Það færist í vöxt að talsmenn ESB-aðildar tali EES-samninginn niður. Sumir gera það augljóslega gegn betri vitund, aðrir af þekkingarleysi og það á við um Dagbjörtu.

Málstaður sem þarf á því að halda sem hér hefur verið lýst tekur mið af öðru en því sem boðlegt er fyrir framtíð íslensku þjóðarinnar. Heiðarleiki og sannmæli hæfa ekki málstaðnum.

Hver hefur hag af þessu? Er markmiðið að taka félagið í gíslingu og láta skattgreiðendur greiða lausnargjaldið?

ESB-aðildarsinnar eru hreinskilnari þegar þeir ræða framsal fullveldisins vegna krónunnar en vegna sjávarauðlindarinnar.

 Í öllum samningaviðræðum vita menn áður en þeir hefja þær hvaða niðurstöðu þeir geta sætt sig við og hvaða niðurstöðu þeir geta ekki sætt sig við. Af hverju á það ekki einnig við hér?

Í þeirri vörn birtist það sem einkennir málflutning þeirra sem vilja fá já í atkvæðagreiðslunni 29. ágúst: ónákvæmni, oftúlkanir eða beinar og vísvitandi rangfærslur.

Áður en þjóðin veitir stjórnvöldum umboð til viðræðna við Evrópusambandið á hún rétt á að vita hvort til séu ófrávíkjanleg skilyrði sem stöðva viðræðurnar ef þeim verður ekki náð.

Þorgerður Katrín hefur ekki skuldbundið sig til að standa vörð um fullveldisréttinn yfir 200 mílunum. Hún vill hefja fjórða þorskastríðið. Ekki við ESB heldur við íslenska kjósendur.

Í hugann koma orð sem höfð voru eftir kommúnista á Siglufirði þegar hann svaraði fyrir mörgum áratugum gagnrýni á ábyrgðarlausa framgöngu sína með spurningunni: „Hvað varðar mig um þjóðarhag?“