Tvöfeldni í ESB-umræðunum
Af erlendum fréttum má ráða að íslenskir stjórnmálamenn og embættismenn segi þar annað en við þjóð sína. Þeir segi eitt um boðaða ESB-atkvæðagreiðslu erlendis en annað hér heima.
Evrópuumræðurnar hér og í tengslum við Ísland erlendis taka á sig ýmsar myndir og aðrar en ríkisstjórnin kynnir á heimavelli.
Í Morgunblaðinu í dag (31. janúar) segi ég frá því að tveir blaðamenn The Telegraph í Brussel birtu í byrjun vikunnar fréttaskýringu um hugsanlega stækkun ESB þar sem nota ætti Ísland sem beitu innan leiðtogaráðs ESB til að fá ríki sambandsins til að hverfa frá almennri andstöðu við að bandalagið stækkaði.
Páll Vilhjálmsson vitnaði mánudaginn 26. janúar á bloggsíðu sinni, Tilfallandi athugasemdir, í Davos-samtal þar sem Alexander Stubb Finnlandsforseti nefndi þrjú þjóðríki sem Evrópusambandið þyrfti að fá undir sitt áhrifavald: Ísland, Noreg og Úkraínu. Í viðtalinu hefði Stubb talað um ESB-starf sem væri þegar hafið á Íslandi,,,the work we do with Iceland“. Sagði Páll að það lægi í orðum finnska forsetans, sem væri vel tengdur í Brussel, að aðferðafræðin við að koma ríki inn um bakdyr Evrópusambandsins yrði prufukeyrð á Íslandi.
Alls eru nú níu ríki á biðlista eftir að komast í ESB. Ísland og Noregur eru ekki á þeim lista.
Í Noregi hafa ráðandi stjórnmálamenn útilokað að bera það upp við norsku þjóðina að sótt verði um aðild á kjörtímabilinu sem hófst í fyrra.
Alexander Stubb Finnlandsforseti í Davos – hvað átti hann við þegar hann talaði þar um Ísland?
Af erlendum fréttum má ráða að íslenskir stjórnmálamenn og embættismenn segi þar annað en við þjóð sína. Þeir segi eitt um boðaða ESB-atkvæðagreiðslu erlendis en annað hér heima.
Í raun er skiljanlegt að erlendir menn, stjórnmálamenn eða blaðamenn, skilji ekki að nokkurri ríkisstjórn detti í hug að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB án þess að þjóðin sé spurð: Vilt þú aðild að ESB?
Hverjum, nema forystu Viðreisnar, dettur í hug að spurt sé um framhald viðræðna sem hófust 2009 en runnu út í sandinn 2013? Þessari dulu er hins vegar veifað framan í okkur hér á landi og furðulegasta fólk blekkist af henni. Þeir sem benda á falsið eru sagðir ólýðræðislegir.
Sá sem fylgst hefur með alþjóðamálum áratugum saman, skrifað um þau og tekið þátt í umræðum hér og erlendis veit að vísbendingar eins og þær sem birtast í frásögn blaðamanna The Telegraph, svo að ekki sé minnst á orð Stubbs Finnlandsforseta, eru ekki tilbúnar heldur er uppsprettuna að finna í ummælum íslenskra stjórnmálamanna og embættismanna.
Við þetta bætist síðan ályktun ESB-þingsins að undirlagi flokksbróður Viðreisnar um nauðsyn þess að ESB leggi íslenskum stjórnvöldum lið við að komast í ESB til að ná tökum á auðlindum sjávar umhverfis Ísland. Umræðurnar um Grænland hafa enn aukið áhuga ESB á Íslandi og öllu nágrenni okkar.
Eitt er að tala tungum tveim um hvers eðlis ESB-atkvæðagreiðslan er annað að Brusselmenn láti nú eins og þeir hafi í hendi sér hvenær gengið verði til atkvæða hér, það verði jafnvel í vor. Hrakfarir Kristrúnar Frostadóttur við stjórn efnahagsmála mega ekki endurtaka sig við svik stjórnar hennar við yfirlýsingar forsætisráðherra um ESB-málið fyrir kosningarnar í nóvember 2024.