Í sviðsmyndabókunum reynir mikið á viðnámsþrótt gegn hvers kyns áreiti af hálfu einræðisherra, hvort sem er í Rússlandi eða Kína. Þar er haldið þannig á málum af hálfu ofbeldis- og einræðisaflanna að lítil þúfa er notuð til að velta þungu hlassi.

Mér hefur löngum verið óskiljanlegt hvers vegna Össur og fleiri flokksbræður hans þurfa að segja slíkar frægðarsögur af sjálfum sér. Þær hafa lengi verið liður í íslenskri stjórnmálasögu. 

Við blasir hins vegar að það er ekki aðeins á heimavelli sem utanríkisráðherra tapaði, hún glataði einnig trausti í Washington og Brussel.

Þorgerður Katrín tók óvænt við formennsku í Viðreisn skömmu fyrir þingkosningar 2017 þegar horfði mjög illa fyrir flokknum. Hún hefur haldið honum á floti síðan en siglir honum nú í strand.

Þarna er málið í hnotskurn: ESB sækist eftir Íslandi vegna geópólitískrar stöðu okkar. Yfirgnæfandi meirihluti Íslendinga vill hins vegar halda óskoruðu ákvörðunarvaldi yfir fiskinum.

Ríkisstjórninni hefur ekki tekist að ávinna sér það traust sem slíkt umboð krefst, ekki síst á tímum sem þessum. Aðild að ESB snýst um að fela ákvörðunarvald sem við höfum núna í hendur annarra.

Kjarni málsins er þessi: Í geópólitíkinni er Ísland fengur fyrir ESB. Við samningsborðið eru hagsmunir núverandi ESB-ríkja hins vegar varðir gagnvart Íslandi.

Hvers vegna eigum við nú að setja alla krafta í að komast inn í kerfi sem helstu sérfræðingar þess sjálfs segja að verði að breytast hratt til að Evrópa dragist ekki enn frekar aftur úr?

Þannig eru tveir erlendir stórveldaforsetar kallaðir til sem liðsmenn í íslenskri ESB-baráttu. Það segir meira um málefnafátækt já-hliðarinnar en um Trump, Pútin eða íslenska kjósendur.