Þróunin í Danmörku gefur vísbendingu um hvert stefnan stefnir innan Evrópusambandsins. Hún sýnir einnig að umræða um landbúnað snýst síður en áður um framleiðslu og sífellt meira um önnur markmið.

Afstaða Magnúsar Geirs er hins vegar innan umræðuramma fréttastofu RÚV um ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur. Honum má lýsa með orðunum ekki rugga bátnum.

Ætla má að opið bréf vegna brottvísunarmiðstöðvar hefði aldrei verið sent stæði Kristrún með pálmann í höndunum eftir byggðakosningarnar. Það gerði hún ekki og glorían hvarf.

Uppleggið í Silfrinu mánudagskvöldið 8. júní var ámælisvert en ekki hverjir voru valdir til þátttöku í samtalinu sem þar fór fram. Það er einfalt og yfirborðskennt.

Deilur um afstöðuna til Palestínu og Ísraels fá nýja þýðingu fyrir ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur og utanríkisráðherra hennar vegna ESB-áforma þeirra.

Þegar andstæðingum ESB-aðildar er svarað með ásökunum um ótta og taugaveiklun í stað svara við spurningum um sjávarútveg, fullveldi og stjórnarskrá er ástæða til að spyrja: Hvað varð um rökin?

Kynslóðin sem háði landhelgisbaráttuna gerði það ekki til að færa ákvörðunarvaldið yfir auðlindum hafsins til Brussel. 

Það færist í vöxt að talsmenn ESB-aðildar tali EES-samninginn niður. Sumir gera það augljóslega gegn betri vitund, aðrir af þekkingarleysi og það á við um Dagbjörtu.

Málstaður sem þarf á því að halda sem hér hefur verið lýst tekur mið af öðru en því sem boðlegt er fyrir framtíð íslensku þjóðarinnar. Heiðarleiki og sannmæli hæfa ekki málstaðnum.