ESB-aðildarsinnar eru hreinskilnari þegar þeir ræða framsal fullveldisins vegna krónunnar en vegna sjávarauðlindarinnar.

 Í öllum samningaviðræðum vita menn áður en þeir hefja þær hvaða niðurstöðu þeir geta sætt sig við og hvaða niðurstöðu þeir geta ekki sætt sig við. Af hverju á það ekki einnig við hér?

Í þeirri vörn birtist það sem einkennir málflutning þeirra sem vilja fá já í atkvæðagreiðslunni 29. ágúst: ónákvæmni, oftúlkanir eða beinar og vísvitandi rangfærslur.

Áður en þjóðin veitir stjórnvöldum umboð til viðræðna við Evrópusambandið á hún rétt á að vita hvort til séu ófrávíkjanleg skilyrði sem stöðva viðræðurnar ef þeim verður ekki náð.

Þorgerður Katrín hefur ekki skuldbundið sig til að standa vörð um fullveldisréttinn yfir 200 mílunum. Hún vill hefja fjórða þorskastríðið. Ekki við ESB heldur við íslenska kjósendur.

Í hugann koma orð sem höfð voru eftir kommúnista á Siglufirði þegar hann svaraði fyrir mörgum áratugum gagnrýni á ábyrgðarlausa framgöngu sína með spurningunni: „Hvað varðar mig um þjóðarhag?“

Það sem einkennir allar ákvarðanir sjálfstæðismanna sem hér hafa verið nefndar er ábyrgð, frjálslynt raunsæi og fordómalaus virðing fyrir lýðræðislegum leikreglum.

Í málflutningi ráðherranna er alið á hræðslu í garð Bandaríkjanna og farið rangt með ástæðuna að baki þjóðaratkvæðagreiðslunni.

Þessi orð verða ekki misskilin. Nýja ferlið er skýrt: gera á samning og svo ætlar Kristrún að beita neitunarvaldi lítist henni ekki á hann. Þjóðin fær kannski aldrei að sjá hann?