Hér má sjá viðtalsþátt minn við Ólöfu Nordal, þingmann Sjálfstæðisflokksins, á ÍNN 10. mars.´

Síðdegis ókum við Gunnar Eyjólfsson í Skálholt, þar sem við stjórnum qi gong kyrrðardögum. Eins margir sækja dagana eins og húsrúm Skálholtsskóla leyfir.

Senda grein

Í kvöldfréttum RÚV var sagt, að alþingi kæmi saman í kvöld til að samþykkja „bráðabirgðalög“ um bann við verkfalli flugumferðarstjóra. Þetta er rangt. Alþingi samþykkir lög, bráðabirgðalög eru sett af ráðherra, þegar alþingi er ekki að störfum. Þessi notkun fréttamanna á orðinu „bráðabirgðalög“ er álíka röng og þegar þeir tala um, að í stað ríkisstjórnarinnar komi „starfsstjórn“ til að ljúka brýnum málum.  Orðið starfsstjórn á við um ríkisstjórn, sem hefur beðist lausnar en er falið að sitja, þar til ný stjórn hefur verið mynduð. 

Stefan Füle, stækkunarstjóri Evrópusambandsins (ESB), sat fyrir svörum á Evrópusambandsþinginu 8. mars. Samkvæmt útskrift af því, sem hann sagði, talaði hann í tæpar fjórar mínútur um Ísland. Ég staldraði við tvennt, þegar ég las útskriftina, hve almenn lýsing Füle var á væntanlegum áhrifum Íslands innan ESB. Hann minntist í því sambandi ekki einu orði á það, sem hér er oft mest hampað, að Íslendingar verði ráðandi við mótun sjávarútvegsstefnu ESB, enda vita allir í Brussel, að svo verður ekki. Athyglisvert er, að hann gerir þá kröfu til ríkisstjórnar Íslands, að hún taki upp markvissa baráttu fyrir ESB-aðild. Eins og allir vita leggur ríkisstjórnin málið þannig fyrir á heimamarkaði, að hún sé að kanna, hvað sé í ESB-pokanum. Síðan ætli hún að athuga næsta skref. Málum er alls ekki þannig háttað frá sjónarhóli ráðamanna í Brussel. Þeir telja ríkisstjórnina í liði með sér við að koma Íslandi í ESB. Þeir skilja einfaldlega ekki, að ríkisstjórn, sem sótt hefur um aðild, hafi ekki burði til eða berjast fyrir henni á heimavelli.

Þegar Füle ræddi framlag Íslands til ESB-samstarfsins sagði hann, að Ísland væri lítið land, sem þegar væri vel tengt inn á innri markaðinn og þess vegna teldi hann, að aðild Íslands hefði takmörkuð heildaráhrif á stefnu ESB. Aðild landsins yrði hins vegar ESB gagnleg á marga lund. Með aðild sinni mundi Ísland styrkja hlutverk ESB í baráttu fyrir mannréttindum og lýðræði á heimsvísu. Vegna strategískrar hnattstöðu sinnar mundi Íslands sem ESB-aðildarríki styrkja strategíska stöðu ESB á Norður-Atlantshafi. Íslendingar byggju einnig yfir talsverðri reynslu og þekkingu á tækni til að nýta endurnýjanlega orkugjafa, til að vernda umhverfið og bregðast við loftslagsbreytingum; vegna umhyggju sinnar fyrir loftslaginu gætu Íslendingar lagt verulegan skerf af mörkum við mótun og framkvæmd stefnu ESB.

Þegar vikið var að því, að stuðningur við ESB-aðild virtist ekki mikill á Íslandi sagði Füle:

„Ég mun ganga úr skugga um, að starfsbræður okkar á Íslandi átti sig á því, að eftir lyktir þjóðaraatkvæðagreiðslumálsins [Icesave] væntum við þess af þeim, að þeir leggi sig fram um að auka stuðning við ESB-aðild, hið sama á við borgara landa okkar og ESB-löndin og stuðning þeirra við aðild Íslands.“

Senda grein

Í dag var jarðarför Þorsteins Geirssonar, ráðuneytisstjóra í dómsmálaráðuneytinu, gerð frá Dómkirkjunni. Séra Hjálmar Jónsson jarðsöng, ég var einn líkmanna og ritaði minningargrein um Þorstein í Morgunblaðið.

Klukkan 17.30 var ég í Karmelklaustrinu í Hafnarfirði, þar sem nýliði, pólsk, var tekin í regluna við fjölmenna og hátíðlega athöfn. Í skrá um athöfnina segir um lok hennar:

„Nýliðinn leggst flöt á gólfið og príorinna stráir á hana blómum...Prestur stökkvir vígðu vatni á nýtliðann, sem síðan stendur á fætur og kyssir guðslíkamahúsið. Þá setur priorinna blómsveig á höfuð henni, síðan gengur hún að rimlunum. Prestur mælir síðan: Héðan í frá munt þú heita systir [hún tók sér nafnið Sara]. Að svo búnu óska prestar og gestir nýliða til hamingju.“

Í kvöld kl. 21.30 er þáttur minn á ÍNN á dagskrá. Gestur minn að þessu sinni er Ólöf Nordal, þingmaður Sjálfstæðisflokksins. Við ræðum stöðuna í stjórnmálum að lokinni þjóðaratkvæðagreiðslu. Nú er reynt að slá ryki í augu almennings með tali um, að einhverju breyti, að Ögmundur Jónasson setjist aftur í ríkisstjórn. Ekki leysir það Icesave-málið?

Á mbl.is 10 mars má lesa:

„Aðspurður segir Ögmundur að væri honum boðið sæti í ríkisstjórninni, kæmi það vel til greina að þiggja slíkt boð - eins og það hafi raunar alltaf gert - en „á þeim forsendum sem allir þekkja.““

Já, á þeim forsendum sem allir þekkja. Þessi orð er ekki unnt að túlka á annan veg en þann, að Ögmundur líti á sig sem sjálfstæðan samningsaðila um stefnu ríkisstjórnarinnar. Það þurfi því að gera nýjan stjórnarsáttmála á hans forsendum, svo að hann fari aftur inn í ríkisstjórn. Í þættinum veltum við Ólöf fyrir okkur, hvaða forsendur þetta eru hjá Ögmundi.

Senda grein

Sumir málsvarar aðildar Íslands að Evrópusambandinu (ESB) eru þeirrar skoðunar, að best sé að hlaupa undir Brusselvaldið, þar sem Íslendingar séu ekki færir um að stjórna eigin málum á líðandi stundu. Nú hefur helsti álitsgjafinn í Brussel um málefni ESB hvatt til þess, að leiðtogaráð ESB-ríkjanna stöðvi aðildarferli Íslands, þar sem íslensk stjórnvöld hafi ekki nægilegt vald á málinu. Aðild sé dæmd til að falla í þjóðaratkvæðagreiðslu, vegna þess hve illa hefur verið staðið að umsókninni hér á landi undir stjórn Samfylkingarinnar. Ég birti pistil um málið hér á síðunni í dag.

Hér hefur hver spekingurinn étið eftir öðrum, hve fráleitt var af Sjálfstæðisflokknum að óska eftir tvöfaldri þjóðaratkvæðagreiðslu til að taka af skarið um ESB-stefnuna. Nú blasir við, að til að tryggja góðan undirbúning hefði þetta verið skynsamlegri leið en að kasta hundruð milljóna ef ekki mörgum milljörðum á glæ í vonlaust aðildarferli.

Andróðurinn gegn hinni tvöföldu leið Sjálfstæðisflokksins var byggður á jafnhaldlitlum grunni og kvakið nú um, að hér sé ekkert unnt að gera í endurreisn atvinnulífs, skuldauppgjöri heimila eða endurreisn banka vegna Icesave-deilunnar. Hún er skálkaskjól duglausra ráðherra, sem geta hvorki leyst deiluna né tekist á við önnur viðfangsefni. Undarlegt er að heyra fólk, sem vill láta taka mark á sér í opinberum umræðum, endurtaka rolluna um Icesave til afsökunar fyrir dugleysi ráðherranna.

Senda grein

Umræðan um, hvort þjóðaratkvæðagreiðslan hafi verið um ríkisstjórnina eða ekki, er til marks um ógöngur stjórnmálaumræðna. Kosið var um lög, sem ríkisstjórnin barðist mánuðum saman fyrir, að yrðu samþykkt á alþingi. Hún þurfti meira að segja að taka slaginn um lögin tvisvar til að lokaniðurstaða fengist í þeim anda, sem dygði ríkisstjórnum Bretlands og Hollands. Stjórnarandstaðan sætti þungum árásum fyrir að draga umræður um málið á langinn. Fjármálaráðherra lét sem um líf og dauða efnahagskerfisins væri að ræða. Annað hvort yrði frumvarp hans að lögum eða eitthvað hræðilegt myndi gerast.

Vandræði ríkisstjórnarinnar mögnuðust, eftir að seinni lög hennar komu til sögunnar. Fjármálaráðherra sá ekki við Ólafi Ragnari á ríkisráðsfundi 31. desember og lét hann komast upp með að taka lögin óafgreidd af dagskrá fundarins. Þar sýndi forsætisráðherra einnig dæmalaust þekkingar- eða dómgreindarleysi. Þrátt fyrir málafylgju á þingi og handjárn á nógu marga stjórnarþingmenn til að knýja fram samþykkt frumvarpsins, höfðu ráðherrar ekki dug í sér til að fylgja máli sínu eftir sem lögum utan þings. Ekki er undarlegt, þótt fjármálaráðherra segi nú, að hann hafi hugsað um afsögn í ársbyrjun.

Stjórnarandstaðan rétti ríkisstjórninni hjálparhönd með þjóðarhagsmuni að leiðarljósi, eftir að Ólafur Ragnar neitaði að skrifa undir lögin. Í tvo mánuði hafði ríkisstjórnin forystu um að móta leið til að losna út úr ógöngum sínum, án þess að til þjóðaratkvæðagreiðslu kæmi. Hún naut til þess hlutleysis eða beins stuðnings stjórnarandstöðunnar. Allt kom fyrir ekki. Ríkisstjórnin réð ekki við málið. Hún réð ekki einu sinni við að afnema eigin lög, þótt ráðherrar teldu þau úr sögunni. Þjóðin gerði það hins vegar með eftirminnilegum hætti. Forsætisráðherra og fjármálaráðherra sátu heima. 

Atkvæðagreiðslan var um lög, sem endurspegluðu stefnu ríkisstjórnarinnar. 98% þeirra 63% þjóðarinnar, sem tók afstöðu, var á móti lögunum. Að sjálfsögðu fól atkvæðagreiðslan í sér mat á störfum og stefnu ríkisstjórnarinnar. Hún snerist hins vegar ekki um, hvort ríkisstjórnin skyldi sitja áfram. Ákvörðun um það er undir þingmönnum ríkisstjórnarinnar komið, enda er borin von til þess, að Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, skilji það, sem kjósendur skrifuðu á vegginn með atkvæði sínu. Hvergi í heiminum mundi lýðræðissinnaður forsætisráðherra, sem fengi slíkt spark frá borgurum lands síns, segja eins og hún, að nú væri bara að „þétta raðirnar“ og halda áfram á sömu óheillabraut.

Senda grein

Tæplega 63% kosningabærra nýttu sér rétt sinn í þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave 6. mars. 93,18% sögðu nei og 1,7% sögðu já við staðfestingu laganna. 229.977 voru á kjörskrá, 144.231 kusu. 2.599 sögðu já 134.397 sögðu nei. 6.744 seðlar voru auðir en 491 atkvæði ógilt. 

Jóhanna og Steingrímur J. segja, að niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar komi sér ekki á óvart. Hún hlýtur þó að vera reiðarslag fyrir þau. Þjóðin hafnar á afgerandi hátt máli, sem ríkisstjórnin hefur haft efst á dagskrá sinni frá því í júní 2009.

Steingrímur J. var síðan kominn í „étt'ann sjálfur“ gírinn í Silfri Egils í dag og hótaði Bjarna Benediktssyni með væntanlegri skýrslu rannsóknarnefndar alþingis. Spurt var af þessu tilefni á vefsíðunni www.amx.is, hvort rannsóknarnefndin hefði lekið upplýsingum til ríkisstjórnarinnar. Þess er ekki að vænta, að nefndarmenn bregðist við slíkri athugasemd.

Hitt er þó líklegast, að Steingrímur J. hafi ætlað þagga niður í gagnrýni á ríkisstjórnina og nauðsyn þess, að hún hverfi með þessum hræðsluáróðri. án þess að hann hafi hugmynd um, hvað í skýrslunni segir. Innantómur áróður af þessu tagi hefur einkennt málflutning Steingríms J. í Icesave-málinu í tæpt ár, eða frá því að hann boðaði hina „glæsilegu niðurstöðu“ af samningastarfi Svavars Gestssonar.

Í kvöld var myndin Draumalandið sýnd í sjónvarpinu. Hún var brotakennd eins og bókin og ekki sannfærandi.

Senda grein

Fyrstu tölur úr þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave sýna, að um 93,1% sögðu nei, en 1,6% já. Steingrími J. Sigfússyni þótti merkilegt, hvað margir hefðu sagt já, þegar rætt var við hann í sjónvarpi. Ekki hefði hann mælt með því! Önnur svör hans voru álíka mikið út í hött og þetta. Hann fór ekki á kjörstað frekar en Jóhanna Sigurðardóttir.

Bæði töluðu þau eins og ekkert hefði í skorist fyrir ríkisstjórnina. Hún barðist þó bæði á sumarþingi og á haustþingi fyrir því af öllu sínu afli, að Icesave-frumvörp yrðu að lögum. Nú hefur þeim verið hafnað á eftirminnilegan hátt. Þá segja Jóhanna og Steingrímur J., að nú þurfi að bretta upp ermar og leysa Icesave-málið. Þau ætli sér sko að gera það.

Hvorugt þeirra fór á kjörstað, þótt þau hafi sífellt verið með það á vörunum í stjórnarandstöðu, að bera þyrfti hitt eða þetta málið undir atkvæði þjóðarinnar. Nú  ætla þau að gera lítið úr þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þau láta eins og niðurstaðan breyti engu fyrir ríkisstjórnina.

Jóhanna Sigurðardóttir viðurkennir ekki pólitískar staðreyndir, af því að hún neitar að horfast í augu við þær. Henni er einnig um megn að skýra stöðu sína og ríkisstjórnar sinnar með haldgóðum rökum gagnvart íslensku þjóðinni og umheiminum eftir þessi úrslit. Hún vinnur hagsmunum þjóðarinnar áfram ógagn.

Steingrímur J. minnir nú orðið dálítið á Jóhannes í Bónus, þegar hann barmar sér. Hvor lýsir því á sinn hátt, hve mikið hann hefur lagt á sig fyrir þjóðina. Hvorugum finnst þeir metnir að verðleikum. Steingrímur J. fór enn með þá rullu í sjónvarpinu í kvöld, að hann ynni dag og nótt að því að bæta hag þjóðarinnar og nú mætti ekki láta deigan síga.

Eitt meginverkefni Steingríms J. hefur verið að vinna að lausn Icesave-málsins með vini sínum Svavari Gestssyni. Eftir úrslit þjóðaratkvæðagreiðslunnar er auðskiljanlegt, að Steingrímur J. telji verk sín ekki metin að verðleikum. Jóhannes í Bónus brást við á svipaðan hátt, þegar 80% aðspurðra töldu best, að honum yrði haldið til hlés.

Senda grein

Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon, oddvitar ríkisstjórnarinnar, gera sem minnst úr gildi þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Þar sannast enn, að þau eru ekki í takt við hagsmuni þjóðarinnar og vinna frekar gegn þeim en með, eins og Bjarni Benediktsson, formaður Sjálfstæðisflokksins, sagði.

Engum blöðum er um þá staðreynd að fletta, að þjóðaratkvæðagreiðslan og niðurstaða hennar skiptir máli gagnvart breskum og hollenskum stjórnvöldum. Með því að gera lítið úr henni eða sýna beina óvild, eins og Jóhanna og Steingrímur J. gera, draga þau úr gildi hennar gagnvart Bretum og Hollendingum. Sannast enn, hve ömurlega þau hafa haldið á málum gagnvart hagsmunum þjóðar sinnar.

Steingrímur J. lét á þann veg í Kastljósi kvöldsins, að bréf til hans um, að Bretar og Hollendingar ætli að ræða áfram við Íslendinga, þrátt fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna, væri stórfrétt. Þetta er ekki annað en liður í blekkingu ráðherrans. Ríkisstjórnir Breta og Holllendinga geta ekki leyst þetta mál nema með samningi, þær vita, að réttarstaða þeirra leyfir ekki sókn málsins fyrir dómstólum.

Senda grein

Fór rúmlega 10.00 í Laugardalshöll og kaus utan kjörstaðar vegna Icesave. Nokkur hópur fólks var þá á kjörstað, sem var opnaður klukkan 10.00.

Loks nú sagði Steingrímur J. á þingi, að kosningin 6. mars yrði. Til þessa dags hafa forystumenn ríkisstjórnarinnar lifað í þeirri trú, að þeir gætu komist undan atkvæðagreiðslunni.

Skrifaði pistil um rangfærslur Þorvaldar Gylfasonar prófessors vegna sérstaks saksóknara.

Senda grein