Engu að treysta hjá Kristrúnu
Utanríkisráðherra boðar hraðferð inn í ESB og forsætisráðherrann segir að hún ætli að selja landið „fokdýrt“. Má treysta því?
„Segi þjóðin já og aðildarviðræður hefjist muni hún selja landið fokdýrt; það hafi forsvarsmenn fengið að heyra frá henni og hún geti sagt það opinberlega. “ Þetta er haft eftir Kristrúnu Frostadóttur forsætisráðherra á ruv.is þriðjudaginn 10. mars og er þar vísað í viðtal við hana í Spegli ríkisútvarpsins þann sama dag. Í inngangi fréttarinnar er þessi setning höfð beint eftir forsætisráðherra: „Ég mun selja landið fokdýrt.“
Enginn íslenskur forsætisráðherra hefur boðað stefnu sína á þennan hátt áður. Í pólitískri merkingu er orðið landsölumaður skammaryrði yfir þann sem sýnir föðurlandinu ótrúmennsku. Aldrei hefur nokkur forsætisráðherra áður talið sér til tekna að ætla að „selja landið sitt“ hvorki bókstaflega né með því að fórna hagsmunum þjóðarinnar vegna stjórnarsáttmála eða ákvörðunar stjórnar sinnar.
Landráðamaðurinn býr á næsta bæ við landsölumanninn þegar litið er til grannheita. Í hörðum deilum, til dæmis í kalda stríðinu, voru stjórnmálamenn gjarnan kallaðir landsölumenn í hita leiksins þegar þeir sátu undir ásökunum um að ganga erinda erlendra ríkja gegn íslenskum hagsmunum.
Nú telur forsætisráðherra það sér til ágætis að hún ætli að selja landið, líklega af því að hún bætir við orðinu „fokdýrt“.
Þorgerður Katrín, Kristrún og Inga Sæland forystumenn ríkisstjórnarflokkanna á blaðamannafundi 6. mars um ESB-tillöguna (mynd: mbl.is/Eyþór).
Forystugrein Morgunblaðsins í dag (12. mars) ber fyrirsögnina: Kristrún klýfur þjóðina – Trúverðugleiki forsætisráðherra er í húfi miðað við hennar eigin orð
Það má segja sama um efni þessarar forystugreinar og sagt var hér að ofan um ummæli forsætisráðherra að efni greinarinnar er fordæmislaust. Dæmin sem þar eru nefnd með tilvitnunum í orð Kristrúnar Frostadóttur um afstöðu hennar til vegferðarinnar sem nú er hafin inn í ESB undir hennar forystu bera vott um meira ráðleysi og tvískinnung en áður hefur verið lýst á þessum vettvangi blaðsins.
Undirfyrirsögnin um að trúverðugleiki Kristrúnar sé í húfi er vanmat. Forsætisráðherra hefur ein og óstudd gengið fram með þeim hætti í þessu máli að hún hefur brotið allar brýr að baki sér og sýnt að hún ræður hvorki við viðfangsefnið í umræðum á heimavelli né er henni treystandi til að halda á máli þjóðarinnar út á við, síst af öllu með núverandi utanríkisráðherra sér við hlið.
Í samtali við Morgunblaðið sem birtist 11. mars sagði forsætisráðherra: „En ég ætla ekkert að skorast undan því að ég veit vel að þessi atkvæðagreiðsla mun snúast um traust. Treystir þjóðin leiðtogum þessarar ríkisstjórnar til þess að sinna þessu ferli af heilindum?“
Allt í kringum þetta mál einkennist af óheilindum þegar litið er til ríkisstjórnarinnar. Ákvarðanir séu teknar um dagsetningar eftir samráð við ESB í Brussel. Samráðinu þar lauk aðeins fáeinum dögum áður en ríkisstjórnin tók ákvörðun sína. Dagsetningin 29. ágúst miðast við lok sumarfría í Brussel. Enginn tími var hins vegar til samráðs við utanríkismálanefnd alþingis.
Utanríkisráðherra boðar hraðferð inn í ESB og forsætisráðherrann segir að hún ætli að selja landið „fokdýrt“. Má treysta því?