Kjarni málsins er þessi: Í geópólitíkinni er Ísland fengur fyrir ESB. Við samningsborðið eru hagsmunir núverandi ESB-ríkja hins vegar varðir gagnvart Íslandi.

Hvers vegna eigum við nú að setja alla krafta í að komast inn í kerfi sem helstu sérfræðingar þess sjálfs segja að verði að breytast hratt til að Evrópa dragist ekki enn frekar aftur úr?

Þannig eru tveir erlendir stórveldaforsetar kallaðir til sem liðsmenn í íslenskri ESB-baráttu. Það segir meira um málefnafátækt já-hliðarinnar en um Trump, Pútin eða íslenska kjósendur.

Það er einkennilegt að umræðurnar nú í lokaviku baráttunnar fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna séu næstum á sama punkti og þær voru þegar þær hófust því enn er deilt eðli viðræðnanna.

Spurningin er ekki hvort lagalega sé útilokað að Ísland fái sérreglu eða undanþágu. Auðvitað er ekki hægt að útiloka hvað 27 aðildarríki ESB kunna að samþykkja einróma í aðildarsamningi og síðan staðfesta hvert fyrir sig.

Það er ef til vill helsta undrunarefni þessarar kosningabaráttu að þögn ríkir um öll samskipti íslenska utanríkisráðuneytisins við stækkunardeild ESB frá janúar 2025. Fara þau í leyndarskjalasafnið?

Nú þegar vika er til kjördags eru hér tekin saman fimm atriði sem líklega ber hæst gagnvart ESB og fimm atriði sem borið hefur hæst í umræðunum um að kíkja í pakkann.

Gera íslenskir stjórnmálamenn, fjölmiðlamenn, svo ekki sé minnst á kjósendur, sér grein fyrir því að ráðherraráð ESB veitti framkvæmdastjórninni pólitískt umboð á fundi 16. júní 2026 til að taka á móti ríkisstjórn Íslands ef kjósendur segðu já?

Kjarni greinar Viktors hlýtur að vera sá að Sjálfstæðisflokkurinn hafi breytt um stefnu í Evrópumálum frá því að hann hjólaði fyrir flokkinn á kjördag. Sagan sýnir annað.