina breska ráðherrann sem gæti breytt Icesave-málinu. Bauðst hann til að tala við Brown og færa honum skilaboð.
Johan Eliasch.
Lögfræðingarnir Stefán Már Stefánsson og Lárus L. Blöndal birtu 12. janúar 2010 fyrstu grein af fjórum í Morgunblaðinu undir fyrirsögninni: Lagarök um Icesave. Ólafur Ragnar fól Árna Sigurjónssyni á forsetaskrifstofunni að fá enska útgáfu af texta þeirra og senda Eliasch sem ætlaði að kanna hvort Gordon Brown vildi „í raun veita Íslandi betri kjör“. Segist Ólafur Ragnar hafa bent Eliasch á að leiðin lægi „e.t.v. í gegnum vaxtakjörin“.
Þá segir Ólafur Ragnar frá því að í Davos hafi hann átt samræður við Dominique Strauss-Kahn sem þá var forstjóri Alþjóðagjaldeyrissjóðsins (IMF) sem sagðist vilja veita aðstoð við að leysa Icesave-málið. DSK sagði af sér í maí 2011 vegna ásakana um kynferðislega áreitni.
Í frásögn af samtali sínu við DSK í dagbókinni segir ÓRG: „Ég sagði að fyrir okkur sem hefðum viljað fara fyrr í IMF væri það sérlega mikilvægt [að prógramm IMF fyrir Ísland tækist vel]. Þá hefði m.a. þáverandi seðlabankastjóri verið á móti IMF. „Yes, the funny man,“ sagði DSK um DO [Davíð Oddsson]! Ég sagði við ÖT [Örnólf Thorsson forsetaritara] í morgun að það væri merkilegur dómur um DO að DSK kallaði hann the funny man! Ætti e.t.v. að vera á legsteini DO!“ (216)
Þarna eins og áður varðandi Geir H. Haarde og Jóhönnu Sigurðardóttur finnst ÓRG ástæða til að slá sér upp í dagbókinni, nú á kostnað Davíðs Oddssonar. Hitt er líklegast að DSK hafi einfaldlega þótt Davíð minnisstæður vegna þess hve vel honum tókst oft að skemmta öðrum með fyndni sinni.
Palladómar ÓRG eru vissulega umhugsunarverðir. Hitt er þó mikilvægara og alvarlegra umhugsunarefni, að forseti Íslands skyldi samkvæmt lýsingum hans sjálfs þannig vera önnum kafinn við að leita eftir nýjum Icesave-samningi við bresku ríkisstjórnina. Hver var heimild hans til þess að ganga svona freklega inn á verksvið ríkisstjórnar Íslands? Er ekki ástæða til að stinga við fæti? Breytir engu í þessu tilliti þótt þetta brölt ÓRG hafi engan árangur borið. Í London hafa ráðamenn líklega áttað sig á að forseti Íslands talaði aðeins fyrir sjálfan sig en ekki íslensk stjórnvöld.