Til að unnt sé að grandskoða allt sem gerðist við slit íslensku ríkisstjórnarinnar á viðræðunum við ESB í mars 2015 er óhjákvæmilegt að utanríkisráðuneytið leggi gögn málsins á borðið.

Það undarlegasta af öllu var að japönsk stjórnvöld staðfestu að engar kínverskar rútur hefðu verið á staðnum og þar af leiðandi hefðu Taívanar ekki gert nein sérstök mistök.

Að kvöldi annars í páskum hrukku Danir í kút þegar Donald Trump tók aftur að tala um Grænland á blaðamannafundi í Hvíta húsinu sem snerist um Íransstríðið.

Fullyrt er að ríkidæmi Íslendinga sé að verulegu leyti blekking, reist á ofmati krónunnar og háum vöxtum, og af því dregin sú ályktun að skynsamlegt sé að færa efnahagsstjórn landsins inn í ESB.

Páskaboðskapurinn hefur því samfélagslega og jafnvel pólitíska vídd. Hann snýst ekki um einkamál trúarinnar heldur um það hvort við trúum því að sannleikur og kærleikur hafi raunverulegt gildi í heiminum.

Hann segir að semji Ísland, Færeyjar og Grænland sín á milli um fríverslunarsamning og sameini krafta sína þá séum „við í afar sterkri samningsstöðu gagnvart Evrópu, Bandaríkjunum og Asíu“.

Við eigum ef til vill að skilja orðin „hreinskiptið samtal“ á þann veg að þau hafi deilt um þennan ESB-meginþunga í utanríkisstefnu Þorgerðar Katrínar. Hann vekur að minnsta kosti enga gleði í Washington.

„Geópólitíski óróinn“ er þess eðlis að skynsamlegra er fyrir okkur að leggja rækt við tvíhliða varnarsamstarfið við Bandaríkin en ógna því með ESB-brölti.

Stjórnarskránni verður ekki breytt nema breytingin sé samþykkt á tveimur þingum með alþingiskosningum á milli þinganna. Þessi varnarákvæði stjórnarskrárinnar eru einnig vörn gegn aðild að ESB.