Nú þegar vika er til kjördags eru hér tekin saman fimm atriði sem líklega ber hæst gagnvart ESB og fimm atriði sem borið hefur hæst í umræðunum um að kíkja í pakkann.

Gera íslenskir stjórnmálamenn, fjölmiðlamenn, svo ekki sé minnst á kjósendur, sér grein fyrir því að ráðherraráð ESB veitti framkvæmdastjórninni pólitískt umboð á fundi 16. júní 2026 til að taka á móti ríkisstjórn Íslands ef kjósendur segðu já?

Kjarni greinar Viktors hlýtur að vera sá að Sjálfstæðisflokkurinn hafi breytt um stefnu í Evrópumálum frá því að hann hjólaði fyrir flokkinn á kjördag. Sagan sýnir annað.

Guðni Th. Jóhannesson, sagnfræðingur og fyrrverandi forseti Íslands, sagði í Silfrinu mánudaginn 17. ágúst að segði meirihlutinn já í þjóðaratkvæðagreiðslunni ætti strax að tryggja full yfirráð Íslendinga yfir sjávarauðlindinni.

Hér er þörf á fólki sem er þjálfað til að verja mikilvæga innviði. Hér er þörf á skýrri stjórn og ábyrgð þegar lögregla, landhelgisgæsla, almannavarnir, hafnir, flugvellir og erlendar hersveitir þurfa að starfa saman.

Ég er að grundvallarstefnu ósammála Jóni Bjarnasyni og Steingrími J. Sigfússyni og hef aldrei átt pólitíska samleið með þeim. Nú erum við þó sammála gegn ESB-aðild Íslands.

Þegar Þorgerður Katrín er spurð hvaða markmið hún ætli að setja segist hún ekki ætla að semja við sjálfa sig í fjölmiðlum. Að skýra markmið er ekki að semja við sjálfan sig,

Þorsteinn Pálsson taldi 2008 ekki nægja að stjórnmálamenn segðu: Spyrjum þjóðina og sjáum síðan hvað gerist. Ábyrgðin hvíldi fyrst á ríkisstjórn og alþingi að móta pólitískan vilja.

Áður talaði Kristrún um verkstjórn en nú kýs hún að fara í hlustunarham, ekki vegna skorts á verkefnum heldur vegna þess að hún veldur þeim ekki.