Guðni Th. Jóhannesson, sagnfræðingur og fyrrverandi forseti Íslands, sagði í Silfrinu mánudaginn 17. ágúst að segði meirihlutinn já í þjóðaratkvæðagreiðslunni ætti strax að tryggja full yfirráð Íslendinga yfir sjávarauðlindinni.

Hér er þörf á fólki sem er þjálfað til að verja mikilvæga innviði. Hér er þörf á skýrri stjórn og ábyrgð þegar lögregla, landhelgisgæsla, almannavarnir, hafnir, flugvellir og erlendar hersveitir þurfa að starfa saman.

Ég er að grundvallarstefnu ósammála Jóni Bjarnasyni og Steingrími J. Sigfússyni og hef aldrei átt pólitíska samleið með þeim. Nú erum við þó sammála gegn ESB-aðild Íslands.

Þegar Þorgerður Katrín er spurð hvaða markmið hún ætli að setja segist hún ekki ætla að semja við sjálfa sig í fjölmiðlum. Að skýra markmið er ekki að semja við sjálfan sig,

Þorsteinn Pálsson taldi 2008 ekki nægja að stjórnmálamenn segðu: Spyrjum þjóðina og sjáum síðan hvað gerist. Ábyrgðin hvíldi fyrst á ríkisstjórn og alþingi að móta pólitískan vilja.

Áður talaði Kristrún um verkstjórn en nú kýs hún að fara í hlustunarham, ekki vegna skorts á verkefnum heldur vegna þess að hún veldur þeim ekki.

Varla hefur mig órað fyrir því þennan dag fyrir 72 árum að ég myndi upplifa almyrkva á sólu öðru sinni á ævi minni en árið 1954 hafði hann ekki orðið hér síðan 1727 og árið 2026 var í órafjarlægð.

Í Silfrið vantaði lykilspurninguna: Ef samningsstaða Íslands er svona „ótrúlega sterk“ og allar aðstæður benda til þess að unnt sé að ná „góðum samningi“, hvers vegna treystir ríkisstjórnin sér þá ekki til að segja þjóðinni hvað góður samningur hefur að geyma?

Ástæðan er líklega einfaldlega sú að þeir Baudenbacher og Ólafur Ragnar hafa báðir lýst afdráttarlausum og vel rökstuddum skoðunum sem ganga gegn viðhorfum þeirra sem vilja að Ísland gangi í ESB.