Það er ekki sá byr í seglum ríkisstjórnarinnar við þingsetningu nú og forysta hennar vonaði 6. mars 2026 þegar tilkynnt var um kjördaginn 29. ágúst. 

Bregðast má við uppátækjum Trumps á þann hátt sem gert var í athugasemdinni sem birtist í Le Figaro eða af þeim uppnámsþunga sem ráðherrar og stuðningsmenn þeirra gera hér. Það hefur ekki reynst þeim farsælt.

Þessi krísa innan ESB átti ekki upp á pallborðið hjá þeim sem sögðu erlendar fréttir hér fyrir 29. ágúst, hún snerti þó beint þá ákvörðun sem íslenskir kjósendur tóku.

Þetta eitt væri pólitískt stórtíðindi. Hitt er þó alvarlegra: AfD í Saxlandi-Anhalt hefur gert bætt samskipti við Rússland að einu helsta kosningamáli sínu.

Þegar þessi ummæli stækkunarstjórans eru lesin og íhuguð vakna spurningar um hver hafi matað hana á þeirri vitleysu sem hún sagði við blaðamenn á Írlandi 4. september. Hvílíkt rangmat.

Kenning Þorsteins Pálssonar árið 2008 var að yrði þannig staðið að málum ætti samtímis þjóðaratkvæðagreiðslu að efna til þingkosninga.

Þrátt fyrir brottför sendiherrans er nokkur hópur rússneskra sendiráðsmanna hér. Það sem þeir hafa fyrir stafni fellur að hagsmunum rússnesku einræðis- og stríðsstjórnarinnar, annars væri ekki varið fé til úthalds þeirra.

Í sviðsmyndabókunum reynir mikið á viðnámsþrótt gegn hvers kyns áreiti af hálfu einræðisherra, hvort sem er í Rússlandi eða Kína. Þar er haldið þannig á málum af hálfu ofbeldis- og einræðisaflanna að lítil þúfa er notuð til að velta þungu hlassi.

Mér hefur löngum verið óskiljanlegt hvers vegna Össur og fleiri flokksbræður hans þurfa að segja slíkar frægðarsögur af sjálfum sér. Þær hafa lengi verið liður í íslenskri stjórnmálasögu.