Þegar utanríkisráðherra Íslands lýsir yfir því hvað hún telur að ESB verði að samþykkja er eins og hún viti ekki að það þarf að greina hvað ríkin hinum megin við borðið eru reiðubúin að samþykkja. 

Á hvaða forsendum getur íslenskur utanríkisráðherra gefið kjósendum fyrirheit um hraða aðildarviðræðna þegar hinn samningsaðilinn segir sjálfur að sig skorti mannafla, reynslu og stofnanalega getu til að sinna þeim aðildarferlum sem þegar eru í gangi?

Nefndin segir beinlínis að umræðan verði að snúast um samningsmarkmið Íslands og hvar endanlegt ákvörðunarvald muni liggja í landbúnaðarmálum komi til aðildar.

Þetta er athyglisverð afstaða og á skjön við allar umræður hér. Hér hafa þessi tvö mál oft verið sett fram sem nátengd og lægri vextir og upptaka evru kynnt sem höfuðrökin fyrir ESB-aðild. 

Hér skal því ekki haldið fram að þorskstofninn við Nýfundnaland hafi hrunið vegna stjórnkerfis fiskveiða í Kanada. Þetta dæmi snýst um hvar ákvörðunarvaldið liggur þegar hagsmunir fara ekki saman.

Það er ekki lengur sagt: „Við teljum að Ísland eigi að ganga í Evrópusambandið.“ Heldur: „Við skulum sjá hvað kemur út úr viðræðunum.“

Telji formaður utanríkismálanefndar alþingis þetta ranghugmynd hjá Ólafi Ragnari eða að ég misskilji hvað hann átti við í ræðu sinni ætti Pawel að skýra mál sitt betur.

Viðreisn taldi árið 2017 ekki nauðsynlegt að gera þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB að skilyrði fyrir stjórnarmyndun. Hvað breyttist svo mikið að hún varð ófrávíkjanleg eftir kosningarnar 2024?

Ríkisstjórnin segir forsendur Íslands gjörbreyttar frá 2009 en styðst samt við sömu umsóknina og sömu pólitísku aðferð til að halda aðildarferlinu áfram.