Það eitt er sögulegt að um 800 manns komi saman um hásumar á fundi sem boðaður er í miðborg Reykjavíkur af áhugamönnum undir kjörorðinu Áfram Ísland. 

Þjóðaratkvæðagreiðslan 29. ágúst snýst ekki aðeins um Evrópusambandið. Hún snýst um hvort við teljum íslensku þjóðina sjálfa best til þess fallna að ráða framtíð sinni.

Hvernig sem ráðherrann dylur áform sín boðar hún stefnubreytingu í öryggis- og varnarmálum sem hefur mikil geópólitísk áhrif og gjörbreytir samstarfsmynstri Íslands og Bandaríkjanna.

Á mestu hættustundum undanfarinna 250 hefur Evrópa notið stuðnings og styrks Bandaríkjanna á erfiðum tímum. Það er ekki í þágu íslenskra hagsmuna að vega að nánum tengslum við Bandaríkin eins og málum er nú háttað.

Hér víkja tveir sérfróðir menn réttilega að því að í umræðum um þennan NATO-fund og samstarf aðildarríkjanna beggja vegna Atlantshafs verði að greina á milli þess sem sagt er annars vegar og gert hins vegar.

Á Írlandi eru ekki allir ánægðir með að Íslendingar fái aðild að ESB án þess að tryggt verði að íslenskur sjávarútvegur sitji við sama borð og aðrir og aðgangur ESB-sjómanna að Íslandsmiðum verði tryggður.

Það er fagnaðarefni að sjá þann metnað sem einkennir rannsóknarskýrslurnar sem Varða hefur birt og nálgast má á vefsíðu hugveitunnar varda.org.

Það bendir margt til þess að í aðdraganda 29. ágúst ætli Samfylkingin að stunda sama feluleikinn og hún hefur leikið árum saman í ráðhúsinu.

Reyndur samningamaður byrjar ekki á slagorði heldur samningsmarkmiðum. Hvers vegna gerir ríkisstjórnin það ekki?