Við sem sátum á þingi í mars 2009 munum eftir fögnuðinum á vinstri kanti stjórnmálanna þegar frumvarp Atla Gíslasonar, þingmanns VG, um bann við kaupum á vændi var samþykkt.

Samhliða deilum í Brussel yrði að ræða slík deilumál hér á heimavelli til að veita að minnsta kosti ráðherra Íslands umboð með sitt þunga atkvæði. Myndum við ráða við slíkar umræður?

Í umræðunni hér á landi er gjarnan látið eins og aðild að ESB sé einföld leið til meiri hagvaxtar og betri samkeppnishæfni. Innan sambandsins sjálfs vex hins vegar gagnrýnin á að skrifræði.

Fréttin um svar evrópska flokksbróðurins á hollenska þinginu kom Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur utanríkisráðherra í opna skjöldu, hún sagði hana moggalýgi, hún hefði sjálf rætt við hann.

Þetta tal af hálfu framkvæmdastjóra ESB er bara áróður án minnsta pólitíska umboðs en íslenskir ráðherrar bíta auðveldlega á öngulinn enda er um ósjálfráð viðbrögð reist á eigin óskhyggju að ræða.

Þessi aðferð er raunar ekki bundin við íslensk stjórnmál. Víða um Evrópu má sjá stjórnmálamenn reyna að færa umræðuna frá efni máls yfir á persónur, frá lagalegum álitaefnum yfir í pólitísk átök. 

Það eitt er sögulegt að um 800 manns komi saman um hásumar á fundi sem boðaður er í miðborg Reykjavíkur af áhugamönnum undir kjörorðinu Áfram Ísland. 

Þjóðaratkvæðagreiðslan 29. ágúst snýst ekki aðeins um Evrópusambandið. Hún snýst um hvort við teljum íslensku þjóðina sjálfa best til þess fallna að ráða framtíð sinni.

Hvernig sem ráðherrann dylur áform sín boðar hún stefnubreytingu í öryggis- og varnarmálum sem hefur mikil geópólitísk áhrif og gjörbreytir samstarfsmynstri Íslands og Bandaríkjanna.