Varla hefur mig órað fyrir því þennan dag fyrir 72 árum að ég myndi upplifa almyrkva á sólu öðru sinni á ævi minni en árið 1954 hafði hann ekki orðið hér síðan 1727 og árið 2026 var í órafjarlægð.

Í Silfrið vantaði lykilspurninguna: Ef samningsstaða Íslands er svona „ótrúlega sterk“ og allar aðstæður benda til þess að unnt sé að ná „góðum samningi“, hvers vegna treystir ríkisstjórnin sér þá ekki til að segja þjóðinni hvað góður samningur hefur að geyma?

Ástæðan er líklega einfaldlega sú að þeir Baudenbacher og Ólafur Ragnar hafa báðir lýst afdráttarlausum og vel rökstuddum skoðunum sem ganga gegn viðhorfum þeirra sem vilja að Ísland gangi í ESB.

Þegar utanríkisráðherra Íslands lýsir yfir því hvað hún telur að ESB verði að samþykkja er eins og hún viti ekki að það þarf að greina hvað ríkin hinum megin við borðið eru reiðubúin að samþykkja. 

Á hvaða forsendum getur íslenskur utanríkisráðherra gefið kjósendum fyrirheit um hraða aðildarviðræðna þegar hinn samningsaðilinn segir sjálfur að sig skorti mannafla, reynslu og stofnanalega getu til að sinna þeim aðildarferlum sem þegar eru í gangi?

Nefndin segir beinlínis að umræðan verði að snúast um samningsmarkmið Íslands og hvar endanlegt ákvörðunarvald muni liggja í landbúnaðarmálum komi til aðildar.

Þetta er athyglisverð afstaða og á skjön við allar umræður hér. Hér hafa þessi tvö mál oft verið sett fram sem nátengd og lægri vextir og upptaka evru kynnt sem höfuðrökin fyrir ESB-aðild. 

Hér skal því ekki haldið fram að þorskstofninn við Nýfundnaland hafi hrunið vegna stjórnkerfis fiskveiða í Kanada. Þetta dæmi snýst um hvar ákvörðunarvaldið liggur þegar hagsmunir fara ekki saman.

Það er ekki lengur sagt: „Við teljum að Ísland eigi að ganga í Evrópusambandið.“ Heldur: „Við skulum sjá hvað kemur út úr viðræðunum.“