Síðasti Dublin-dagur að þessu sinni. Fórum niður í miðborgina og fylgdumst í tæpa tvo tíma með hersýningu í tilefni af 90 ára afmæli páskauppreisnarinnar 1916. Skoðuðum einnig kirkju heilags Patreks.

Haldið heim til Íslands klukkan 19.30 og lent 20.50 á íslenskum tíma á Keflavíkurflugvelli eftir 2.20 klst. flug.

Héldum áfram að skoða Dublin og fórum meðal annars í bókasafn Trinity College og skoðuðum Kells-bók og handrit og myndir frá Samuel Beckett.

Fórum í gönguferð um nokkra garða í Dublin áður en við tókum Dart-lest út til Howth, sem er höfði norður af borginni - orðið Howth gæti raunar verið umskrift á orðinu höfði en við hann eru tvær eyjar: Lambeye og Ireland's eye - en augljóst er, að nöfnin eru norræn frá tímum víkinganna: Lambey og Írlandsey.

Veitingastaðir eru margir lokaðir í dag en þeir, sem eru opnir mega ekki selja áfengi - til að minnast krossfestingarinnar. Nokkrar verslanir eru opnar en flestar virðast lokaðar - að minnsta kosti utan ferðamannastaða.

Við vorum í Christ Church dómkirkjunni klukkan 15.30 en þá hófst það, sem á ensku er nefnt: 15.30 Choral Evensong and Proclamation of the Cross. Kórinn söng og prestar lásu úr ritningunni og fóru með bænir auk þess að bera kross inn kirkjugólfið að altarinu, þar sem þeir lögðu hann. Var stundinn hátíðleg og söngurinn frábær en sagt er að kórinn eigi rætur aftur til ársins 1493.

Víða má sjá merki um sýningar og viðburði, sem tengjast 100 ára afmæli Samuels Becketts. Við urðum að láta okkur nægja að sjá myndir af honum í gegnum glugga á ljósmyndasafninu, því að það er lokað yfir hátíðarnar.

Flugum klukkan rúmlega níu í morgun frá Keflavík til Dublin ásamt fjölda annarra íslenskra ferðalanga í vél Loftleiða - flugið sjálft tók ekki nema 1.45 klst. - en tæknilegar tafir urðu á brottför og við þurftum að vera í biðflugi við Dublin, svo að í allt tók ferðin um 2.30 klst.

Ég hef aldrei komið til Dublin áður. Í dag fórum við í skoðunarferð í opnum tveggja hæða strætisvagni og sáum hið merkasta í borginni - það var heldur svalt að sitja á efri hæð vagnsins og hér er óvenjulega kalt miðað við árstíma, en þurrt og bjart.

Spurt hefur verið oftar en einu sinni undanfarin misseri og ekki síst undanfarna daga: Hvaða ógn steðjar að Íslandi? Hverjum dettur í hug að gera okkur einhvern óleik? Hvers vegna er nauðsynlegt að grípa til öryggisráðstafana í þessu friðsæla landi? Eru ekki öryggisráðstafanir frekar til þess fallnar að kalla á árás - gera okkur að skotmarki?

Íslendingar verða eins og aðrar þjóðir að tryggja öryggi sitt á fleiri sviðum en áður og ekki aðeins með varnarsamningi. Við verðum til dæmis að verja opið hagkerfi okkar á tímum alþjóðavæðingar á annan hátt en áður. Í því efni getum við ekki treyst á aðra og einkavæddir bankar með viðskipti um allar jaðrir verða að hafa varnaráætlanir á takteinum, sem taka mið af umsvifum þeirra.

Hver hefði spáð því, að olíusjóður Norðmanna mundi taka fjandsamlega stöðu gagnvart íslensku krónunni? Eða að greiningarstjóri Den Danske Bank yrði til þess að mála svörtustu myndina af íslensku bankakerfi? Eða að það yrði talinn veikleiki í íslensku fjármálakerfi, að starfsmenn fjármálaeftitlitsins væru ekki nógu góðir í ensku?

Sá á BBC að Íslendingar eru samkvæmt OECD best nettengda þjóð heims - það er í gegnum háhraðanet. Reuters segir af þessu tilefni:

In Iceland, 26.7 percent of citizens have a subscription to an always-on broadband Internet connection, compared with 25.4 percent in South Korea, 25.3 percent in the Netherlands and 25 percent in Denmark, the Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) said in a study.

The number of broadband connections in Iceland grew to 78,017 by the end of 2005, from a penetration rate of 18.2 percent a year earlier, when it lagged Korea, the Netherlands and Denmark.

The number of broadband subscriptions throughout the OECD countries grew to 158 million by December 2005 from 136 million six months earlier. This is an average of 13.6 subscribers per 100 inhabitants in the entire OECD.

The United States, with 16.8 percent broadband penetration, counted 49.39 million subscribers in 2005, compared with 22.52 million in Japan which has 17.6 percent penetration.

 

Klukkan 11.30 ritaði ég undir samstarfssamning dóms- og kirkjumálaráðuneytisins við Ólafs Daðasonar, forstjóra Hugvits um þróun á GoPro málaskrárkerfi fyrir stofnanir ráðuneytisins en hér er um einstakt verkefni að ræða og með lausn þess er unnið brautryðjendastarf á heimsvísu.

Klukkan 14.30 voru mér afhentir listar með nöfnum þeirra, sem vilja að sr. Sigfús B. Ingvason verði sóknarprestur í Keflavík en valnefnd og biskup hafa mælt með sr. Skúla S. Ólafssyni.

Í gær var tilkynnt, að Geir H. Haarde, settur dómsmálaráðherra, hefði skipað Hjördísi Björk Hákonardóttur dómstjóra hæstaréttardómara. Ég sagði mig frá þessari skipan, þar sem ég hafði samið við Hjördísi að tilmælum kærunefndar jafnréttismála, sem taldi hana órétti beitta, þegar ég skipaði Ólaf Börk Þorvaldsson hæstaréttardómara. Þetta er í annað sinn sem Geir skipar hæstaréttardómara vegna vanhæfis míns, en þegar Jón Steinar Gunnlaugsson var skipaður, sagði ég mig frá þeirri skipan vegna óleystrar deilu minnar og Hjördísar, sem þá sagðist vera að undirbúa mál á hendur ríkinu. Það hefði hún varla áformað, ef álit kærunefndar jafnréttismála hefði verið endanlega niðurstaða um það, hvort ég braut jafnréttislög eða ekki. NFS,  fréttasjónvarpsstöðin innan Baugsmiðlaveldisins hefur hins vegar hvað eftir annað fullyrt í fréttum, að ég hafi brotið jafnréttislög á Hjördísi og borið fyrir sig álit kærunefndarinnar. Í nóvember 2005 sömdum við Hjördís um, að hún færi í námsleyfi í eitt ár en eftir skipun hennar í hæstarétt lýkur því hinn 1. maí næstkomandi. Ég hef undrast vangaveltur í fjölmiðlum um þetta námsleyfi og kostnað við það, þar sem alltaf er verið að veita ríkisstarfsmönnum námsleyfi og  ákvæði um slíkt leyfi er hluti af kjarasamningi margra þeirra. Ég man ekki eftir, að fjölmiðlar séu almennt að tíunda kostnað við slík leyfi, til dæmis hjá þeim, sem starfa við Háskóla Íslands.

Fór í þinghúsið uppúr miðnætti og um klukkan 01.30 flutti ég framsöguræðu um frv. um landhelgisgæsluna, síðan um fullnustu norrænna refsidóma, það er flutning innheimtu vegna þeirra á Blönduós, og loks fyrir frv. um afnám einkaréttar happdrættis Háskóla Íslands sem flokkahappdrættis til að greiða út vinninga í peningum, það er að flokkahappdrættin DAS og SÍBS fengju einngi heimild til að greiða vinninga í peningum. Lauk umræðum um málin um kl. 03.00.

Ríkisstjórn kom saman klukkan 09.30.

Klukkan 16.00 var ég í útlendingastofnun og flutti þar ávarp vegna nýrrar heimasíðu, sem verið var að opna.

Var kominn á alþingi rúmlega 16.30 og rétt fyrir 17.00 hófust umræður um fjögur mál, sem ég flutti: framsal sakamanna; starfsemi innri markaðarins í tengslum við frjálsa vöruflutninga innan EES; dómstóla og meðferð einkamála, og breytingar á kynferðisbrotakafla almennra hegningarlaga.

Umræður urðu mestar um síðasta málið og lauk þeim ekki fyrr en rúmlega 19.30. Þar með hef ég flutt framsögu fyrir öllum málum, sem ég hef hug á að koma til allsherjarnefndar á þessu þingi. Næstu vikur kemur í ljós, hvernig nefndarmönnum, undir formennsku Bjarna Benediktssonar, gengur að afgreiða málin. Bjarni er farsæll nefndarformaður og laginn við að ná samkomulagi innan nefndarinnar. Málafjöldi í nefndinni er mikill en hún tekur til meðferðar mál frá forsætisráðherra og dóms- og kirkjumálaráðherra.

Lesa meira

Las í Fréttblaðinu að fundir Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar sl. laugardag hefðu leitt í ljós, að flokkarnir væru „öndverðum meiði um hvernig varnarmálum þjóðarinnar skuli háttað í framtíðinni. Kom það dyggilega í ljós hjá leiðtogum flokkanna á flokksráðsfundum um helgina.“

Í pistli mínum hér á síðunni í gær benti ég á, að enginn grundvallarmunur hefði komið fram í stjórnmálaályktun flokksráðsfundar Sjálfstæðisflokksins annars vegar og ræðu Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur, formanns Samfylkingarinnar, hins vegar, það er að forgangsverkefni væri að láta reyna á varnarsamninginn við Bandaríkin. Í dag lýsti Halldór Ásgrímsson forsætisráðherra síðan sömu skoðun í ræðu í Háskóla Íslands.

Fréttablaðið sækir heimildir fyrir skoðun sinni til Baldurs Þórhallssonar, dósents í stjórnmálafræði við Háskóla Íslands. Ef hann telur grundvallarmun á afstöðu Sjálfstæðisflokks og skoðana formanns Samfylkingarinnar, þegar litið er til afstöðunnar til varnarsamningsins við Bandaríkin, átta ég mig ekki á því við hvaða heimildir hans styðst.

Í samtali við Fréttablaðið lýsir Baldur stefnu Samfylkingarinnar á þennan veg: „Sú stefna felur í sér að Ísland taki þátt í varnarstefnu sambandsins og utanríkis- og öryggismálastefnu þess. Felur hún meðal annars í sér sameiginlegar varnarskuldbindingar ef Evrópusambandsríkin verða fyrir hryðjuverkaárás.“

Vegna þessara orða dósentsins er ástæða til að spyrja: Hvar er þessar „sameiginlegu varnarskuldbindingar“ að finna? Hvar eru þær skráðar? Hver á að hrinda þeim í framkvæmd?´

Í leiðara Blaðsins í dag er fjallað um þau ummæli Ingibjargar Sólrúnar í flokksstjórnarræðu hennar, að Íslendingar hlytu „að stefna að því í framtíðinni að eiga öryggissamfélag með Evrópu fremur en Bandaríkjunum.“ Segir Blaðið réttilega af þessu tilefni: „Ekki verður annað greint en að ákveðins misskilnings gæti í þessari yfirlýsingu formanns Samfylkingarinnar..“ Blaðið telur, að það öryggissamfélag sem Ísland tilheyri grundvallist á tengslum Evrópu og Bandaríkjanna og segir síðan: „Ekkert hefur breyst í þeim efnum og mun tæpast gera það um fyrirsjáanlega framtíð.“

Skoðaði í morgun nýtt þjónustuhús, sem er í smíðum við Þingeyrakirkju undir leiðsögn Erlendar Eysteinssonar á Stóru-Gilja. Síðan ókum við Ingimundur Sigfússon til Reykjavíkur.

Sérkennilegt að Samfylkingin skuli telja það sér til tekna að saka sjálfstæðismenn að hafa verið í 10 ára setuverkfalli í málefnum aldraðra og við séum fyrst að taka við okkur í þeim málum nú rétt fyrir kosningar. Í fyrsta lagi er einkennilegt, að stjórnmálamenn undrist, að aðrir stjórnmálamenn kynni kjósendum stefnu sína rétt fyrir kosningar. Í öðru lagi er engin innistæða fyrir þessum yfirlýsingum samfylkingarfólksins með vísan til stefnumörkunar okkar sjálfstæðismanna í áranna rás og til dæmis fyrir síðustu borgarstjórmarkosningar - þegar R-listinn glutraði þessum málum niður með óðagotssamningi rétt fyrir kjördag. Í þriðja lagi er það persónuleg móðgun við Vilhjálm Þ. Vilhjálmsson að láta eins og hann hafi ekki haft áhuga á málefnum aldraðra eftir allt hið mikla starf, sem hann hefur unnið sem einn af forystumönnum hjá Eir.

Vert er enn og aftur að vekja athygli á því, hvernig Dagur B. Eggertsson, efsti maður Samfylkingarinnar, reynir að slá óþægileg mál út af borðinu með frösum eða tilraunum til að vera fyndinn á kostnað andstæðinga sinna. Raunar er hann frekar hlægilegur við þennan málflutning sinn en fyndinn.

 

Ók með Ingimundi Sigfússyni frá Akureyri uppúr hádegi eftir að hafa hlustað á fróðlegar ræður um málefni aldraðra á fundi sjálfstæðismanna í Brekkuskóla. Við heimsóttum lögreglustöðina á Blönduósi, þar sem Innheimtumiðstöð sekta og sakarkostnaðar er að hefja starfsemi undir stjórn Bjarna Stefánssonar sýslumanns og Ernu Jónmundardóttur lögreglukonu. Síðan héldum við að Þingeyrum í björtu og fallegu veðri.

Ég heyrði í fréttum, að Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður Samfylkingarinnar, hefði flutt einhvern reiðilestur um Sjálfstæðisflokkinn á flokkstjórnarfundi Samfylkingarinnar. Raunar er undarlegt, að þetta skuli hafa verið hið fréttnæmasta úr ræðu formannsins, það er neikvætt og frekar fúllynt nöldur um andstæðinga Ingibjargar Sólrúnar. Spyrja má: Er það almennt fréttnæmt, að Ingibjörg Sólrún hallmæli Sjálfstæðisflokknum? Það væri hins vegar stórfrétt, ef hún léti flokkinn njóta sannmælis!

Flaug klukkan 14.00 norður á Akureyri, þar sem haldinn var flokksráðs-, formanna- og frambjóðendafundur sjálfstæðismanna og hófst hann klukkan 16.00 með ræðu Geirs H. Haarde, formanns flokksins. Hópurinn fór einnig í Háskólann á Akureyri, þar sem Þorsteinn Gunnarsson rektor kynnti starfsemi skólans, sem hefur stækkað ört hin síðari ár.

Þetta er í fyrsta sinn í 77 ára sögu flokksins, sem fundur af þessu tagi er haldinn utan Reykjavíkur og aðstaða í Brekksukóla eins og best verður á kosið til slíkra fundarhalda.

Rætt var um utanríkismál á þingi í dag og snerust umræður að mestu um varnarmálin eins og við var að búast, enda gaf ræða Geirs H. Haarde utanríkisráðherra tilefni til þess. Ef marka má fréttir af umræðum eftir ræðu Geirs, kom ekkert fréttnæmt fram í þeim.

Á forsíðu Fréttablaðsins er mynd frá því, þegar Carol Van Voorst, sendiherra Bandaríkjanna, afhenti Baldri Þórhallssyni, dósent við félagsvísindadeild Háskóla Íslands og formanni stjórnar Alþjóðamálastofnunar háskólans, til varðveislu í Landsbókasafni Íslands-Háskólabóksafni bókagjöf á sviði alþjóða-, varnar- og oryggismála. Þær Kristín Ingólfsdóttir, rektor HÍ, og Sigrún Klara Hannesdóttir landsbókavörður eru með sendiherranum og Baldri á myndinni og í texta segir: „Baldur sagði kankvís að bækurnar væru vel fjögurra þotna virði.“ Annars staðar var sagt, að Bandaríkjastjórn hefði gefið 200 bækur að þessu sinni og ætlaði að bæta við gjöfina árlega.

Það var haft á orði við mig í sundinu í morgun, að nú mætti ég hafa mig allan við að lesa og þegar ég kváði, var vísað til þessarar gjafar Bandaríkjastjórnar. Síðan heyrði ég lagt út af bókagjöfinni í Víðsjá á rás 1. Þessi bandaríska gjöf hefur þannig vakið meiri athygli en venja er, þegar sendiráð gefa bækur til landsbókasafnsins og er það vegna efnisvalsins.

Ég er fáfróður um bókakost Landsbókasafns Íslands - Háskólabókasafns, enda kaupi ég að jafnaði bækur, sem vekja áhuga minn, og er áskrifandi að tímaritum, sem til mín höfða. Sé raunin sú, að í safninu eða í fórum alþjóðamálastofnunar hafi ekki verið til bækur um herfræðileg efni eða öryggismál, er Bandaríkjastjórn að bæta úr brýnni þörf - hvað sem líður öllum orrustuþotum.

Svaraði þremur fyrirspurnum um kl. 18. 30 á alþingi um boðun í neyðartilvikum til heyrnarlausra og almennings og um flutning verkefna Þjóðskrár til sýslumanna í Siglufirði og Ólafsfirði.

Ég var ekki á þingfundi fram undir klukkan 06.00 í morgun, en um nóttina hafði Ögmundur Jónasson, þingmaður vinstri/grænna, talað í rúma sex klukkutíma til að andmæla frumvarpi um að breyta ríkisútvarpinu í hlutafélag í eigu ríkisins. Ögmundur má ekki heyra minnst á orðið hlutafélag á þingi, án þess að rjúka upp til handa og fóta.

Ég sá þá í Kastljósi í gærkvöldi Ögmund og Sigurð Kára Kristjánsson, þingmann sjálfstæðismanna, og þar vakti Sigurður Kári athygli á því, hvernig Ögmundur sveiflar sér á milli þess að vera þingmaður v/g og formaður BSRB og nýtir sér formennskuna, þegar svo ber undir í flokkspólitískum tilgangi. Sætir undrun æ fleiri þingmanna, að einstök félög eða félagsmenn innan BSRB láti þessar flokkspólitísku æfingar yfir sig ganga. Þegar vatnalögin voru til umræðu á þingi, kom í ljós, að í félagasyrpu, sem átti að standa með BSRB að því að að andmæla frumvarpinu, voru félög, sem mótmæltu því, að nafni þeirra væri veifað á þennan hátt.

Mér skilst, að sem formaður BSRB hafi Ögmundur staðið fyrir ályktun almenns starfsmannafundar RÚV um Ríkisútvarpið hf., sem send var þingmönnum í gær. Þar segir meðal annars: „Við teljum okkur vera í vinnu hjá þjóðinni og landsmenn eigi rétt á því að vita hvert stefni með fjölmiðil þeirra.“ Það hlýtur að vera þeim vonbrigði, sem sömdu þennan yfirlætisfulla texta, að svo virðist sem þjóðin og landsmenn láti sér það auðvitað í léttu rúmi liggja, þótt ríkið ákveði að breyta eign sinni úr stofnun í hlutafélag. Menn þurfa að vera mjög sérstaklega hugmyndafræðilega innréttaðir nú á dögum til að komast í uppnám vegna slíkrar breytingar - sérstaklega þegar markmið hennar er að styrkja stöðu viðkomandi ríkisfyrirtækis í samkeppni við einokun einkaaðila á almennum fjölmiðlavettvangi.

Í þessari ályktun segir einnig: „Starfsmenn Ríkisútvarpsins hafa sýnt mikla þolinmæði á löngu og leiðinlegu breytingaskeiði stofnunarinnar. Það hefur verið von þeirra að betri tímar gætu runnið upp að því loknu. Eitt það versta sem fyrir getur komið er áframhaldandi óvissa næstu árin, af því að lög hafi ekki verið nóg (svo!) vel úr garði gerð. Starfsmenn skora á Alþingi að eyða óvissu um stofnunina með skiljanlegum lögum sem duga.“

Mín reynsla af samskiptum við forystumenn starfsmanna RÚV á þeim tíma, sem ég leitaðist við að færa rekstrarform RÚV inn í nútímann, var ekki, að þeir sýndu mikla þolinmæði. Mér þótti frekar, að þeir vildu engu breyta, allt mundi bjargast með því að hækka afnotagjöldin og útiloka kjörna fulltrúa, útvarpsráð, frá því að sinna lögbundnum skyldum sínum.

Umræður í borgarstjórn Reykjavíkur voru stuttar og skrýtnar í dag - fundurinn stóð innan við tvo tíma. Fyrst var rædd tillaga okkar sjálfstæðismanna um árlega barnahátíð í Reykjavík og gerði borgarstjóri tilraun til að vísa henni á fölskum forsendum til umsagnar í einhverju ráði borgarstjórnar. Þá var rætt um málefni Háaleitishverfis. Síðan átti að ósk R-listans ræða um Sundabraut en Alfreð Þorsteinsson, forseti borgarstjórnar, gerði sér lítið fyrir og tók málið af dagskrá. Hann sagði aðspurður, að þetta hefði hann gert, því að sig skorti gögn í málinu! Sundabraut hefur verið til umræðu um langt árabil - Alfreð Þorsteinsson skortir hins vegar gögn til að ræða hana!

Þá andmæltu borgarfulltrúar Sjálfstæðisflokksins þeirri ákvörðun að flytja bensínstöð ESSO úr Geirsgötu í hornið á milli Njarðargötu og Sóleyjargötu, norðan Hringbrautar. Töldu þeir, að með þessu væri enn verið að stunda bútasaum í Vatnsmýrinni og með hliðsjón af nýjum viðhorfum vegna þess hvernig til hefði tekist með Hringbrautina ætti að leita samkomulags um annan stað fyrir þessa bensínstöð. Borgarstjóri taldi þetta nú í góðu lagi allt saman, enda væru sjálfstæðismenn svo vitlausir að halda, að þetta horn væri í Vatnsmýrinni - það kæmi henni bara ekkert við. Gísli Marteinn Baldursson benti þá á, að væri þetta ekki í Vatnsmýrinni þá væri hornið einfaldlega í Hljómskálagarðinum og ekki væri betra að breyta honum í athafnasvæði bensínstöðvar. Borgarstjóri brást illa við og sagði sjálfstæðismenn greinilega vilja hafa bensínstöð í anddyri tónlistarhússins, úr því að ekki mætti flytja hana á þennan stað!

Í yfirlýsingu Jóns Ásgeir Jóhannessonar, forstjóra Baugs, í Morgunblaðinu í morgun í tilefni af ákæru, sem honum var birt 3. apríl 2006 segir meðal annars:

„Orð dómsmálaráðherra um að dómstólar skyldu hafa síðasta orðið í málinu hafa nú fengið merkingu í reynd enda ljóst að hinn sérstaki saksóknari hefur fengið skýr skilaboð til framkvæmda.“

Séu ummæli forstjóra Baugs um aðra þætti hins svonefnda Baugsmáls og nýja ákæru vegna þess byggð á sambærilegri virðingu fyrir staðreyndum og lýsir sér í útleggingu hans á orðum mínum hér á síðunni frá 10. október 2005, er rík ástæða til að lesa orð forstjórans með þeirri varúð að skoða frumheimildir til að glöggva sig á gildi þeirra.

Settur ríkissaksóknari, Sigurður Tómas Magnússon, fyrrverandi héraðsdómari og formaður dómstólaráðs, er fullkomlega sjálfstæður í starfi sínu og tekur ákvarðanir sínar á grundvelli lögheimilda án minna afskipta.

 

Frá því var skýrt í dag, að Eiríkur Hjálmarsson, aðstoðarmaður borgarstjóra, yrði upplýsingafulltrúi Orkuveitu Reykjavíkur eftir borgarstjórnarkosningar í vor. Áður hafði Hjörleifur Kvaran borgarlögmaður ráðist til starfa sem lögmaður orkuveitunnar. Má því segja, að tveir lykilstarfsmenn Reykjavíkurborgar hafi flutt sig úr ráðhúsinu í höfuðstöðvar orkuveitunnar á tiltölulega skömmum tíma.

Í ráðhúsinu velta menn því fyrir sér, hvort Helga Jónsdóttir, yfirmaður stjórnsýslu borgarinnar, muni halda sömu leið, en heldur er það talið ólíklegt, að minnsta kosti á meðan Alfreð Þorsteinsson heldur um stjórnartauma orkuveitunnar, því að litlir kærleikar séu á milli hans og Helgu. Þeirri spurningu hefur raunar einnig verið varpað fram, hvort embættismenn séu að leita starfa utan ráðhússins vegna valda Helgu innan þess.

ps. Að kvöldi mánudags hafði ég sett á vefsíðuna, að Anna Skúladóttir hefði látið af störfum sem fjármálastjóri Reykjavíkurborgar og tekið að sér fjármálastjórastarf hjá Orkuveitu Reykjavíkur. Ég þurrkaði færsluna hins vegar út, þegar ég fann hvorki tilkynningu um vistaskiptin á vefsíðu Reykjavíkurborgar né orkuveitunnar auk þess sem Anna er enn kölluð fjármálastjóri á starfsmannaskrá á vefsíðu Reykjavíkurborgar. Eftir að ég kynnti mér málið í ráðhúsinu, fékk ég staðfestingu á þessum vistaskiptum Önnu og að Birgir Finnbogason væri nú fjármálastjóri Reykjavíkurborgar.

Það eru því þrír lykilstarfsmenn í ráðhúsinu, sem hafa ákveðið að hverfa þannig í glæsibyggingu orkuveitunnar.

Hver verða átakamálin í komandi borgarstjórnarkosningum? Svarið við þessari spurningu verður ljósari á komandi vikum kosningabaráttunnar. R-listann og flokka hans er hins vegar unnt að dæma af verkunum í þágu borgarbúa. Í Morgunblaðinu í dag mátti lesa tvo dóma, annars vegar um þróunina í félagslegri þjónustu og hins vegar um ákvarðanir í skipulagsmálum. Feitaletrið er frá mér komið.

Jóhann Björnsson í 8. sæti á lista vinstri/grænna í Reykjavík skrifar:

„Ráðaleysið í meðferðarúrræðum [hjá Reykjavíkurborg] og þá ekki síst meðferðarúrræðum barna og unglinga er sá vandi sem brýnast er að takast á við. Af störfum mínum á meðal grunnskólanema undanfarin ár hef ég því miður of oft fengið að kynnast dapurlegum örlögum þeirra sem leiðst hafa út á þá vafasömu braut sem fylgir neyslu vímuefna. Oftar en ekki hafa þessir einstaklingar þurft að bíða vikum og jafnvel mánuðum saman til þess að fá viðunandi meðferðarúrræði. Á meðan á þessari bið stendur, sem sjaldnast er vitað fyrirfram hversu löng er, eru heimilin í uppnámi, skólaganga í molum og þessir ungu einstaklingar sökkva æ dýpra ofan í fen ógæfunnar.“

Magnús Skúlason arkitekt skrifar:

„ Því er þetta sett hér á blað vegna þess að nýlega höfum við horft upp á ein verstu mistök í skipulagsmálum sem gerð hafa verið í Reykjavík, og er þó af nógu að taka, en það er færsla Hringbrautar. Þvílík sóun á landrými hefur vart sézt í þéttbýli. Hvar er draumurinn um stækkun miðborgar í suðurátt út í Vatnsmýri? Hvernig eiga endurnar að komast yfir með ungana? Hvaða umferðarvandamál voru leyst? Sjálf framkvæmdin með tilliti til umferðartækni virðist meira að segja meingölluð með alltof mörgum umferðarljósum í stað ljóslausra afreina.“

Mér þótti skrýtið að heyra haft eftir Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur, formanni Samfylkingar, Steingrími J. Sigfússyni, formanni vinstri/grænna, og Guðjóni Arnari Kristjánssyni, formanni frjálslyndra, að þau hörmuðu, að ríkisstjórnin hefði ekki lagt fram tillögur um ráðstafanir til að tryggja hervarnir landsins í viðræðum við Bandaríkjamenn föstudaginn 31. mars. Ég varð undrandi, vegna þess að í stjórnmálaumræðum hafa þessir þrír forystumenn aldrei verið til þess búin að ræða hervarnir landsins. Raunar veit ég ekki betur en Steingrímur J. tali í formælingartón og geri lítið úr því, þegar hreyft er hugmyndum um, að hér þurfi að vera hervarnir - það er framlag hans til þessara mála. Ingibjörg Sólrún er gamall herstöðvaandstæðingur, sem talaði á þann veg í kosningabaráttunni 2003, að áheyrendur hennar voru þeirrar skoðunar, að hún teldi varnarsamninginn ekki í gildi! Mér hefur aldrei  þótt hún tala um varnarmál eins og hún hafi kynnt sér þau að nokkru gagni - eins og sannaðist til dæmis þegar hún sagði, að hyrfi bandaríska varnarliðið væri auðvelt að leysa vandann vegna þess í faðmi Evrópusambandsins (ESB).

Þá var í fréttum hljóðvarps ríkisins rætt um væntanlega olíu- og gasflutninga frá Barentshafi til Norður-Ameríku eins og íslensk stjórnvöld hefðu ekki velt því fyrir sér, að þessar siglingar kölluðu á viðbúnað hér á landi. Nýtt varðskip og ný eftirlitsflugvél fyrir landhelgisgæsluna taka einmitt mið af þessum breytingum, eins og rætt hefur verið við undirbúning smíði og kaupa á þessum nýju tækjum.

Tal stjórnarandstöðu um, að í ríkisstjórn séu ekki hugmyndir um það, hvernig tryggja skuli öryggi lands og þjóðar er jafnfráleitt og fréttir um, að ekkert hafi verið hugað að því á vegum íslenskra stjórnvalda, hvernig brugðist skuli við vegna stórflutninga á olíu og gasi yfir Atlantshaf. Frásagnir og fréttir af þessu tagi segja meira um vanþekkingu þeirra, sem flytja þær, en það, sem er að gerast á vegum stjórnvalda í þessum málum.

Össur Skarphéðinsson kemst að þeirri niðurstöðu á vefsíðu sinni, að veika stöðu Framsóknarflokksins í könnunum um fylgi í borgarstjórnarkosningunum megi rekja til samstarfs framsóknarmanna við sjálfstæðismenn í ríkisstjórn! Hvers vegna nefnir Össur ekki augljósustu skýringuna, þegar rætt er um borgarmál, það er að framsóknarmenn hafa verið í 12 ár í R-listasamstarfi í Reykjavík? Össur upplýsir lesendur síðu sinnar ekki um, hvort hann er sammála Degi B. Eggertssyni, fambjóðanda Samfylkingar til borgarstjóra, um tvíbreiða Sundabraut - þetta er þó hið eina eftirtektarverða, sem frambjóðandinn hefur lagt af mörkum til kosningaráttunnar til þessa - gerði Dagur það í samráði við Össur?

 

 

Ríkisstjórn kom saman klukkan 09. 30 eins og venjulega á föstudögum, þegar þing situr. Klukkan 11.00 var þingflokksfundur sjálfstæðismanna og snerust umræður einkum um frumvarp iðnaðar- og viðskiptaráðherra um nýsköpunarmiðstöð og breytingar á vísinda- og tækniráði. Ég sé ekki sömu hættur í þessu frumvarpi og sumir samflokksmenn mínir á þingi, en þingflokkurinn samþykkti framlagningu frumvarpsins, þótt skiptar skoðanir séu um efni þess. Þá eru sjálfstæðisþingmenn einnig reiðir yfir því, hvernig staðið var að kynningu frumvarpsins á opinberum vettvangi, áður en þingmönnum var kynnt efni þess.

Í dag var efnt til viðræðna um varnarmál milli sendinefnda Íslands og Bandaríkjanna og var Stefán Eiríksson, skrifstofustjóri, fulltrúi dóms- og kirkjumálaráðuneytis í íslensku nefndinni, en Albert Jónsson leiðir hana. Bandaríkjamenn sendu 26 menn til viðræðnanna, sem segir mér, að þeir hafi ekki gert upp hug sinn um það, hvernig þeir ætla að standa að framkvæmd varnarsamningsins, eftir að þoturnar eru horfnar héðan. Enda kom það fram að loknum fundunum, að þar hefðu málin verið rædd á almennum grunni en innan fárra vikna myndu Bandaríkjamenn leggja fram hugmyndir sínar um það, sem tæki við eftir brottför þotnanna.

Í dag efndi dóms- og kirkjumálaráðuneytið til forstöðumannafundar í annað sinn og flutti ég þar setningarræðu en útlínur hennar má sjá hér.

Nú er að líða að lokadegi til að skila frumvörpum í alþingi til að unnt sé að afgreiða þau án afbrigða á vorþingi - en síðasti skiladagur er 1. apríl. Þingflokkar stjórnarflokkanna samþykktu í dag frumvörp mín, sem eftir voru, og ég legg fram fyrir 1. apríl. Verða þau væntanlega lögð fram á þingi fimmtudag eða föstudag.

Ýmis mikilvæg mál frá mér bíða afgreiðslu þingsins næstu vikur.

Klukkan 09.00 hélt Evrópunefndin af stað til fundar við forystumenn EUROPOL í höfuðstövum hennar í Haag og vorum við þar fram undir hádegi þegar haldið var til EUROJUST sem einnig er í Haag. Við fræddumst um þessar stofnanir en héldum akandi til flugvallarins um klukkan 15.00 og síðan um London heim og var lent hér kl. 23.30.

Klukkan rétt fyrir 11.00 var hringt í okkur í Fljótshlíðinni og sagt, að æfing væri hafin vegna eldsumbrota í Mýrdalsjökli og hætta væri á flóði vestur yfir Markarfljót. Samkvæmt áætlun, sem okkur hafði verið kynnt, höfðum við 30 mínútur til að búast til brottfarar og halda til skráningar á stöð Rauða krossins, annað hvort í grunnskólanum á Hvolsvelli eða á Hellu. Við skildum eftir þar til gert skilti um brottför okkar frá bænum og héldum til Hellu og skráðum okkur en síðan héldum við í höfuðstöðvar Flugbjörgunarsveitarinnar, þar sem aðgerðum var stjórnað undir forystu Kjartans Þorkelssonar, sýslumanns á Hvolsvelli. Á heimleiðinni litum við inn í grunnskólann á Hvolsvelli og þar var fjöldi manns að láta skrá sig hjá starfsmönnum Rauða krossins.

Á leið til Reykjavíkur síðdegis leit ég aftur inn í stjórnstöðina en þá var æfingunni lokið og menn sáttir við árangurinn en 656 manns létu skrá sig hjá Rauða krossinum.

Í fréttum er sagt, að milli 1400 og 1500 manns hefðu komið að æfingunni Bergrisinn um helgina og er þakkarvert, hve vel þetta hefur gengið, en aldrei fyrr hefur verið efnt til sambærilegrar æfingar hér á landi.

Fréttablaðið birtir niðurstöðu í skoðanakönnun í dag, þar sem tæp 54% kjósenda í Reykjavík segjast ætla að kjósa Sjálfstæðisflokkinn í borgarstjórnarkosningunum í vor og fengju þeir 9 menn, um 33% Samfylkinguna sem fengi 5 og, 6,7% vinstri/græna, sem fengju 1. Þá koma frjálslyndir með rúmlega 3% og framsóknarmenn reka lestina með 3% en hvorugur fengi mann kjörinn. Framsóknarmenn koma þannig illa frá samstarfinu innan R-listans og hafa ekki haldið þeim byr, sem þeir virtust vera að fá við prófkjör sitt. Þá blasir við, að vinstri/grænir standa illa inna höfuðborgarinnar og gjalda einnig samstarfsins innan R-listans, en augljóst er, að Samfylkingin gerir tilkall til þess, að litið sé á hana sem arftaka R-listans og leitast við að gera sem minnst úr hlut samstarfsmanna sinna innan listans.

Klukkan 10.42 var hringt til mín og mér tilkynnt sem hluta af æfingunni Bergrisinn, að eldsumbort væru að hefjast í Kötlu og gerðar hefðu verið ráðstafanir til að virkja samhæfingarmiðstöð almannavarna og kalla saman fund vísindamanna til að leggja mat á stöðuna. Um hálftíma síðar var mér tilkynnt, að rýming fólks á svæðinu væri að hefjast.

Í færslu hér á síðuna í gær vitnaði ég í Ólaf Teit Guðnason, þar sem hann fjallaði meðal annars um blaðamennsku DV. Dæmi um það, hvernig DV tekur á málum, sem snerta mig má sjá í svonefndri fréttakýringu í blaðinu í dag eftir Jakob Bjarnar Grétarsson en þar ræðir hann skipun dómara í hæstarétt og gefur þessa skýringu á því, að ég skipaði Ólaf Börk Þorvaldsson dómara þar:

„Heimildir DV herma að það skipti máli þegar Björn skipaði óvænt Ragnheiði Torfadóttur rektor við MR, 7. apríl 1995. Meðal umsækjanda þá var Ólafur Oddsson menntaskólakennari. Svo sjálfsagt mun Davíð hafa þótt að Ólafur fengi stöðuna að hann hafði ekki fyrir því að árétta það við Björn. Svo mjög varð Davíð við, samkvæmt áreiðanlegum heimildum DV, að hann horfði í gegnum Björn næsta árið, yrti hvorki á hann né svaraði símhringingum hans. Þessi meðferð varð svo til þess að Björn hikaði hvergi, þótt það væri gegn öllu öðru, að skipa Ólaf Börk.“

Allt í þessari tilvitnuðu klausu er rangt annað en það, að Ólafur Oddsson, gamall félagi minn úr Háskóla Íslands og hálfbróðir Davíðs, sótti um að verða rektor MR ásamt Ragnheiði Torfadóttur  og ég skipaði Ragnheiði. Dagsetningin er röng - ég varð ekki ráðherra fyrr en 23. apríl 1995 og lýsing Jakobs á samskiptum okkar Davíðs er uppspuni frá upphafi til enda. Ég veit ekki hverjir það eru, sem gera Jakob að ósannindamanni, því að ekki lætur hann heimildamanna sinna getið. Jakob hafði ekki frekar nú en áður, þegar hann skrifar eitthvað til að gera lítið úr hlut mínum, samband við mig til að hafa það sem sannara reynist. Miðað við fyrri vinnubrögð Jakobs kæmi mér ekki á óvart, að hann hefði samið það, sem Ólafur Teitur taldi einsdæmi í fjölmiðlarýni sinni og ég nefndi hér í gær.

Í ríkisstjórn lagði ég fram til kynningar, hvernig ég ætlaði að standa að því að komast að niðurstöðu um nýjan þyrlukost fyrir landhelgisgæsluna í bráð og lengd.

Síðdegis komu nemendur frá Viðskiptaháskólanum Bifröst á minn fund til að ræða við mig stöðuna í varnarmálum og ræddum við saman í tæpan klukkutíma. Mér finnst nauðsynlegt að árétta í slíkum viðræðum, að ekki sé við því að búast, að íslensk stjórnvöld dragi úr skúffum sínum hernaðarlegt eða herfræðilegt mat á varnarþörf lands og þjóðar. Þau hafi einfaldlega ekki haft slíkt mat á könnu sinni, Íslendingar hreyki sér einmitt af því, að hafa ekki eigin her - hvers vegna eigi þá að búast við því, að stjórnvöld þeirra séu að velta fyrir sér hlutverki hers? Stjórnvöld eigi hins vegar að sjá um löggæslu og um hana séu skýrar áætlanir.

Ég þakka Ólafi Teiti Guðnasyni á Viðskiptablaðinu þrautseigju hans við að benda á léleg vinnubrögð á íslenskum fjölmiðlum eða ómaklega meðferð þeirra á mönnum og málefnum. Hann hefur oftar en einu sinni tekið upp hanskann fyrir mig og gerir það enn á þennan hátt í blaðinu í dag:

„Í síðasta pistli var bent á að NFS hefði ranglega fullyrt í liðinni viku, að Björn Bjarnason hefði brotið jafnréttislög við skipan hæstaréttardómara haustið 2003. Enginn dómur liggur fyrir um það heldur aðeins álit kærunefndar jafnréttismála - þeirrar sömu og áleit að Valgerður H. Bjarnadóttir hefði brotið jafnréttislög við ráðningu leikhússtjóra á sínum tíma.

En NFS er ekki af baki dottin. Nei, stöðin fullyrti þetta aftur í aðalfréttatíma sínum í fyrradag, eins og ekkert væri sjálfsagðara. - Sagt er að sannleikurinn geri menn frjálsa, en ætli í þessu máli sé ekki óhætt að spá því að lygin geri þá brátt hása.

***

DV segir kosti og galla á fólki í föstum dálki í blaðinu, eða fær nánar tiltekið til þess þrjá einstaklinga sem þekkja vel til viðkomandi. Efst í dálkinum dregur blaðið síðan saman fáeina kosti og galla sem fólk nefnir í viðtölunum sem birt eru fyrir neðan. Téður Björn var nýlega tekinn fyrir með þessum hætti í blaðinu - en þá tók blaðið upp á því. sem er algjör nýbreytni, að búa sjálft til ýmsa galla á honum í samantektinni efst. Enginn viðmælandi hafði nefnt neitt af því sem þar var búið til.“

Frumvarp, sem ég flutti sl. þriðjudag um ný vegabréf með lífkennum, hefur ekki vakið mikla athygli í fjölmiðlum. Það er skrýtið vegna þess að fyrr í vetur skrifaði til dæmis Morgunblaðið töluvert um þetta mál og þá sérstaklega frá sjónarhóli ljósmyndara, sem töldu að sér vegið með því, að almenningur gæti sjálfur tekið af sér rafræna mynd hjá sýslumanni eða lögreglu, þegar sótt væri um hið nýja vegabréf. Mig minnir einnig að blaðið hafi látið í ljós vanþóknun á því, að rætt væri um, að hin nýju vegabréf yrðu dýrari en þau, sem nú eru útgefin og komu til sögunnar 1999 með tölvulesanlegri rönd.

Samkomulag náðist við ljósmyndara um, að þeir gætu sent rafræna mynd af umsækjanda til útgefanda vegabréfs og þannig yrðu þeir ekki endilega af viðskiptum vegna nýju vegabréfanna. Í ræðu minni vegna frumvarpsins skýrði ég frá því, að það hefðu tekist svo hagstæðir samningar um tæki til að framleiða vegabréfin ( en það verður gert í Reykjanesbæ og skapar 4 ný störf), að ekki þyrfti að hækka verð á vegabréfum vegna breytingarinnar.

Morgunblaðið gerði verði á vegabréfum svo hátt undir höfði, að það birti nöldurleiðara um málið 30. nóvember 2005, þar sem sagði meðal annars:

„Það væri athyglisvert að sjá greiningu á þeim kostnaði sem liggur að baki útgáfu vegabréfa hér á landi. Þótt að sjálfsögðu verði að gæta fyllsta öryggis og beita nýjustu tækni við útgáfu þessara mikilvægu skilríkja er erfitt að gera sér í hugarlund að beinn kostnaður réttlæti þessa háu gjaldtöku.“

Kvartaði blaðið sérstaklega undan því, að menn þyrftu að greiða hátt verð fyrir flýti-afgreitt vegabréf, en sú þjónusta hefur verið einstaklega góð hjá útlendingastofnun. Skyldi Morgunblaðið rita fagnaðarleiðara núna vegna hins óbreytta verðs?  

Það er fjallað um þessi e-vegabréf í fagritinu CardTechnology og sagt frá því, að almennt hækki þau í verði: Ástralíu úr 115 USD í 129 USD; Hong Kong úr 41 USD í 59 USD; Tékklandi úr 8 USD í 37 USD; Þýskalandi úr 31 USD í 71 USD; Bretlandi úr 82 USD í 91 USD; Bandaríkjunum úr 85 USD í 97 USD. Gjaldtakan verður óbreytt í Belgíu 85 USD og Tælandi 50 USD. Hér er gjald fyrir vegabréf fyrir þá, sem eru á aldrinum 18-66 ára 5.100,- kr en 10.100- kr. fyrir hraðafgreiðslu.

 

Evrópunefndin hélt 26. fund sinn í hádeginu.

Ég þarf ekki að segja lesendum síðu minnar frá því, hve hörð hríð hefur verið gerð að mér til að hætta að tala um Baugsmiðlana. Af þingmönnum og öðrum er umræða mín um ofurvald þeirra á fjölmiðlamarkaðinum færð yfir á Baugsmálið og ranglega sagt, að ég sé að ræða það, sem ég geri ekki.

Sigurður T. Magnússon, settur ríkissaksóknari, ákvað í dag að áfrýja sex ákæruliðum af átta, sem dæmt var um í héraðsdómi og lauk með sýknu.

Í tilefni af áfrýjuninni sá Jóhannes Jónsson, kenndur við Bónus, ástæðu til að gefa út yfirlýsingu, þar sem sagði meðal annars:

„Varðandi þann hluta áfrýjunar málsins er lýtur að ársreikningum félagsins er athyglisvert með hvaða hætti samkennarar Sigurðar Tómasar Magnússonar og Jóns H. B. Snorrasonar, fyrrum saksóknara í Baugsmálinu, í Háskólanum í Reykjavík hafa lagt honum lið við að réttlæta ákvörðun um áfrýjun. Þeir vilja leysa úr einhverri fræðilegri óvissu varðandi lög um ársreikninga. Lög kveða skýrt á um að aðeins eigi að áfrýja opinberu máli ef meiri líkur en minni eru til þess að sakfellt verði. Efnislega hefur ekkert komið fram sem getur hnekkt afdráttarlausri niðurstöðu Héraðsdóms Reykjavíkur. Sú óvissa sem samkennarar saksóknaranna þykjast sjá verður helst leyst af Alþingi og ætti sem slík aðeins að renna frekari stoðum undir sýknudóminn í Baugsmálinu. Kennararnir í Háskólanum í Reykjavík viðurkenna að þeir hafi ekki kynnt sér ákæruliðina í málinu og sögðu að þeim fyndist lagaumhverfi hvað þessa liði varðar afar óskýrt. Samt hvöttu þeir til áfrýjunar málsins og hinn sérstaki saksóknari hefur hlýtt því kalli.“

Þessi hugur Jóhannesar í Bónus í garð kennara við Háskólann í Reykjavík kemur þeim ekki á óvart, sem lásu blöð hans Fréttablaðið og DV í morgun. Þar voru hefbundnir dálka notaðir til að endurspegla hug eigandans.

Lesa meira

Á ríkisstjórnarfundi í morgun lagði ég fram frv. til laga um landhelgisgæsluna og fer það nú fyrir þingflokka. Raunar lagði ég fram fleiri frumvörp, þar á meðal um að heimila happdrættum SÍBS og DAS að greiða út vinninga sína í reiðufé.

Var klukkan 14.00 á borgarstjórnarfundi og tók þátt í umræðum um Hlíðahverfi.

Varð að fara um 15.30 á þingund, þar sem ég flutti framsöguræður fyrir tveimur frumvörpum um tölvubrot, þar lagabreytingar vegna samnings Evrópuráðsins um cybercrime og um ný vegabréf með lífkennum.

Þá átti ég samtöl við fréttamenn RÚV um málskostnað og gjafsókn og um landhelgisgæsluna.

Mér fannst eins og fréttamenn vildu búa til einhvern ágreining milli okkar Halldórs Ásgrímssonar forsætisráðherra um framtíð landhelgisgæslunnar. Það er fráleitt - ef starfsemi flugdeildar gæslunnar rúmast ekki á Reykjavíkurflugvelli erum við sammála um, að hún hlýtur að flytja til Keflavíkurflugvallar - við vorum einnig sammála um það frv. til laga um gæsluna, sem ég lagði fram í ríkisstjórn í morgun.

Ég lagði einnig fram bréf í ríkisstjórn í morgun um, að ég teldi mig vanhæfan til að skipa í það embætti hæstaréttardómara, sem auglýst hefur verið laust til umsóknar og mun Geir H. Haarde utanríkisráðherra væntanlega skipa í embættið.

Var klukkan 17.00 á fundi hjá Félagi stjórnmálafræðingja í Öskju með Magneu Marínósdóttur stjórnmálafræðingi og Jóni Hákoni Magnússyni, formanni Samtaka um vestræna samvinnu, þar sem við fluttum ræður um nýja stöðu í varnarmálum og svöruðum spurningum fundarmanna.

Það er að skýrast í stöðunni, að um tvíþætt viðfangsefni er að ræða, annars vegar lausn á atvinnumálum á Suðurnesjum vegna uppsagna hjá varnarliðinu og hins vegar sjálfar varnir landsins. Á fundi stjórnmálafræðinganna ræddum við síðari þátt málsins.

Þegar um það er hugsað, sjá menn, að einkennilegt er að álykta á þann veg, að innan íslenska stjórnkerfisins sé fyrir hendi sérþekking á varnarmálum eða íslenskir stjórnmálamenn fái ráð um þau efni. Hvers vegna skyldu þeir fá það og frá hverjum? Það hefur verið haldið fast í þá stefnu og starfshætti, að íslenska ríkið sinni ekki sjálft varnarmálum eða herfræðilegu mati, enda sé það í höndum annarra, að sumra mati líklega vegna þess að annað sé fyrir neðan virðingu Íslendinga!

Nú á dögum eru ekki margir enn á lífi, sem fylgdust náið með gerð varnarsamningsins veturinn 1950 til 1951 og geta lesið hann með vísan til afstöðu þeirra, sem að honum stóðu hér á landi. Heimildarmaður um þetta er þó enn meðal okkar og hann sagði mér, að markmið samningsins hefði verið að búa þannig um hnúta, að hann tryggði, innan vébanda Norður-Atlantshafssáttmálans, að ávallt yrðu gerðar nauðsynlegar ráðstafnir til að tryggja öryggi á Norður-Atlantshafssvæðinu og þar með varnir Íslands. Þetta yrði gert með sameiginlegu framlagi Íslendinga og Bandaríkjamanna með þeim viðbúnaði, sem þyrfti hverju sinni. Honum þótti þess vegna skrýtið, að látið væri að því liggja, að það ætti að leiða til riftunar á samningnum, þótt Bandaríkjastjórn hættu að láta fjórar orrustuþotur eiga hér heimavöll.

Í fréttum var sagt frá því, að Samfylkingin ætlaði að skipa þverpólitískan (?) hóp undir forystu Jóns Baldvins Hannibalssonar, fyrrverandi ráðherra og sendiherra, til að ræða um varnarmálin. Mér finnst skrýtið, að því skuli ekki hnýtt við þessa frétt, að Samfylkingin hafi ekki komist að einni niðurstöðu um það, hvernig að vörnum landsins skuli staðið - flokksþing Samfylkingarinnar skilaði auðu um þetta mál. Ætla má, að það sé talinn bónus fyrir Samfylkinguna við skipun þessa hóps að breiða yfir ágreining í eigin röðum.

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður Samfylkingarinnar, hefur sveiflast í afstöðu sinni á þeim dögum, sem liðnir eru frá 15. mars. Á þingi 16. mars flutti Ingibjörg Sólrún ræðu um varnarmál, án þess að minnast á NATO eða varnarsamninginn. Daginn eftir var hún þeirrar skoðunar, að ræða ætti framtíð varnarmálanna með vísan til varnarsáttálans. Í dag gagnrýnir hún forsætisráðherra og utanríkisráðherra fyrir að halda sér um of við varnarsamninginn.

Þegar Ingibjörg Sólrún flutti ræðu sína á þingi, var haft á orði, að líklega hefði Jón Baldvin komið að gerð hennar - hann hefur síðar lýst þeirri skoðun sinni, að hann vilji segja upp varnarsamningnum. Ingibjörg Sólrún hefur núna sveiflast til þeirrar áttar.

Fór kl. 20. 00 á tónleika Kammersveitar Reykjavíkur í Salnum, þar var leikið á glerhörpu í fyrsta sinn á Íslandi.

Fór í kl. 10.30 á fund í Valhöll, þar sem Geir H. Haarde utanríkisráðherra greindi frá stöðunni í varnarmálum.

Var kl. 12.30 á NFS og ræddi um varnarmálin við Þóri Guðmundsson í þættinum Skaftahlíð.

Sá í sjónvarpsfréttum mynd frá fundi svonefndrar Þjóðarhreyfingar (ekki vantar sjálfstraustið!) vegna innrásarinnar í Írak. Á myndinni sat fjöldi manns við háborð og minnti hún á gamaldags baráttfund marxista fyrr á árum eða fundamyndir frá Kúbu, þegar þykir nauðsynlegt að sýna óvenju breiða samstöðu - rifjaði með öðrum upp baráttufundi á tíma kalda stríðsins. Sömu sögu er að segja um myndirnar frá Ingólfstorgi, þar sem félagar í Samtökum herstöðvaandstæðinga hittust í dag til að minnast dagsins. Stundum dettur manni í hug, að skemmtilegt væri að geta varðveitt gömul pólitísk atvik úr fortíðinni, en líklega er best að láta sjónvarpið geyma þau í safni sínu.

Í fjölmiðlum er látið eins og stúdentamótmæli í París þessa daga sé endurtekning á því, sem þar gerðist árið 1968. Í The Financial Times var málið borið undir Daniel Cohn Bendit, einn helsta forsprakka mótmælanna 1968. Hann sagði:

“The young people have a negative vision of the future. May 1968 was an offensive movement, with a positive vision of the future, but today’s protests are all against things. They are defensive, based on fear of insecurity and change.”

Fyrir nokkrum dögum sagði ég frá því, að Bergljót Davíðsdóttir, blaðamaður á DV,  hefði gagnrýnt mig harðlega í leiðara blaðsins vegna þess að ég hefði eflt sérsveit lögreglunnar í stað þess að beina lögreglunni alfarið að umferðareftirliti. Björgvin Guðmundsson, ritstjóri DV, er ekki sömu skoðunar og Bergljót. Hann segir í leiðara DV í dag:

„Undanfarna mánuði hefur Björn Bjarnason lýst nauðsyn þess að íslensk yfirvöld séu í stakk búin til að takast á við erlenda glæpahringi. Ráðherrann hefur oft verið gagnrýndur fyrir að mála raunveruleikann dökkum litum. Framsýni hans hefur þó oftast reynst þjóðinni vel. Það er nauðsynlegt að æðsti yfirmaður lögreglu- og dómsmála í landinu sjái þróunina í sínum málaflokki fyrir. Aðeins þannig er tryggt að lögregluyfirvöld geti á trúverðugan hátt tekist á við skipulagða glæpastarfsemi eins og í tilviki Lítháanna þriggja sem nú sitja í gæsluvarðhaldi.“

Í leiðaranum vitnar Björgvin í eftirfarandi ummæli, sem voru höfð eftir mér í hádegisfréttum hljóðvarps ríkisins 17. mars:

„Ég tel ástæðu til þess að líta á þetta þannig að við eigum þarna í höggi við alþjóðlegan glæpahring og það eigi að umgangast þetta mál á þennan veg. Ég hef t.d. lagt til að lögreglan fái heimildir undir merkjum greiningardeildar til þess að leggja mat á hættu á slíkri starfsemi og gera þá ráðstafanir eins tímanlega og kostur er til þess að koma í veg fyrir að menn geti hreiðrað um sig hér á þennan hátt. “