Þetta er pólitík Kristrúnar
Þetta er hins vegar allt annað en pólitík, að minnsta kosti í lýðræðisríki. Þar verða menn að gefa sér tíma til að ræða málið í leit að sameiginlegri niðurstöðu.
Eitt helsta sérkenni stjórnarhátta Kristrúnar Frostadóttur forsætisráðherra er að hún ein viti. Við gerð stjórnarsáttmálans hafi forystukonur ríkisstjórnarinnar komið sér saman um samstarfsgrundvöll og hún sem forsætisráðherra viti hvernig eigi að ná markmiðum hans. Það sé pólitík, hún víki öðru til hliðar. Það sé að lokum sitt hlutverk að sjá um að pólitíkin nái fram.
Kredduföst ofurtrúin á að ríkisstjórnin hafi mótað rétta stefnu í sáttmála sínum verður til þess að það hriktir í samstarfi flokkanna þriggja í hvert sinn sem málefnalegri gagnrýni er hreyft á framkvæmd sáttmálans. Komi fram réttmætar efasemdir um framkvæmdina er þeim ekki svarað málefnilega lengur af forsætisráðherra. Hún segir einfaldlega: Þetta er pólitík. Punktur.
Morgunblaðið birti þessa mynd 11. febrúar 2026. Þá var réttur mánuður frá því að Ragnar Þór Ingólfsson varð ráðherra en ekki fyrr en 10. febrúar 2026 var öll ríkisstjórnin saman á fundi.
Þetta er hins vegar allt annað en pólitík, að minnsta kosti í lýðræðisríki. Þar verða menn að gefa sér tíma til að ræða málið í leit að sameiginlegri niðurstöðu sé hreyft athugasemdum um augljósar hættur af því sem að er stefnt.
Nú sætir stjórnarfrumvarp um breytingar á almannatryggingalögum mikilli málefnalegri gagnrýni. Hafa háskólakennarar í hagfræði bent á að í frumvarpinu felist hagstjórnarmistök. Frumvarpið sætir andstöðu aðila vinnumarkaðarins sem semja um kaup og kjör. Forsætisráðherrann blæs á þetta allt og segir: Þetta er pólitík!
Það má koma óorði á stjórnmál eftir ýmsum leiðum. Ein leiðin er að tala eins og stjórnmálamenn þurfi ekki að taka mið af fræðilegum rökum fyrir að stefna þeirra sé röng.
Rökin þurfa ekki endilega að vera reist á fræðilegum grunni til að skynsamlegt sé að taka mið af þeim við setningu laga. Reynslu ber ekki að vanmeta. Það gerði ríkisstjórnin hins vegar á liðnu vori og sumri þegar þingmeirihluti hennar hækkaði fiskveiðigjöld.
Sveitarstjórnir og stjórnendur þjónustufyrirtækja við sjávarútveginn vöruðu við leiðinni sem atvinnuvegaráðherra valdi að fara. Var því spáð að stoðfyrirtæki útgerðanna yrðu illa úti.
Í 200 mílum, fylgiblaði Morgunblaðsins, laugardaginn 7. febrúar, segir Páll Kristjánsson, framkvæmdastjóri Slippsins á Akureyri, að samdráttarmerki hjá þessum fyrirtækjum séu víða og að mörg fyrirtæki séu að draga saman seglin.
„Allir sem ég hef heyrt í eru búnir að missa bæði formlega og óformlega samninga. Allt sem hét viljayfirlýsingar og hönnunarsamningar er fyrir bí. Á haustmánuðum 2024 voru fyrirtæki að setja sig í stellingar því það stefndi í að nýsmíði nokkurra fiskiskipa fyrir íslenskar útgerðir væri á teikniborðinu en í dag hafa þau verkefni – öll sem við þekkjum til – verið blásin af og engin ný skip eru fyrirhuguð,“ segir Páll.
Hvað sem menn sögðu eða segja um hækkun veiðigjalda er þetta afleiðingin. Nú gerir viðreisnarráðherrann Hanna Katrín Friðriksson svo atlögu að landbúnaði með frumvarpi um breytingu á búvörulögunum. Tveir fyrrverandi forsetar hæstaréttar, Markús Sigurbjörnsson og Þorgeir Örlygsson, segja verulegan vafa leika á því að frumvarpið uppfylli stjórnskipulegar kröfur en annmarkar af því tagi geti leitt til ógildingar stjórnvaldsákvarðana og tjóns og bótaréttar þeirra sem verða fyrir tjóni.
Það er með öðrum orðum lýst efasemdum um að frumvarpið standist stjórnarskrá. Engu að síður ætlar ráðherrann ekkert að aðhafast. Henni stendur líklega á sama og huggar sig við slagorð forsætisráðherra: Þetta er pólitík!