Vilji menn námskrá án skýrra, mælanlegra markmiða og sem mælir fyrir um óljósa áfanga sitja þeir uppi með eitthvað sem ekki er mælanlegt. 

Viðreisn setur stjórnmálalífið nú á annan endann með sérhagsmunakröfu sinni um ESB-þjóðaratkvæðagreiðsluna. Með flumbruganginum þar dregur hún ekki úr öfgunum í íslensku samfélagi.

Það er í raun farið fram á að kjósendur veiti ríkisstjórn sem hefur reynst gjörsamlega mislukkuð á fyrstu 18 mánuðum ferils síns opið umboð til að ráðskast með framtíð þjóðarinnar undir handarjaðri stækkunardeildar ESB.

Ekki er unnt að finna nein málefnaleg rök fyrir dagsetningarstríðinu sem ríkisstjórnin vill að háð verði vegna lýðræðisveislunnar. Að valinn sé kjördagur í ágúst er andstætt öllum íslenskum venjum. 

Nú á tímum er brýnt að árétta stefnu undir slagorðinu byggð með byggð. Enginn flokkur getur tileinkað sér þetta slagorð betur en Sjálfstæðisflokkurinn og fylgt því fram.

Forystumenn stjórnarflokkanna verða að líta í eigin barm og meta eigin styrk og stöðu þegar þeir rýna í úrslitin. Flokkur fólksins datt út í Reykjavík jafnvel þótt oddviti hans ætti þann draum að reist yrði stytta af Ingu Sæland í höfuðborginni.

Nú gerðist það í fyrsta sinn í 20 ár að Dagur B. Eggertsson var ekki í forsvari fyrir Samfylkinguna í sjónvarpssal kvöldið fyrir kjördag þegar oddvitar Reykjavíkurlistanna hittust.

Það er sérkennilegt að sjá forystumenn Samfylkingarinnar svona illa að sér vegna mála sem eru á þeirra ábyrgð. Við þetta rifjast upp 20 ára gamalt atvik úr kosningabaráttu Samfylkingarinnar.

Össur kastar þarna pólitískri bombu tveimur sólarhringum fyrir kjördag. Láti Viðreisn hana liggja óhreyfða fram yfir kjördag er líklegt að hún skaði tiltrú til hennar.