Þegar Þorgerður Katrín er spurð hvaða markmið hún ætli að setja segist hún ekki ætla að semja við sjálfa sig í fjölmiðlum. Að skýra markmið er ekki að semja við sjálfan sig,

Þorsteinn Pálsson taldi 2008 ekki nægja að stjórnmálamenn segðu: Spyrjum þjóðina og sjáum síðan hvað gerist. Ábyrgðin hvíldi fyrst á ríkisstjórn og alþingi að móta pólitískan vilja.

Áður talaði Kristrún um verkstjórn en nú kýs hún að fara í hlustunarham, ekki vegna skorts á verkefnum heldur vegna þess að hún veldur þeim ekki.

Varla hefur mig órað fyrir því þennan dag fyrir 72 árum að ég myndi upplifa almyrkva á sólu öðru sinni á ævi minni en árið 1954 hafði hann ekki orðið hér síðan 1727 og árið 2026 var í órafjarlægð.

Í Silfrið vantaði lykilspurninguna: Ef samningsstaða Íslands er svona „ótrúlega sterk“ og allar aðstæður benda til þess að unnt sé að ná „góðum samningi“, hvers vegna treystir ríkisstjórnin sér þá ekki til að segja þjóðinni hvað góður samningur hefur að geyma?

Ástæðan er líklega einfaldlega sú að þeir Baudenbacher og Ólafur Ragnar hafa báðir lýst afdráttarlausum og vel rökstuddum skoðunum sem ganga gegn viðhorfum þeirra sem vilja að Ísland gangi í ESB.

Þegar utanríkisráðherra Íslands lýsir yfir því hvað hún telur að ESB verði að samþykkja er eins og hún viti ekki að það þarf að greina hvað ríkin hinum megin við borðið eru reiðubúin að samþykkja. 

Á hvaða forsendum getur íslenskur utanríkisráðherra gefið kjósendum fyrirheit um hraða aðildarviðræðna þegar hinn samningsaðilinn segir sjálfur að sig skorti mannafla, reynslu og stofnanalega getu til að sinna þeim aðildarferlum sem þegar eru í gangi?

Nefndin segir beinlínis að umræðan verði að snúast um samningsmarkmið Íslands og hvar endanlegt ákvörðunarvald muni liggja í landbúnaðarmálum komi til aðildar.