Minningarorð um Davíð Oddsson
Davíð Oddsson jarðsunginn föstudaginn 13. mars 2026.
Sr. Geir Waage jarðsöng Davíð Oddsson frá þéttsetinni Hallgrímskirkju í dag (13. mars). Sjónvarpað var frá athöfninni. Kristinn Sigmundsson söng einsöng við útförina, en organisti var Tómas Guðni Eggertsson og Sigurgeir Agnarsson lék á selló. Þá söng Karlakórinn Fóstbræður undir stjórn Árna Harðarsonar.Lögreglumenn báru kistu Davíðs út kirkjuganginn undir hljómaði lagið Ísland er land þitt. Í anddyrinu tóku við tíu líkmenn, vinir Davíðs og samstarfsmenn, sem báru kistuna síðasta spölinn frá kirkjunni að líkbílnum. Hér er minningargrein mín í sérblaði Morgunblaðsins en þar birtiust 68 greinar, þar af ein 7 bls, eftir dr. Hannes Hólmstein Gissurarson og 47 myndir.
Félagar í Sambandi ungra Sjálfstæðismanna (SUS) stóðu heiðursvörð við Eiríksgötuna þegar líkfylgdin fór frá Hallgrimskirkju að Fossvogskirkjugarði. (mynd: mbl.isI/Karítas).Þegar Davíð Oddsson er kvaddur hinstu kveðju vakna margar minningar. Við vorum í áratugi samherjar í stjórnmálabaráttu undir merkjum Sjálfstæðisflokksins og bar þar aldrei skugga á samstöðu um þau málefni sem um var fjallað.
Davíð tilkynnti á sögulegum fundi þingflokks og miðstjórnar Sjálfstæðisflokksins 7. september 2005 að hann myndi láta af formennsku í flokknum um miðjan október 2005 og taka við starfi seðlabankastjóra 20. október en 27. september myndi hann hætta sem utanríkisráðherra.
Þá sagði ég að Davíð og samherjar hans ættu margt til að gleðjast yfir, margri orrustu hefði lokið með góðum sigri, þjóðfélagið hefði tekið á sig nýja og betri mynd og lagður hefði verið grunnur að enn meiri framfarasókn yrði rétt á málum haldið. Ekkert af þessu var ofmælt. Og ég bætti við:
„Matthías Johannessen, góðvinur foreldra minna, sagði oft, að sér hefði þótt gleðin hverfa úr stjórnmálavafstrinu með fráfalli þeirra. Ætli við séum ekki margir sem hugsum þannig til Davíðs þegar hann hættir sínu stjórnmálavafstri og hverfur að öðru. Hann sér alltaf eitthvað til að gleðjast yfir og megi gleðistundir hans verða sem flestar.“
Það er baráttugleðin og krafturinn sem Davíð miðlaði til annarra sem tengist minningunni um samstarfsár okkar. Hann hafði einstakan hæfileika til að sameina fólk að baki sér eins og sést af því að í borgarstjórnarkosningum 1990 fékk Sjálfstæðisflokkurinn 60,4% atkvæða með hann sem borgarstjóra.
Davíð var með þennan almenna stuðning í farteskinu þegar Sjálfstæðisflokkurinn kaus hann formann 10. mars 1991. Þingmaður varð hann 20. apríl 1991 og forsætisráðherra 30. apríl. Hvergi var hikað.
Davíð flutti alls 17 stefnuræður í röð sem forsætisráðherra áður en hann lét af því embætti eftir rúm 13 ár, 15. september 2004. Þessa einstæða, glæsilega ferils verður lengi minnst þegar rætt er um öflugan og sigursælan stjórnmálaleiðtoga.
Davíð skynjaði pólitískt svigrúm sitt af næmleika og lagaði sig að því með bestu niðurstöðu að leiðarljósi. Þetta voru líflegir og glaðværir alvörutímar þar sem miklum árangri var náð.
Davíð lauk stjórnmálaferli sínum með því að sitja eitt ár í embætti utanríkisráðherra. Kvöldið eftir að hann sagði af sér, 27. september 2005, var rætt við hann í Kastljósi. Þá sagði hann að sér hefðu þótt viðtalstímarnir sem borgarstjóri hvað erfiðastir í stjórnmálastarfi sínu, þegar hann hitti allt að 50 manns í tveimur viðtalstímum í viku. Sérstaklega hefði verið erfitt að geta ekki veitt viðmælandanum neina úrlausn en oft hefði það verið lokaúrræði fólks í vanda að óska eftir að leggja hann fyrir borgarstjórann.
Þarna er að finna bestu skýringuna á vinsældum Davíðs og farsæld í stjórnmálastarfi, hann var sanngjarn og réttsýnn. Hann fór ekki í manngreinarálit við úrlausn mála en brást við af festu teldi hann ósæmilega að sér og öðrum vegið.
Við Rut þökkum einlæga vináttu og vottum Ástríði, Þorsteini, Heiðrúnu og sonardætrunum, Ástríði og Dagnýju, innilega samúð.
Blessuð sé minning Davíðs Oddssonar.