Þetta er ekki í fyrsta skipti sem viðkvæm staða myndast í samskiptum lögreglu og blaðamanna. Það er mikils virði fyrir báða aðila að gagnkvæmur trúnaður ríki.

Þau sátu þar hvort á móti flokkssystkinin Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra og Pawel Bartoszek nefndarformaður sem stjórnaði fundinum í anda tímahraksins.

Hér hefur lengi verið hvatt til mun öflugri vörslu við landamærin og að hún sé miðlæg í þeim skilningi að henni sé stjórnað af embætti ríkislögreglustjóra og að ákæruvaldið sé ekki í höndum héraðslögreglustjóra á Suðurnesjum.

Ráðherrann sér þarna tækifæri til að snúa umræðunni um ESB-aðild Íslands á hvolf. Það þurfi enga sérreglu í sjávarútvegsmálum fyrir Ísland því að þegar að þeim málaflokki komi sé Ísland ekki að ganga í ESB heldur ESB að ganga í Ísland.

Það þýðir eitt: forsætisráðherra Íslands verður að hefja skipulega pólitíska sókn gagnvart öllum 27 aðildarríkjum sambandsins og tryggja að þar sé vilji til að hefja viðræður við fulltrúa Íslands.

Á tímum sem þessum er ómetanlegt að eiga greiðan aðgang að mörgum upplýsingaveitum og nú er unnt að fela vitvélum að leita í gagnagrunnum og draga allt saman sem menn hafa sagt og er tiltækt í netheimum.

Rík ástæða er til að taka undir með Óttari Guðmundssyni um það hvernig minkurinn spillir lífríkinu. Hann er ótrúlegur bölvaldur.

Stöðumat ríkisstjórnar Íslands er reist á því að „geópólítík og alþjóðasamkeppni“ hafi í ríkara mæli áhrif á stefnumótun ESB og þar með talið á afstöðuna til sameiginlega evrópska markaðarins. Fyrir þessu eru engin haldbær rök. 

Óheiðarleikinn eða tvískinnungurinn sem ÞKG sýnir þjóðinni og alþingismönnum við undirbúning ESB-aðildarinnar er þess eðlis að spurning vaknar um til hvers sé verið að greiða atkvæði 29. ágúst.