Pawel lærði af Árna Þór að smíða álit meirihluta í utanríkismálanefnd. Álitið þá skilaði því einu að halda stjórnarmeirihluta saman þar til yfir lauk en viðræðurnar við ESB urðu að engu.

Þegar rætt er um tilraunir íslenskra stjórnvalda til að koma Íslandi inn í Evrópusambandið er rétt að hafa dagsetninguna 27. júlí hugfasta.

Ef ráðherrann vill styrkja málstað sinn með sögunni verður einnig að taka mark á niðurstöðu sögunnar. Viðræðunum var ekki hætt í janúar 2013 vegna þess að nefndarálitið væri afdráttarlaust.

Inngrip utanríkisráðuneytisins í kosningabaráttuna fyrir 29. ágúst er ekki aðeins langt utan lögbundins hlutverks ráðuneytisins heldur birtist þar vantraust á hæfni landskjörstjórnar til að sinna lögbundnu kynningarhlutverki sínu.

Þetta mál varsett á dagskrá í krafti stjórnarsáttmálans og síðan afgreitt með hraðri meðferð á alþingi.Undanfarna daga og vikur hefur þessi sami svipur verið á öllu sem frá utanríkisráðherra kemur.

Öll þessi dæmi eiga eitt sameiginlegt. Þau færa umræðuna frá því sem Ísland ætlar sér yfir í það sem aðrir kunna að hafa sagt, meint eða hugsað.

Þegar opinber ummæli erlendra ráðamanna fara ekki saman við þann málflutning sem haldið er fram vaknar sú spurning hvaða vægi beri að gefa tilvísunum til ónafngreindra samtala sem enginn getur sannreynt.

Ef Frakkland er ekki tilbúið að segja hver afstaða þess verður, komi til viðræðna, á hvaða grundvelli getur utanríkisráðherra þess þá fullyrt að Íslendingar hafi „engu að tapa“?

Það sama á við nú og 2012, að aðildarviðræður eru milliríkjaferli sem stjórnast af sameiginlegum ákvörðunum aðildarríkjanna, ekki tvíhliða könnunarviðræður umsóknarríkis við framkvæmdastjórnina.