Í minningu Thomasar
Ég sagði í upphafi að hvítasunnudagur vekti minningu um Thomas í huga mínum. Þegar við hittumst hafði ég ánægju af að nefna heilagan anda og innblásturinn sem hann veitti lærisveinum sínum á hvítasunnudag, stofndegi kristinnar kirkju.
Hvítasunnudagur og mér verður hugsað til svissnesks svila míns Thomasar Jan Stankiewicz von Ernst (12.09.1951-13.04.2026) sem var jarðsunginn með Lebensfeier in der Kirche Muri bei Bern mánudaginn 27. apríl 2026.
Thomas andaðist á Insel-sjúkrahúsinu í Bern eftir löng og erfið veikindi. Síðast hitti ég hann hér 31. júlí 2025 í stórafmæli Rutar, konu minnar. Sýndi hann mikinn dugnað og vináttu með því að koma hingað til lands af því tilefni.
Það líður mér og fjölskyldu minni aldrei úr minni þegar við fyrir 44 árum ókum ásamt Ingu Þorgeirsdóttur, tengdamóður minni, í gamalreyndum Alfa Romeo í miklum sumarhita án loftkælingar um Pó-sléttuna og um Alpana frá Lignano við Adríahafið á Ítalíu til Muri, smábæjar rétt við Bern í Sviss.
Þar var brúðkaup Unnar Maríu Ingólfsdóttur fiðluleikara og Thomasar haldið í mikilli veðurblíðu, gleði og hátíðleika í kirkjunni við Sloss Muri þar sem fjölskylda Thomasar bjó.
Thomas og Unnur María. mynd fengin af Facebook.
Faðir hans var pólskur og í orangerie hússins hafði hann sett upp mikið og fallegt safn um sögu Póllands til stuðnings sjálfstæði þess undir oki kommúnismans en Lech Walesa og samstöðuhreyfingu hans var þá að vaxa ásmegin. Í safninu var Pólverjinn Jóhannes Páll páfi II. einnig í heiðursessi. Gerði það ferðina til Muri enn eftirminnilegri að fá þar einkaleiðsögn stolts Pólverja um sögu þjóðar hans og frelsisþrá.
Þau Unnur María dvöldust oft langdvölum erlendis með börnum sínum þremur en áttu glæsilegt heimili á Íslandi þar sem smekkvísi Thomasar sem arkitekts og listunnanda naut sín. Hann eignaðist mörg fögur íslensk myndlistarverk fyrir utan að mála sjálfur bjartar og fallegar vatnslitamyndir.
Oft heyrði ég frá honum þegar hann gerði vinsamlega athugasemd við eitthvað sem ég birti á Facebook. Hann var alinn upp í hlutlausu Sviss en hafði, eins og allir Svisslendingar, kynnst því af eigin raun með herþjónustu í þágu lands síns og sjálfstæðrar þjóðar að hver og einn verður að leggja sinn skerf af mörkum. Með þessa reynslu og vitneskjuna um örlög Póllands undraðist hann hve margir hér virtust værukærir þegar varnir þjóðarinnar bar á góma. Tók hann oft undir hvatningu mína um árvekni í öryggismálum.
Ég sagði í upphafi að hvítasunnudagur vekti minningu um Thomas í huga mínum. Þegar við hittumst hafði ég ánægju af að nefna heilagan anda og innblásturinn sem hann veitti lærisveinum sínum á hvítasunnudag, stofndegi kristinnar kirkju.
Við trúðum báðir á tilvist þessa anda en Thomas af miklu meiri hita en ég. Í fallegum orðum um eiginmann sinn á Facebook segir Unnur María að hann hafi verið Guðsmaður sem þráði að sjá Guðsríkið, dýrð Guðs og vakningu koma hvar sem hann var. Þetta fellur að minningu minni.
Ég er viss um að í ríki heilags anda hafi Thomasi verið fagnað af sama innileika, brosi og kærleika og hann sýndi þegar hann heilsaði fólki á mannamótum. Frá honum streymdi vinsemd og gleði.
Blessuð sé minning Thomasar.