Þorgerður Katrín hefur ekki skuldbundið sig til að standa vörð um fullveldisréttinn yfir 200 mílunum. Hún vill hefja fjórða þorskastríðið. Ekki við ESB heldur við íslenska kjósendur.

Í hugann koma orð sem höfð voru eftir kommúnista á Siglufirði þegar hann svaraði fyrir mörgum áratugum gagnrýni á ábyrgðarlausa framgöngu sína með spurningunni: „Hvað varðar mig um þjóðarhag?“

Það sem einkennir allar ákvarðanir sjálfstæðismanna sem hér hafa verið nefndar er ábyrgð, frjálslynt raunsæi og fordómalaus virðing fyrir lýðræðislegum leikreglum.

Í málflutningi ráðherranna er alið á hræðslu í garð Bandaríkjanna og farið rangt með ástæðuna að baki þjóðaratkvæðagreiðslunni.

Þessi orð verða ekki misskilin. Nýja ferlið er skýrt: gera á samning og svo ætlar Kristrún að beita neitunarvaldi lítist henni ekki á hann. Þjóðin fær kannski aldrei að sjá hann?

Lokaumræðan um tillögu utanríkisráðherra er að hefjast á þingi. Þorgerður Katrín hefur verið niðurlægð af forsætisráðherra. Þjóðaratkvæðagreiðsluferlið er orðið markleysa af því að Samfylkingin óttast niðurstöðuna.

Ég sagði í upphafi að hvítasunnudagur vekti minningu um Thomas í huga mínum. Þegar við hittumst hafði ég ánægju af að nefna heilagan anda og innblásturinn sem hann veitti lærisveinum sínum á hvítasunnudag, stofndegi kristinnar kirkju.

Við myndun núverandi ríkisstjórnar nýtti Inga Sæland sér þetta gráa svæði til að ganga til samstarfs við Viðreisn um þjóðaratkvæðagreiðslu um „framhald viðræðna“ við ESB.

Vilji menn námskrá án skýrra, mælanlegra markmiða og sem mælir fyrir um óljósa áfanga sitja þeir uppi með eitthvað sem ekki er mælanlegt. 

Viðreisn setur stjórnmálalífið nú á annan endann með sérhagsmunakröfu sinni um ESB-þjóðaratkvæðagreiðsluna. Með flumbruganginum þar dregur hún ekki úr öfgunum í íslensku samfélagi.

Það er í raun farið fram á að kjósendur veiti ríkisstjórn sem hefur reynst gjörsamlega mislukkuð á fyrstu 18 mánuðum ferils síns opið umboð til að ráðskast með framtíð þjóðarinnar undir handarjaðri stækkunardeildar ESB.

Ekki er unnt að finna nein málefnaleg rök fyrir dagsetningarstríðinu sem ríkisstjórnin vill að háð verði vegna lýðræðisveislunnar. Að valinn sé kjördagur í ágúst er andstætt öllum íslenskum venjum. 

Nú á tímum er brýnt að árétta stefnu undir slagorðinu byggð með byggð. Enginn flokkur getur tileinkað sér þetta slagorð betur en Sjálfstæðisflokkurinn og fylgt því fram.

Forystumenn stjórnarflokkanna verða að líta í eigin barm og meta eigin styrk og stöðu þegar þeir rýna í úrslitin. Flokkur fólksins datt út í Reykjavík jafnvel þótt oddviti hans ætti þann draum að reist yrði stytta af Ingu Sæland í höfuðborginni.

Nú gerðist það í fyrsta sinn í 20 ár að Dagur B. Eggertsson var ekki í forsvari fyrir Samfylkinguna í sjónvarpssal kvöldið fyrir kjördag þegar oddvitar Reykjavíkurlistanna hittust.

Það er sérkennilegt að sjá forystumenn Samfylkingarinnar svona illa að sér vegna mála sem eru á þeirra ábyrgð. Við þetta rifjast upp 20 ára gamalt atvik úr kosningabaráttu Samfylkingarinnar.

Össur kastar þarna pólitískri bombu tveimur sólarhringum fyrir kjördag. Láti Viðreisn hana liggja óhreyfða fram yfir kjördag er líklegt að hún skaði tiltrú til hennar.  

Íslenskir jafnaðarmenn héldu lengur í úreltar skoðanir í útlendinga- og landamæramálum en skoðanabræður þeirra í Svíþjóð. Íslenskir jafnaðarmenn halda líka lengur í úreltar skoðanir á opinberum rekstri en gerist í Svíþjóð.

Það þarf pólitískt kraftaverk eða enn hættulegri stöðu á alþjóðavettvangi til að athyglin beinist frá vandræðum hans og Verkamannaflokksins undir hans forystu og raddirnar sem krefjast afsagnar hans þagni.

Að borgarfulltrúi sem hefur staðið að meirihluta í borgarstjórn frá því í febrúar 2025 undir forystu Heiðu Bjargar Hilmisdóttur (Samfylkingu) skuli velja þetta sem fyrirsögn á grein sína gerir hana marklausa.

Einfalda skýringin dugar yfirleitt best og gögn sem utanríkisráðuneytið hefur birt um náið samráð sitt við Brusselmenn styðja hana. Íslensk pólitík er að færast á Brusseltíma 29. ágúst.

Átökin innan Samfylkingarinnar í Reykjavík hafa tekið á sig nýjan svip undanfarna daga vegna frétta og umræðna um notkun Heiðu Bjargar Hilmisdóttur borgarstjóra á opinberu innkaupakorti.

Greinarhöfundar beina athygli að því að ríkisstjórnin hefur ekki gert þjóðinni neina grein fyrir því hvernig hún ætlar að gæta hagsmuna hennar í sjávarútvegsmálum og fiskveiðum.

Vinstri armur Samfylkingarinnar undir forystu Heiðu Bjargar, Vor til vinstri og sósíalistar, taka höndum saman eftir kosningarnar 16. maí og þá líklega helst með Viðreisn og Flokki fólksins.

Leynimakkið snerist greinilega um að leggja þær línur. Utanríkisráðherra og ráðuneyti hennar hafa síðan farið eftir þeirri línu og talið víst að orða mætti spurninguna í þjóðaratkvæðagreiðslunni í þeim anda.

Allt sem Brusselmenn gera hefur verið til stuðnings úreltu orðalagi spurningar ráðherrans um að „aðildarviðræðum Íslands við Evrópusambandið skuli fram haldið“.

Málsvörum ESB-aðildar fækkaði innan Sjálfstæðisflokksins og hefur þetta óhjákvæmilega sett svip á umræður innan hans. Það er ekki við þá að sakast sem vilja ekki aðild.

Þetta er brostin ímynd hjá RÚV. Það er einnig rangt mat hjá þeim sem tala í nafni félags blaðamanna að aukin íhlutun ríkisins í rekstur fjölmiðla stuðli að betri fjölmiðlun.

Það er sérkennilegt og myndi vekja miklar umræður annars staðar en hér hve ríkisútvarpið (RÚV) er miðlægt í mörgum vandræða- ef ekki hneykslismálum sem snerta íslenska fjölmiðlun.

Þögn verkalýðshreyfingarinnar um ágæti þess að setja ESB-aðild efst á forgangslistann um þessar mundir endurspeglar raunsæi. ESB-bæslagangur stjórnarflokkanna er vegna 10 ára afmælis Viðreisnar.