Hættuspil ríkisstjórnarinnar
Gerð er furðuleg tilraun til að selja þjóðinni þá skoðun í öryggis- og varnarmálum að hætta steðji í raun að Íslandi frá Bandaríkjastjórn undir forystu Trumps og öryggistrygging frá ESB sé betri.
Nú í sumar verða 85 ár liðin frá því að Íslendingar, Bretar og Bandaríkjamenn gerðu með sér þríhliða samning um að bandarískur herafli kæmi hingað til lands og gætti öryggis landsins svo að Bretar gætu einbeitt sér að því að verja eigið land gegn árásum nasista. Þetta var fyrsta formlega skref Bandaríkjastjórnar til gæslu öryggis á Norður-Atlantshafi. Síðan hefur öryggi Íslands ráðist af tengslunum við Bandaríkin en þau voru formbundin með tvíhliða varnarsamningi landanna fyrir 75 árum.
Landafræðin hefur ekki breyst á þessum árum. Hernaðarstaðan hefur þróast með hliðsjón af gangi heimsmála þar sem Bandaríkin hafa verið ráðandi afl. Ísland hefur notið góðs af því. Aldrei hefur hagsmuni á norðurslóðum og gæslu þeirra borið hærra á vettvangi alþjóðastjórnmála en núna. Birtist það meðal annars í áhuga Donalds Trump Bandaríkjaforseta á að tryggja sér sem mest forræði á Grænlandi og útiloka að Kínverjar og Rússar nái þar fótfestu.
Við þessar aðstæður kemst til valda ríkisstjórn á Íslandi þar sem þrír flokkar gera með sér stjórnarsáttmála sem er reistur á glórulausu rangmati á stöðu og þróun alþjóðlegra öryggismála. Höfuðmarkmið utanríkisstefnunnar er að fara á svig við Bandaríkin og tvíhliða tengslin við þau með því að leiða Ísland inn í yfirþjóðlegt ríkjasamband Evrópu.
Gerð er furðuleg tilraun til að selja þjóðinni þá skoðun í öryggis- og varnarmálum að hætta steðji í raun að Íslandi frá Bandaríkjastjórn undir forystu Trumps og öryggistrygging frá ESB sé betri en sú trygging sem Íslendingar hafa notið, að segja má, iðgjaldalaust í 85 ár. Sjálfur utanríkisráðherra þjóðarinnar talar í þessa veru. Skrifað er undir yfirlýsingu um samstarf við ESB um öryggismál sem er ekki einu sinni birt á íslensku.
Utanríkisráðherrann segir að flýta verði þjóðaratkvæðagreiðslunni til að opna leiðina inn í ESB vegna þess að nú sé þar opinn gluggi. Í þeim orðum felst að ESB telji Trump hafa skapað hagstæðar aðstæður til að semja við Íslendinga og að það vilji forðast stjórn Bandaríkjanna.
Þegar bent er á þá þróun í samskiptum ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur við Bandaríkjastjórn að ekkert samband sé milli íslenskra og bandarískra ráðamanna fara ráðherrar undan í flæmingi.
Diljá Mist Einarsdóttir, fulltrúi Sjálfstæðisflokksins í utanríkismálanefnd alþingis, vakti mánudaginn 15. júní máls á samskiptaleysinu við Bandaríkjastjórn í fyrirspurn til forsætisráðherra. Kristrún svaraði á þann veg að það væri „ekki góður bragur á því hjá þingmanninum að varpa rýrð á eða tortryggja samskipti milli þessara landa“. Það væri mjög mikilvægt að þau væru góð og það hefði „að jafnaði verið sá bragur á í þessum þingsal að eining [ríkti] þegar [kæmi] að utanríkismálum“.
Svarið er dæmigert fyrir ráðherrana. Hafi einhver varpað skipulega rýrð á samskiptin við Bandaríkin undanfarið er það sjálfur utanríkisráðherrann. Að halda því fram að bragurinn í þingsalnum hafi „að jafnaði“ einkennst af einingu í utanríkismálum staðfestir ótrúlega vanþekkingu. Það er einmitt hún ásamt reynsluleysinu sem grefur nú undan samskiptunum við Bandaríkin.