Ráðuneytið ætti að fylgja þessum orðum eftir með því að birta opinberlega öryggismat stjórnvalda á beinu flugi kínverska ríkisflugfélagsins hingað. Þetta mál snýr að miklu meiru en útgáfu áritana og sölu minjagripa.

Þetta var svartur tími í sögu íslensku utanríkisþjónustunnar vegna rangs mats á eðli stækkunarreglna ESB strax árið 2009 og síðan stöðugrar viðleitni til að blekkja þjóðina.

Forræðishyggjan er nú alls ráðandi hjá ríkisstjórninni en hún fékk bylmingshögg frá seðlabankanum 4. febrúar. Ríkisstjórnin er stórlöskuð vegna trúnaðarbrestsins.

Á ruv.is var sagt frá því þriðjudaginn 3. febrúar að ný Gallup-könnun sýndi að Íslendingar væru hlynntari veru Íslands í Atlantshafsbandalaginu (NATO) en í fyrra en andvígari aðild að Evrópusambandinu (ESB).

Árátta forsætisráðherrans til að hafa puttana í öllu birtist meðal annars í frumvarpi hennar um að hún geti átt síðasta orðið um hver sé forsetaritari.

Er ekki vænlegra að endurskilgreina verksvið varnarmálaskrifstofu, greina á milli alþjóðasamskipta og varnarverkefna á heimavelli og færa þau með forsetaúrskurði til dómsmálaráðuneytisins?

Trúverðugleiki ríkisstjórnarinnar hverfur ekki aðeins þegar mælanlegi árangurinn af planinu birtist í hækkun verðbólgu og vaxta. Hann ræðst einnig af framgöngu hennar á öðrum sviðum.

Af erlendum fréttum má ráða að íslenskir stjórnmálamenn og embættismenn segi þar annað en við þjóð sína. Þeir segi eitt um boðaða ESB-atkvæðagreiðslu erlendis en annað hér heima.

Það er fagnaðarefni að það tókst að sætta sjónarmið flokkanna í þessu máli því að samstaða hefur verið milli þeirra um þjóðaröryggisstefnuna síðan alþingi samþykkti hana 13. apríl 2016.