Þetta eitt væri pólitískt stórtíðindi. Hitt er þó alvarlegra: AfD í Saxlandi-Anhalt hefur gert bætt samskipti við Rússland að einu helsta kosningamáli sínu.

Þegar þessi ummæli stækkunarstjórans eru lesin og íhuguð vakna spurningar um hver hafi matað hana á þeirri vitleysu sem hún sagði við blaðamenn á Írlandi 4. september. Hvílíkt rangmat.

Kenning Þorsteins Pálssonar árið 2008 var að yrði þannig staðið að málum ætti samtímis þjóðaratkvæðagreiðslu að efna til þingkosninga.

Þrátt fyrir brottför sendiherrans er nokkur hópur rússneskra sendiráðsmanna hér. Það sem þeir hafa fyrir stafni fellur að hagsmunum rússnesku einræðis- og stríðsstjórnarinnar, annars væri ekki varið fé til úthalds þeirra.

Í sviðsmyndabókunum reynir mikið á viðnámsþrótt gegn hvers kyns áreiti af hálfu einræðisherra, hvort sem er í Rússlandi eða Kína. Þar er haldið þannig á málum af hálfu ofbeldis- og einræðisaflanna að lítil þúfa er notuð til að velta þungu hlassi.

Mér hefur löngum verið óskiljanlegt hvers vegna Össur og fleiri flokksbræður hans þurfa að segja slíkar frægðarsögur af sjálfum sér. Þær hafa lengi verið liður í íslenskri stjórnmálasögu. 

Við blasir hins vegar að það er ekki aðeins á heimavelli sem utanríkisráðherra tapaði, hún glataði einnig trausti í Washington og Brussel.

Þorgerður Katrín tók óvænt við formennsku í Viðreisn skömmu fyrir þingkosningar 2017 þegar horfði mjög illa fyrir flokknum. Hún hefur haldið honum á floti síðan en siglir honum nú í strand.

Þarna er málið í hnotskurn: ESB sækist eftir Íslandi vegna geópólitískrar stöðu okkar. Yfirgnæfandi meirihluti Íslendinga vill hins vegar halda óskoruðu ákvörðunarvaldi yfir fiskinum.