Atburðirnir í Brussel og Strassborg þessa viku minna á þetta valdajafnvægi. Forseti framkvæmdastjórnarinnar getur kastað fram stórum hugmyndum og gefið pólitísk fyrirheit. Ríkisstjórnirnar ákveða hvað verður úr þeim.

Frá íslenskum sjónarhóli er þetta ef til vill athyglisverðast: Náin tengsl við Evrópu og aðild að Evrópusambandinu eru ekki eitt og hið sama.

Það er einmitt á þessu sviði sem evrópskt samstarf í öryggismálum hefur mest gildi fyrir okkur Íslendinga. Í ræðu von der Leyen er opnað fyrir formlega aðild að því fyrir ríki utan sambandsins sem fellur vel að niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar hér.

Atvikin við Danmörku og Litháen minna á meginboðskap bókar Carlos Masala: Rússar þurfa ekki að hefja allsherjarstríð til að láta reyna á vilja og samstöðu NATO.

Í samræmi við þörfina á að sanna eigið ágæti á kostnað annarra taldi ÞKG það til sérstakrar skammar hvernig forveri hennar Gunnar Bragi Sveinsson hefði staðið að verki í mars 2015.

Hér er lagt út af stuttri frásögn íslenskra ferðamanna um Eystrasaltslöndin sem var vel fagnað fyrir að hafa hafnað evrunni 29. ágúst,

Enginn var í nánara samstarfi við stækkunardeild ESB og systurflokk í Evrópu í kosningabaráttunni en Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir.

Ein af röksemdunum fyrir atkvæðagreiðslunni var að ýta umræðum um ESB út af borðinu. Nú er ballið þó fyrst að byrja. Þökk sé Trump!

Framganga Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur (ÞKG) utanríkisráðherra vegna úrslitanna kallar á umræður um spurninguna: Hver hefur umboð til að ákveða hvað neiið þýðir í samskiptum Íslands við ESB?