Þeir sem tala niðurlægjandi um Ísland eins og eitthvert Legoland undir stjórn óttasleginna ráðherra hitta kannski naglann á höfuðið, að minnsta kosti hitta þeir í mark hjá mörgum ESB-aðildarsinnanum.

Bæði álit Feneyjanefndar og afstaða landskjörstjórnar undirstrika að kjósendur verða að geta skilið nákvæmlega um hvað er verið að spyrja og hvaða afleiðingar svar þeirra hefur. 

Það sannaði aðeins að þeir meta stöðuna rétt sem segja að starfsemi Laugardalslaugarinnar hangi á bláþræði.

Í augum íslenskra lesenda eru greinarnar ekki annað en endurtekning á stefi sem einkennt hefur ófrægingarherferð sem hófst í ríkissjónvarpinu á hendur Samherja í nóvember 2019.

Það er undarlegt að Vilborg Ása kjósi að gera lítið úr athugasemdum landskjörstjórnar við orðalag spurningarinnar sjálfrar. Þar er ekki um aukaatriði að ræða heldur grundvallaratriði í lýðræðislegu ferli.

Greinin er ótrúverðug fyrir íslenska lesendur vegna vals á heimildarmönnum, ónákvæmni við meðferð staðreynda og augljóss vilja til að sverta Ísland og íslenskt þjóðfélag í augum lesenda. 

Aldrei hefur nokkurt ríki sótt um aðild að ESB til að sanna að það þurfi ekki að virða lagagrundvöll sambandsins og laga sig að honum í samræmi við ákvarðanir sem teknar eru á vettvangi sambandsins.

Þessi saga um þrautseigju Jamie Lee til að vinna að þessu áhugamáli sínu og stuðla að þörungarækt er rifjuð upp hér vegna fréttar sem birtist í Morgunblaðinu, 200 mílum.

Allt er þetta rétt hjá ráðherranum en af fréttum mátti ráða að nokkurt uppnám hafi orðið á fundi kennaranna vegna þessara orða ráðherrans og formanni samtaka þeirra var misboðið.