Þar er ráðherrann að komast í sama gír og einkenndi málflutning hennar á leiðinni til ósigurs í þjóðaratkvæðagreiðslunni.

Í stað þess að setja sig í þessar evrópsku varnarstellingar ætti frekar að skoða málið frá sjónarhóli ungs, bandarísks stjórnmálamanns, sem stefnir að öllum líkindum að því að verða forsetaframbjóðandi.

Því má velta fyrir sér í ljósi orða dómsmálaráðherra hvort Þorbjörg Sigríður hafi yfirleitt nokkra aðkomu að ráðstöfun fjárins að baki 1,5% fyrirheitinu.

Halla lagði sig alla fram um að gera málið sem mest heillandi fyrir fjölmiðlamenn. Hún hafði stór orð um hvílíkt vald væri í hennar höndum.

Nú er þörf á að forsætisráðherra láti í sér heyra. Skjaldar hún seðlabankastjórann eða eltir hún enn á ný öfgamenn í stjórnarliðinu?

Þegar samstaða verkalýðshreyfingarinnar er rofin á þann hátt sem hér er gert á ögurstundu býr oft eitthvað annað að baki en umhyggja fyrir umbjóðendum verkalýðsforingja.

Rubio og Pompeo eru báðir repúblikanar sem staðfestir þá fullyrðingu að almennt sýni utanríkisráðherrar úr Repúblikanaflokknum Íslandi meiri áhuga en þeir sem koma úr Demókrataflokknum.

Þjóðaröryggismat þarf að ná til starfsemi og tæknilegrar getu stöðvarinnar á Kárhóli, hverjir stjórna henni og hvernig gögn eru nýtt. 

Að kalla gagnrýni væl svarar engu um stjórnarhætti. Það veitir valdhöfum skjól fyrir spurningum sem þeir eiga að svara.