Samtal mitt við dr. Pétur Pétursson guðfræðiprófessor á ÍNN er komið á netið eins og sjá má hér.

Við Pétur ræðum um páskana og sérstaklega upprisuna. Við minnumst þess að frá fyrsta degi mannvistar á Íslandi hefur kristni komið við sögu eins og minjar um keltneska einsetumenn sýna. Í skjaldarmerkinu eru landvættir, tákn guðspjallamannanna fjögurra og krossinn í fánanum er einnig trúarlegt tákn og minnir á krossfestinguna og gildi hennar fyrir kristna menn.

Helgi föstudagsins langa er mikil. Í kirkjum landsins koma menn saman til að hlusta á Passíusálma Hallgríms Péturssonar, hinn einstaka menningararf innblásinn af trú. Könnun í Danmörku sýnir að þar telja menn föstudaginn langa helgasta daginn.

Það er dæmigert fyrir neikvæða athyglisþörf félaga í Vantrú að þeir skuli auglýsa bingó á Austurvelli föstudaginn langa. Hvenær ætli þeir krefjist breytinga á skjaldarmerkinu og fánanum?

Á þeim tæpu tveimur árum sem liðin eru frá því að Evrópuvaktin fór í loftið hefur enginn fjölmiðill birt meira efni á íslensku um ESB og málefni tengd aðildarumsókn Íslands. Á vefsíðunni er haldið utan um höfuðþætti viðræðnanna auk þess sem fjallað er um þær í stóru samhengi með vísan til þróunar innan Evrópusambandsins og á norðurslóðum. Að kenna síðuna við hefðbundna bloggsíðu þar sem menn mata aðra á eigin visku án þess að geta heimilda eða jafnvel virða staðreyndir er fráleitt. Evrópuvaktin sver sig í ætt við fréttasíður á alþjóðavettvangi sem flytja fréttir tengdar sérstökum málaflokki.

Evrópuvaktin fullnægir öllum skilyrðum sem sett eru af alþingi þegar teknar eru ákvarðanir um styrkveitingu vegna umræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu. Alþingi hefur sjálft ákveðið reglur um þessa styrki, nefnd á vegum þess úthlutar þeim, embættismenn og ríkisendurskoðun fylgjast með framkvæmdinni.

Evrópuvaktin hlaut 4,5 m.kr. styrk árið 2011 til verkefna sem lýst var í umsókn. Evrópuvaktin mun sækja um að nýju í ár samkvæmt auglýsingu alþingis.

Í þann mund sem alþingi birti auglýsingu sína að þessu sinni hófu ESB-aðildarsinnar að gagnrýna styrk alþingis 2011 til Evrópuvaktarinnar og hvernig honum hefur verið ráðstafað. Alþingi hefur ekki gert athugasemd við þá ráðstöfun enda er hún í samræmi við umsóknina á sínum tíma.

Málflutningur ESB-aðildarsinna í þessu efni er í samræmi við ótta þeirra við að ræða efni aðildarumsóknarinnar, þróun aðildarviðræðnanna, stöðu aðildarmálsins nú og ástandið innan Evrópusambandsins. Það verður forvitnilegt að sjá hvort sparðatíningur ESB-aðildarsinna vegna ráðstöfunar á styrkfé til Evrópuvaktarinnar árið 2011 verði til þess að úthlutunarnefnd alþingis heykist á því að veita öflugasta miðli á fréttum um ESB styrk árið 2012.

Í dag ræddi ég við dr. Pétur Pétursson guðfræðiprófessor á ÍNN í tilefni af páskunum og fjölluðum við einkum um upprisuna. Þáttinn má sjá klukkan 22.00, 24.00 og síðan á tveggja tíma fresti til kl. 18.00 á morgun.

Birting á tölum um hvernig Evrópuvaktin hefur nýtt 4,5 m. kr. styrkinn frá alþingi hefur vakið nokkrar umræður og að lokum hefur athyglin beinst að því að ég kom heim frá Frankfurt eftir fjögurra vikna ferðalag með yfirvigt sem þurfti að greiða 30.000 kr. fyrir að flytja til landsins. Ég undraðist hve mikið kostaði að flytja aukakílóin sem höfðu bæst í töskurnar á ferðalaginu en þó varð ég enn meira undrandi þegar ég sá bloggara og málgagn VG Smuguna taka til við að þrasa um að styrkurinn hefði runnið til greiðslu á þessum kostnaði eins og öðrum vegna ferðarinnar frá 11. október til 11. nóvember. Heildarkostnaðurinn var um 900 þúsund krónur eða um 30.000 kr. á dag með ferðum og húsnæði. Sé það talið ofrausn á ferð þar sem rætt var við milli 40 og 50 manns skora ég á gagnrýnendur að benda á ódýrari leið til þess.

Það er í raun með ólíkindum hve ESB-aðildarsinnar hafa varið miklum tíma og kröftum í viðleitni sinni til að gera 4,5 m. kr. styrkveitingu alþingis til Evrópuvaktarinnar tortryggilega og loks til að einskorða þrasið við 30.000 kr. greiðslu vegna yfirvigtar. Þegar minnst er á milljarða kostnað við aðildarumsóknina sjálfa lætur þetta sama fólk hins vegar eins og ekkert sé sjálfsagðara en að leggja þær byrðar á skattgreiðendur þótt meirihluti þeirra sé andvígur aðildarbröltinu.

Lesendur Evrópuvaktarinnar vita að þar er annars vegar lögð áhersla á að miðla fréttum af því sem gerist á vettvangi ESB og hins vegar á að mótmæla aðildarstefnu ríkisstjórnarinnar. Hefur verulega áunnist í því efni og þess vegna liggur vefsíðan undir þessum árásum ESB-aðildarsinna fyrir að hafa fengið styrk frá alþingi og nýtt hann. Einkennilegt er að ráðist sé á þennan hátt á þann, sem fær styrk samkvæmt umsókn sem metin er hæf, og fullnægir síðan öllum kröfum styrkveitanda.  Hver er tilgangurinn? Svarið er einfalt: að hræða styrkveitanda frá því að veita Evrópuvaktinni styrk að nýju. Um það snýst málið, ekki síst af hálfu þeirra sem vita að þeir yrðu aldrei gjaldgengir gagnvart úthlutunarnefndinni.

 

Það er með ólíkindum að fylgjast með skrifum Teits Atlasonar, bloggara DV, um Evrópuvaktina og styrk alþingis til síðunnar. Eftir að hann hafði fimbulfambað um málið í nokkrum pistlum tók Álfheiður Ingadóttir, þingmaður VG, undir með honum og gaf til kynna að Evrópuvaktin hefði ekki staðið alþingi reikningsskil gerða sinna.

Þungamiðja þessara furðuskrifa snýst um að ég hafi ekki hitt neina viðmælendur á ferð minni til Brussel, Berlínar og Frankfurt þar sem ég hafi aðeins nafngreint einn þeirra, Hans Olaf Henkel, en Teitur hefur tekið sér fyrir hendur að útmála hann í skrifum sínum. Teitur birtir pistil á dv.is í dag þar sem hann lætur enn eins og óvíst sé að ég hafi hitt um 40 einstaklinga og greint alþingi frá nöfnum þeirra. Alþingi hafði þó sent honum í gær lista með nöfnum þessa fólks. Teitur er kannski tekinn til við að rannsaka hvort ég hafi hitt fólkið?

Samhliða því sem Teitur spinnur þennan þráð um að ég hafi ekki talað við neinn hefur hann og síðan Álfheiður látið að því liggja að ég hafi varið stórfé til dvalar minnar  í Belgíu og Þýskalandi 11. október til 11. nóvember. Vegna þessara skrifa hefur alþingi sent Teiti og Álfheiði reikningsskil Evrópuvaktarinnar til fróðleiks og við höfum einnig birt þau á Evrópuvaktinni eins og sjá má hér. Þar kemur í ljós að Evrópuvaktin greiddi 911.416 kr. vegna mánaðardvalar minnar erlendis. Er óravegur milli þeirrar tölu og spunatalna Teits.

Þess má geta að Teitur hefur ekki látið við það sitja fara með fleipur um viðmælendur mína og semja eigin reikninga fyrir Evrópuvaktina.  Hann hefur einnig talið sé fært að kenna mér blaðamennsku og hvernig eigi að skrifa greinar þegar heimildarmenn vilja ekki að nafns þeirra sé getið eða rætt er við þá með því fororði að það sé ekki gert. Virðing fyrir heimildarmönnum og vernd þeirra er eitt grundvallaratriða í blaðamennsku.

Í dag birtist skoðanakönnum sem segir að Sjálfstæðisflokkurinn með 38% fylgi og Framsóknaflokkurinn með 13% fylgi fengju samtals 51% atkvæða ef kosið yrði núna, stjórnarflokkarnir fengju aðeins 28%, Samfylking 17% og VG 11%. Í janúar 2009 þegar ríkisstjórn Geirs H. Haarde stóð verst fékk hún 26%.

Stjórnarsamstarfið er í molum og hefur ekki styrkst eftir að stjórnarflokkarnir gerðu leynisamninginn við Hreyfinguna. Samningurinn varð til þess að stjórnaskrármálið breyttist endanlega í hringavitleysu milli alþingis og stjórnlagaráðs. Hún hefur ekki orðið til þess að auka fylgi ríkisstjórnarinnar.

Hér hefur því verið haldið fram frá því að Jóhanna Sigurðardóttir varð forsætisráðherra að hún mundi sitja þar til henni yrði bolað út úr embætti af þingflokki Samfylkingarinnar. Hann ber höfuðábyrgð á núverandi stöðu. Þar á bæ hefur enginn haft þrek til að snúast gegn Jóhönnu. Þingmenn Samfylkingarinnar eru meiri skræfur en Jón Bjarnason, fyrrverandi ráðherra. Hann hikar ekki við að segja Jóhönnu upphaf og endi alls ills í stjórnarsamstarfinu. Jón skortir þó kjark til að breyta þessum orðum í atkvæði gegn Jóhönnu í þingsalnum.

Gleðilega páska!

Það var gott framtak hjá sjónvarpinu að sýna myndirnar 79 af stöðinni  og Mamma Gógó nú um páskana. Um 50 ár eru á milli þess sem myndirnar eru gerðar.  Tækninni hefur fleygt fram en gildið felst í leikstjórn og leik. Hvorugt bregst.  Þá eykst sögulegt og listrænt gildi við að unnt er að tengja myndirnar  með hinum frábæru leikurum Kristbjörgu Kjeld og Gunnari Eyjólfssyni. Friðriki Þór fellir myndirnar saman á einstakan hátt.

Klukkan 13.00 fórum við í messu í Krosskirkju í Landeyjum þar sem séra Önundur Björnsson predikaði. Þarna er staðarlegt, skammt frá ströndinni.  Kirkjan var byggð árið 1850. Altaristaflan er að minnsta kosti frá 1650.  Kirkjan er með elstu timburkirkjum landsins og einnig altaristaflan, sagan segir að henni hafi verið bjargað í land frá Vestmannaeyjum þegar Tyrkir fóru þar um rænandi og ruplandi 1627.

Kvartett Kammersveitar Reykjavíkur efndi til tónleika í hádeginu í dag í Kaldalóni í Hörpu og flutti kvartetta eftir Svein Lúðvík Björnsson ...og í augum blik minninga og eftir Jón Leifs Vita et mors Líf og dauði.

Ég hef ekki áður hlýtt á tónleika í Kaldalóni, kunni ég vel við salinn, þótt hann sé dimmur og mikill munur á honum og birtunni yfir höfninni í hádegiskyrrðinni. Klukkan 12.00 sigldi Týr inn um hafnarkjaftinn, málaður í litum ESB með gylltar stjörnur til marks um að hann hefði sinnt fiskveiðieftirliti á vegum Evrópusambandsins.

Seinni hluti ESB-umfjöllunar Landans var ekki síður stílbrot á góðum þætti en hinn fyrri. Það kemur mér enn á óvart að ráðist hafi verið í þetta verkefni. Gísli Einarsson, ritstjóri Landans, hefur fullvissað okkur áhorfendur um að ESB hafi ekki kostað innslagið.

Hið svonefnda brjóstapúðamál hefur sett mikinn svip á fréttir undanfarnar vikur. Velferðaráðherra tók málið í sínar hendur og landlæknis. Nú hefur persónuvernd lagt mat á málið og komist að niðurstöðu á grundvelli gildandi laga. Þá segir Guðbjartur Hannesson velferðarráðherra samkvæmt ruv.is 31. mars:

„Fyrstu viðbrögð eru náttúrulega ákveðin vonbrigði. Það er greinilegt að lagaumhverfið er ekki nógu skýrt. Hver er réttur Persónuverndar og hver er réttur landlæknis í sínu eftirlithlutverki? Þarna blandast inn stjórnarskrárvarinn réttur samkvæmt niðurstöðu Persónuverndar.“

Þetta er dularfullt svar. Hvernig getur „lagaumhverfið“, það er lögin, skort skýrleika úr því að persónuvernd hefur komist að niðurstöðu. Hún fer að lögum. Þegar hæstiréttur ógilti stjórnlagaþingskosningarnar ákvað ríkisstjórnin að hafa ákvörðunina að engu og skipaði stjórnlagaráð. Nú segir Álfheiður Ingadóttir, formaður velferðarnefndar alþingis og þingmaður VG, með valdsmannslegum tóni að hún ætli að flytja lagafrumvarp til að hnekkja niðurstöðu persónuverndar. Það yrði eftir öðru að sett yrðu afturvirk lög til að aflétta persónuvernd.

Á sínum tíma fékk Þjóðhátíðarsjóður ítarlegar greinargerðir um hvernig bjarga ætti kútter Sigurfara þegar honum var komið fyrir á safnasvæðinu að Görðum á Akranesi. Veitti sjóðurinn styrki svo unnt væri að grípa til nauðsynlegra ráðstafana. Nú berast þær fréttir að Sigurfari sé svo illa farinn að fljótlega verði að ákveða hvort varðveita eigi skipið eða sætta sig við að það eyðileggist, það verði að byggja yfir hann til að bjarga honum. Engir fjármunir eru fyrir hendi til þess. Kútterinn hefur verið á landi síðan 1975.

 

 

Það er í genum þeirra feðga Reynis og Jóns Trausta ritstjóra DV að jagast í mér. Nú ritar Jón Trausti leiðara þar sem hann býsnast yfir því að alþingi hafi veitt Evrópuvaktinni 4,5 milljónir króna í styrk til að stuðla að umræðum um ESB og Ísland.

Enginn íslenskur fjölmiðill hefur fjallað meira um ESB-mál frá því að Evrópuvaktin hóf göngu sína fyrir tæpum tveimur árum. Þegar auglýst var eftir umsóknum árið 2011 sótti Evrópuvaktin, sem er skráð fyrirtæki, um styrk og fékk hann. Já,Ísland, félagsskapur ESB-aðildarsinna fékk 13,5 m. kr. og Heimssýn 9 m. kr., en Evrópuvaktin 4,5 m. kr. Enginn ræðir þó um annað en styrkinn til Evrópuvaktarinnar. Er stórundarlegt hve lengi menn geta býsnast á þessu.

Jón Trausti reisti leiðara sinn upphaflega á því að ESB hefði veitt þennan styrk en leiðrétti þá villu síðar án þess að það hefði áhrif á dylgjurnar í leiðaranum sem urðu algjör markleysa eftir að villan hafði verið leiðrétt.

Teitur Atlason, ofurbloggari DV, hefur varið allri vikunni til að eltast við mig og Evrópuvaktina vegna þessa styrks. Hann fór villur vega eins og Jón Trausti og taldi hann nema 7 m. kr. auk þess sem um óútfylltan tékka alþingis til okkar Styrmis Gunnarssonar hefði verið að ræða.

Bæði fjárhæðin og fullyrðingin um „óútfyllta tékkann“ voru röng hjá Teiti. Þá trúir hann því ekki að ég hafi sent alþingi skrá yfir 40 viðmælendur mína í ferð til Brussel og Berlínar 11. október til 11. nóvember 2011. Teitur hefur af innsæi sínu komist að þeirri niðurstöðu að ég hafi hitt sex manns. Ég fékk í dag vitneskju um að Teitur hefði sent beiðni til alþingis og krafist þess í nafni upplýsingalaga að fá að sjá listann yfir viðmælendur mína. Ég vona að alþingi svari honum sem fyrst og afhendi skýrsluna frá Evrópuvaktinni svo að þessum ósannindum Teits ljúki.

Ritstörfin sem DV­-feðgarnir og Teitur stunda eiga ekkert skylt blaðamennsku eða heiðarleg og opin skoðanaskipti. Þau einkennast af uppspuna og dylgjum. Skrif þeirra eru sjúkdómseinkenni eftir-hrunsáranna  og bera keim af einelti sem verður sífellt augljósara um leið og höfundarnir líkjast meira nátttröllum en þátttakendum í samtali líðandi stundar.

Miðað við það sem Þorsteinn Már Baldvinsson, forstjóri Samherja, sagði í Kastljósi kvöldsins er erfitt að komast að þeirri niðurstöðu að fyrirtækið hafi framið lögbrot. Þó er þess að gæta að höft og yfirvöld sem hafa það hlutverk að setja tappa alls staðar þar sem þau telja leka eða hættu á honum sjást ekki alltaf fyrir í málatilbúnaði sínum. Þorsteinn Már fékk því miður ekki tækifæri til að segja frá ágreiningi Samherja við Seðlabanka Íslands vegna gjaldeyrishaftanna. Fréttir af þeim átökum voru sagðar fyrir nokkru og juku ekki á virðingu seðlabankans. Þá var ekki vikið að því í þættinum hvort tilviljun réði því að gerð var húsleit hjá Samherja að ósk seðlabankans þegar ríkisstjórnin hóf aðför að útgerðinni með enn einu misheppnaða frumvarpinu um stjórn fiskveiða.

Á Evrópuvaktinni má lesa þau orð sem Jóhanna Sigurðardóttir lét falla um Jón Bjarnason sem duglausan sjávarútvegsráðherra og svar Jóns og gagnrýni á Jóhönnu. Hið furðulega í málinu er að Jón skuli styðja ríkisstjórn undir forsæti Jóhönnu. Jón verður jafn marklaus og Steingrímur J. Sigfússon er orðinn sem stjórnmálamaður ef hann heldur áfram að styðja ríkisstjórn undir forsæti stjórnmálamanns sem hann hefur lýst sem friðarspilli. Jón lýsti Jóhönnu á þann veg.

Ég les á mbl.is klukkan 21.25 í kvöld: „Eftir skoðanakönnunina um síðustu helgi, sem að benti til að meirihluti þjóðarinnar óskaði eftir endurnýjun í forsetaembættinu, hefur stór hópur haft samband við mig og í þeim hópi eru meðal annars einstaklingar sem áður hafa haft samband. Þetta ber brátt að en ég ber mikla virðingu fyrir þessu fólki og af sjálfsögðu þá íhuga ég þetta og tek ákvörðun alveg á næstunni,“ sagði Kristín Ingólfsdóttir, rektor Háskóla Íslands.

Taki Kristín ákvörðun um að bjóða sig fram tel ég að Ólafur Ragnar megi fara að passa sig.

Í dag birti Evrópuvaktin frétt um skiptingu styrkja sem alþingi veitti á síðasta ári til að ýta undir umræður með og á móti um Evrópusambandið. Þar kemur fram að Já, Ísland, samtök aðildarsinna, fengu 13,5 m. kr., Heimssýn 9 m. kr. og Evrópuvaktin 4,5 m.kr. Ég hafði samband við skrifstofu alþingis til að fá þessar tölur á hreint vegna þess að mér blöskraði hvernig Teitur Atlason, bloggari í Gautaborg og ESB-aðildarsinni, ritaði um málið í bloggi sínu þar sem hann hélt áfram að ráðast á mig og sakaði okkur Styrmi Gunnarsson auk þess um að hafa fengið 7 m.kr. óútfylltan tékka frá alþingi sem við hefðum ráðstafað að eigin vild.

Alþingi setti ströng skilyrði til styrkþega, meðal annars um eftirlit með ráðstöfun fjárins, og hefur Evrópuvaktin uppfyllt öll þau skilyrði innan þeirra tímamarka sem sett hafa verið. Skrif Teits hafa hins vegar vakið þær ranghugmyndir meðal lesenda hans að um algjört aðhaldsleysi af hálfu alþingis sé að ræða. Loks telur hann sér fært að fara í saumana á því sem ég hef skrifað til að sanna að ég hafi ekki rætt við nema sex manns í mánaðarferð minni til Brussel, Berlínar og Frankfurt 11. október til 11. nóvember 2011. Listi yfir um 40 viðmælendur hefur verið kynntur alþingi.

Það er með nokkrum ólíkindum en lærdómsríkt að lesa þessi skrif Teits og viðbrögðin við þeim hjá lesendahópi síðu hans. Uppdiktaðar kenningar verða að stórasannleika sem vekur hneykslan og leiðir til ónota og reiðilesturs yfir mönnum sem hafa í einu og öllu farið að settum reglum. Þetta er svo sem í ætt við margt annað í hinum brengluðu umræðum sem setja sterkan svip á þjóðlífið. Hitt er síðan eftirtektarvert að hvorki hjá Teiti né nokkrum öðrum ESB-aðildarsinna er gerð minnsta tilraun til að skýra hvernig sá sem fékk hæsta styrkinn, Já, Ísland, notaði hann.

Í dag skrifaði ég pistil hér á síðuna um stjórnlagaumræðurnar á alþingi. Segja má að stjórnarisinnar hafi verið teknir í bólinu vegna málsins í orðsins fyllstu merkingu aðfaranótt miðvikudags 28. mars þegar svo margir þeirra sváfu á sínu græna eyra heima að ekki var unnt að afgreiða það til nefndar. Að kenna það við klæki að þingmenn noti rétt sinn samkvæmt þingsköpum er til marks um rökþrot.

Lengi hef ég ætlað mér að sjá hvernig efna má til umræðu á fésbókinni og greip tækifærið í dag þegar ég sá vikið að Evrópuvaktinni og styrk alþingis til hennar á vefsíðu Teits Atlasonar í Gautaborg. Þeir sem gera athugasemdir á síðu hans eru sumir ákafir ESB-aðildarsinnar, aðrir sjá að því er virðist rautt þegar ég er annars vegar, sýnist mér Teitur skipa þessa flokka báða.

Þátttaka í samræðunum staðfesti að skynsamlegt sé að hafa góða stjórn á tímanum sem varið er til  að koma skoðunum sínum á framfæri á samskipta- eða samfélagssíðum.

Framkvæmd gjaldeyrishaftanna tók á sig nýja mynd í dag þegar fulltrúar sérstaks saksóknara fóru að ósk seðlabankans að hvatningu Kastljóss til húsleitar í höfuðstöðvum Samherja. Tilgangurinn virðist sá að sanna að Samherji hafi notað fisk til að komast framhjá gjaldeyrishöftunum.

Már Guðmundsson seðlabankastjóri sagði í þingnefnd í gær að bankinn þyrfti ný tól til að takast á við efnahagsmálin, í þeim orðum fólst ef til vill fyrirboði þess sem gerðist í Samherja í dag.

Þá er ekki unnt að slíta þessa atburði og tímasetningu úr samhengi við að í gær kynntu Steingrímur J. Sigfússon og Jóhanna Sigurðardóttir  breytingu á lögunum um stjórn fiskveiða. Útgerðarmenn og aðrir sem eiga beinna hagsmuna að gæta líta á tillögur ríkisstjórnarinnar sem aðför að hagsmunum sínum.

Ríkisstjórn og seðlabanki halda áfram að grafa dýpri holu í stað þess að brjótast úr viðjunum. Tæra vinstri stjórnin sýnir engan vilja til slíkra átaka til að virkja krafta fyrirtækjanna. Churchill sagði: Socialism is about equal sharing of misery. Réttmæti orða hans sannast hér á landi, jöfnuðurinn er niður á við, ofan í holu stjórnvalda.

 

Gísli Baldvinsson, bloggari Samfylkingarinnar á Akureyri, verður sífellt vondaufari um velgengni flokks síns og baráttumálsins mikla um aðild að ESB sem átti að verða lokið sumarið 2010 að mati sérfræðingsins Baldurs Þórhallssonar sjá hér.

Gísli er tekinn til við að búa sig undir kosningar með ESB-málið að leiðarljósi. Hann veðjar á að Sjálfstæðisflokkurinn, sem hefur ályktað gegn aðild að ESB, styðji að lokum ESB-stefnu Samfylkingarinnar. Þetta er enn eitt dæmið um óraunsæi ESB-aðildarsinnanna í Samfylkingunni. Nú vilja þeir gefa VG upp á bátinn og efna til ófriðar innan Sjálfstæðisflokksins til að ná markmiði sínu.

Gísli lifir í þessari von: „En nú skal vona að Björn Bjarnason sé fortíð en Þorgerður Katrín eigi sér framtíð. Öllum er auðvitað ljóst að lokaáfanganum verður ekki náð nema með stuðningi Sjálfstæðisflokksins.“ 

Gísli veðjar með öðrum orðum á að Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur takist að leiða þingflokkinn gegn ályktun landsfundar Sjálfstæðisflokksins frá því í nóvember 2011 þar sem mælt er fyrir um að hlé verði gert á ESB-viðræðunum og þær ekki hafnar að nýju fyrr en að heimild hafi fengist til þess í þjóðaratkvæðagreiðslu. Gísla verður ekki að ósk sinni. Hvers vegna í ósköpunum skyldi sjálfstæðismönnum detta í hug að hefja samstarf við Samfylkinguna til að Ísland verði aðili að ESB?

Ruglið vegna hinnar vanhugsuðu ESB-umsóknar magnast eftir því sem málið er lengur í höndum Samfylkingarinnar. Össur hefur klúðrað málinu frá sjónarhóli stuðningsmanna sinna, hann á það ekki inni hjá sjálfstæðismönnum að þeir bjargi honum úr klípunni. Heimtufrekja samfylkingarfólks er hins vegar takmarkalaus. Það sveik hins vegar Sjálfstæðisflokkinn á örlagastundu í janúar 2009.

Qi gong kyrrðardögunum í Skálholti lauk klukkan 13.00 í dag. Séra Egill Hallgrímsson messaði klukkan 11.00 og lagði út af guðspjallinu á boðunardegi Maríu. Í tilefni dagsins efndi Hörður Áskelsson til orgeltónleika í Hallgrímskirkju ásamt fimm manna karlakór sem söng á móti orgelinu í orðsins fyllstu merkingu.

Sagnfræðikunnátta Þóru Kristínar Ásgeirsdóttur, ritstjóra málgagns VG, Smugunnar, er ekki mikil þegar hún segir í fyrirsögn á vefsíðunni „Björn tekur McCarthy á forsetaframbjóðanda“. Með þessari undarlegu yfirlýsingu víkur Þóra full hneykslunnar að því sem ég sagði á Evrópuvaktinni laugardaginn 24. mars eftir að könnun sýndi að Þóra stæði næst því að koma Ólafi Ragnari frá Bessastöðum. Ég sagði:

„Þóra Arnórsdóttir er vinstrisinnuð kona, ýmsir hafa spáð henni formennsku í Samfylkingunni, en nú vill formaður fulltrúaráðs flokksins í Reykjavík [Kjartan Valgarðsson] hana frekar sem forseta. Þóra mun ekki hafa roð við Ólafi Ragnari leggi hún til atlögu við hann. Hún kann hins vegar ef til vill að hafa lokið ferli sínum á sjónvarpi ríkisins með því að ljá máls á framboði.

Þeir sem ætla að ýta Ólafi Ragnari frá Bessastöðum verða að bjóða betri nöfn en birtast þessum lista.“

Þeir sem kenna þessi orð við McCarthy hafa brenglaða sýn á söguna, viti þeir nokkuð um hana.  Viðfangsefni mitt er: 1. Samfylkingin vill Þóru í forsetaframboð. 2) Hún hefur verið nefnd sem formannsefni í flokknum og er því vinstrisinnuð. 3. Hún hefur ekki roð við Ólafi Ragnari. 4. Hve langt geta frétta- eða fréttaþáttamenn RÚV gengið í virkri þátttöku í þjóðfélagsbaráttu án þess að fyrirgera rétti sínum til að starfa hjá RÚV?

Það hefði verið meira spennandi að Smugan hefði leitað álits Bjargar Evu Erlendsdóttur, stjórnarformanns RÚV, á stöðu Þóru Arnórsdóttur en að jagast með fúkyrðum í mér.  Hæg eru heimatökin, Björg Eva var hluthafi í Smugunni.

Ég styð ekki Ólaf Ragnar til endurkjörs, ég leita ekki heldur að neinum frambjóðanda til að fella hann. Enginn þeirra sem nefndur hefur verið til sögunnar sem andstæðingur hans hefur roð við honum. Hagur þeirra vænkast ekki með furðulegum málflutningi Þóru Kristínar eða annarra sem hallast að málstað krúttkynslóðarinnar sem nú getur fræðst um marxisma-lenínisma undir merkjum VG, eiganda Smugunnar.

 

 

Qi gong kyrrðardagarnir héldu áfram í Skálholti í dag. Gunnar Eyjólfsson var að leika í Fanney og Alexander í gærkvöldi en mætti í Skálholtsskóla í dag og efndi til hugleiðslu með hópnum og ræddi grunnstef qi gong.

Séra Axel Árnason Njarðvík, sóknarprestur í Stóra-Núpsprestakalli og héraðsprestur í Suðurprófastsdæmi, var með okkur í gærkvöldi og flutti hugleiðingu.

Í dag kynnti séra Egill Hallgrímsson, sóknarprestur í Skálholti, okkur sögu staðarins og kirkjunnar. Við gáfum okkur einnig tíma til rúmlega klukkustundar gönguferðar og létum rokið ekki aftra okkur að njóta góða veðursins, einkennilegt mistur lá yfir Suðurlandi og sást fjallahringurinn ekki.

Mikið fjölmenni lagði leið sína í Skálholtsdómkirkju. Ferðamenn í stórum hópum auk jarðarfarar.

Ók síðdegis austur í Skálholt þar sem qi gong kyrrðardagar hófust í skólanum klukkan 16.00.Nú hefur Þorláksbúð tekið á sig endanlega ytri mynd við hlið Skálholtsdómkirkju og er upplýst að kvöldlagi eins og kirkjan. Ég ætla ekki að blanda mér í deilur um búðina en ég sá síðdegis að hópur ferðamanna tók mynd af henni um leið og hann myndaði dómkirkjuna sjálfa.

Í dag var þess minnst á ÍNN að fimm ár eru frá því að stöðin fór í loftið að frumkvæði Ingva Hrafns Jónssonar og hefur hann haldið henni úti síðan af miklum dugnaði og forsjálni. Ég kom að stöðinni í ágúst 2010 þegar Ingvi Hrafn bað mig að annast þátt á tveggja vikna fresti, það er annan hvorn miðvikudag og hef ég gert það síðan.  Í nýjasta þættinum ræddi ég við Stefán Mána rithöfund og má sjá hann hér. Markmið mitt er ekki að stilla viðmælendum upp við vegg heldur fræðast af þeim.

Furðulegt var að sjá Helga Hjörvar, formann efnahagsnefndar alþingis, láta á þingi í gær eins og um eitthvert myrkraverk hefði verið að ræða þegar Seðlabanki Íslands lánaði Kaupþingi fé í október 2008 með veði í danska FIH bankanum. Þegar frumvarpið að neyðarlögunum var fyrst kynnt var ákvæði um þessa ráðstöfun í texta þess en síðan hvarf það á brott þar sem ekki þótti ástæða til að lögfesta neitt um málið. Þingmönnum hefur því verið kunnugt um þessar ráðstafanir frá fyrsta degi.

Einar Kristinn Guðfinnsson, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, segir á vefsíðu sinni að Helgi hafi vakið máls á þessu til að draga athygli frá vaxtahækkun seðlabankans fyrr þennan sama dag. Ég dreg ekki þessa skýringu í efa þótt ég telji aðra nærtækari. Hún er sú að samfylkingarfólki hafi ekki þótt takast sem skyldi í yfirheyrslum í landsdómsmálinu og nú þurfi að grípa til sérstakra aðgerða til að gera þá Davíð Oddsson og Geir H. Haarde tortryggilega.

Þessa skoðun reisi ég á endurteknum fréttum í RÚV um að símtöl seðlabankamanna séu hljóðrituð og eru þar endurtekin ummæli Helga Hjörvars sem birt voru í fréttatíma. Ætlunin virðist vera að knýja fram umræður um eða kannski birtingu á símtali þeirra Davíðs og Geirs. Takist það ekki að stofna til spuna í kringum samtalið og gera það tortryggilegt.

 

Í dag ræddi ég við Stefán Mána rithöfund í þætti mínum á ÍNN. Hann er höfundur bókarinnar Svartur á leik en samnefnd kvikmynd slær aðsóknarmet í kvikmyndahúsum landsins um þessar mundir. Við ræddum bókina og myndina en auk þess nýjustu bók Stefáns Feigð sem er ekki síður mögnuð en Svartur á leik. Samtal okkar er dagskrá klukkan 20.00 í kvöld og síðan á tveggja tíma fresti til klukkan 18.00 á morgun, fimmtudag.

Enn sannaðist á þingi í dag að Hreyfingin er gengin í lið með ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur, þingmenn flokksins studdu hina fráleitu tillögu að stjórnarskrármálið skyldi afgreitt með afbrigðum.

Jóhanna er á sama stigi nú og fyrir kosningar 2009 þegar hún réð ekki við ofsa sinn í stjórnarskrármálinu og tapaði umræðu um það á þingi. Þeir sem læra ekki af sögunni lenda í ógöngum að óþörfu. Er með ólíkindum að þingmenn ríkisstjórnarinnar láti Jóhönnu leiða sig út í foraðið að nýju, málstaðurinn er meira að segja enn verri en hann var fyrir kosningar 2009.

 

Ingvi Hrafn Jónsson ræddi við Stefán Hauk Jóhannesson, formann ESB-viðræðunefndar Íslands, í þætti sínum Hrafnaþingi í kvöld.

Stefán Haukur keppist að sjálfsögðu við að halda hlutleysi sínu. Það birtist meðal annars í samræðum þeirra um gjaldmiðlamálin. Ingvi Hrafn fór orðum um vandræðin og upplausnina á evru-svæðinu. Stefán Haukur sagði hlutverk sitt og samstarfsmanna sinna að fara að ályktun alþingis og áliti meirihluta utanríkismálanefndar þingsins sem miðaði að því að Ísland yrði hluti af gjaldmiðlasamstarfi ESB undir merkjum ERM II. Lét hann eins og sama hvað gerðist innan ESB að þessu skyldi unnið.

Þessi faglega eða staðnaða afstaða formanns viðræðunefndarinnar er til marks um blindgötu ESB-viðræðnanna. Það er sama hvað gerist hér innan lands eða innan ESB, áfram skal haldið eins og ekkert hafi í skorist.  Skynsamlegast er auðvita að staldra við og halda ekki af stað á ný nema með umboði frá þjóðinni.

Í dag bárust fréttir um að sjávarútvegsráðherra Íra ætlaði að beita sér gegn því að hafnar yrðu viðræður um sjávarútvegsmál við Íslendinga nema samningar næðust í makríldeilunni. Steingrímur J. brást fyrst þannig við ummælunum á alþingi að af þeim gæti ekki leitt annað en uppnám í ESB-viðræðunum.  Í seinna svari sínu brá hann hins vegar á það ráð að veika gildi orða ráðherrans með því að segja þau „til heimabrúks“.

Málflutningur Stefáns Hauks hljómar oft eins og honum sé meira í mun að skýra afstöðu ESB og setja hana í vinsamlegt ljós en skerpa afstöðu Íslands. Hann sagði til dæmis að vissulega kæmu ákveðin sjónarmið í sjávarútvegsmálum fram í áliti meirihluta utanríkismálanefndar en nú væri unnið að samningsmarkmiðunum undir forystu viðræðunefndarinnar. Í þessu felst að viðræðunefndin mátar skilyrði Íslands inn í ramma ESB áður en þau eru kynnt Íslendingum opinberlega.

Vef-Þjóðviljinn birtir i dag mynd sem segir meira en mörg orð um hverjir báru pólitíska ábyrgð á bankamálum á Íslandi síðustu áratugina fyrir hrun þeirra.  Í landsdómsmálinu hefur verið minnt á að ekki er um sameiginlega ábyrgð ráðherra að ræða heldur ber hver þeirra ábyrgð á sínu sviði. Ríkisstjórnin er ekki fjölskipað stjórnvald. Um tíma við upphaf ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingríms J. Sigfússonar var rætt um að breyta ætti ríkisstjórninni í fjölskipað stjórnvald.  Er það lengur á dagskrá?

Eins og sjá má á mynd Vef-Þjóðviljans hafa sjálfstæðismenn ekki setið í embætti bankamálaráðherra áratugum saman eða síðan Matthías Á Mathiesen sat þar í skamman tíma á síðari hluta níunda áratugarins. Þrátt fyrir þetta er látið eins og sjálfstæðismenn hafi ráðið öllu, stóru og smáu, sem leiddi til einkavæðingar bankanna og hruns þeirra.

Ástæðan fyrir því að sjálfstæðismenn stjórnuðu ekki viðskipta- og bankamálaráðuneytinu var sú að samstarfsmenn þeirra í ríkisstjórn töldu að með stjórn á ráðuneytinu gætu þeir styrkt stöðu sína meðal þeirra, kaupsýslumanna og síðar fésýslumanna, sem litið var á sem hefðbundna stuðningsmenn Sjálfstæðisflokksins.

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir sagði frá því fyrir landsdómi að Gestur Jónsson, lögmaður Jóns Ásgeirs Jóhannessonar, hefði hringt í sig á sjúkrabeð í New York og sagt að Samfylkingin ætti ekki fulltrúa á fundi um Glitni í Seðlabanka Íslands. Samfylkingin ákvað að senda Össur Skarphéðinsson iðnaðarráðherra á vettvang en ekki Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra.

Að Gestur skuli hafa hringt í Ingibjörgu Sólrúnu, formann Samfylkingarinnar, fyrir Jón Ásgeir segir í raun allt sem segja þarf um hvers vegna samstarfsmenn Sjálfstæðisflokksins í ríkisstjórn töldu svo miklu skipta að hafa viðskipta- og bankaráðuneytið í sínum höndum.

Sigurjón Þórðarson hefur verið formaður Frjálslynda flokksins sem í dag varð formlega hluti af nýjum stjórnmálasamtökum sem nefnast Dögun ef bloggfærsla hans er rétt skilin. Hann lýsir markmiði nýja flokksins á þennan veg:

„Baráttan sem er framundan mun ekki snúast um vinstri eða hægri. Hún mun snúast um hvort að hér verði áfram sérhagsmuna- og klíkusamfélag. Fólk sem vill ná árangri í krafti eigin dugnaðar eða verðleika – hlýtur að vilja róttækar breytingar.“

Þegar Sigurjón kveður sér hljóðs sem siðbætandi stjórnmálamaður rifjast upp fyrir mér hve ákaft hann studdi málstað Baugsmanna á tíma Baugsmálsins eins og sjá má í bók minni Rosabaugi yfir Íslandi. Það fer slíkum manni ekki vel að þykjast andstæðingur sérhagsmuna- og klíkusamfélags. Önnur eins klíka hefur ekki hreiðrað um sig í íslensku samfélagi og sú sem myndaðist í kringum Baugsmenn. Sigurjón vílaði ekki fyrir sér að taka málstað hennar.

Af fréttum mál skilja að hinn nýi flokkur sé án formanns en búi við talsmenn í einstökum málaflokkum. Skyldi Sigurjón hafa verið valinn til að tala á móti klíkum eða kannski auðhringjum? Hann á að minnsta kosti ekki á hættu að Baugsmenn vilji að hann þegi.

Sat í dag fund flokksráðs sjálfstæðismanna á 20. hæð í Turninum í Kópavogi. Hærra verður ekki komist. Í setningarræðu sinni gagnrýndi Bjarni Benediktsson flokksformaður Jóhönnu Sigurðardóttur harðlega fyrir tal hennar um krónuna eins og sjá má hér. Ólöf Nordal varaformaður sagði að fundurinn boðaði upphaf kosningabaráttu sjálfstæðismanna.

Stjórnir málefnanefnda voru kjörnar í samræmi við nýjar skipulagsreglur. Einnig 2. varaformaður og hlaut höfundur hinnar nýju tilhögunar Kristján Þór Júlíusson alþingismaður kjör í annarri umferð með 167 atkvæðum. Geir Jón Þórisson, fyrrverandi yfirlögregluþjónn, hlaut 117 atkvæði. Hann flutti magnaðar hvatningarræður á fundinum. Kjör hans hefði breikkað flokksforystuna.

Eiríkur Jónsson ofurbloggari segir á síðu sinni 16. mars:

„Umsnúningur hefur orðið í framleiðslu á Gettu betur - þáttunum hjá Ríkissjónvarpinu.

Þar sem spyrjandinn réði öllu áður eru dómarar nú farnir að grípa fram í ótt og títt og hefta framvinduna.

Spyrillinn í Gettu betur á að ráða för - ekki dómarar í skartklæðum sem stöðugt grípa fram´í.

Áhorfendum er alveg sama um álit dómara - á hinu og þessu...!“

Ég tek undir þessi orð Eiríks. Dómarar eiga að sitja baksviðs eins og í Útsvari. Spenna dettur niður sé stjórnin ekki markviss. Þegar dómarar grípa fram fyrir hendur spyrjanda til að láta ljós sitt skína eða flissa er spurningaþáttur á villigötum.

Utanríkisráðuneytið hefur birt málsvörn sína í Icesave-málinu fyrir EFTA-dómstólnum á 75 bls. á vefsíðu utanríkisráðuneytisins eins og sjá má hér.

Af því sem Cristian Dan Preda, formaður Íslandsnefndar utanríkismálanefndar ESB-þingsins, segir í pistli sem birtur er á Evrópuvaktinni í dag má álykta að innan þingsins geri menn sér vonir um að Íslendingar semji sig frá málinu fyrir dómstólnum, sjá hér.

Dan Preda rökstyður ekki þessa skoðun en í ályktun sem hann samdi og samþykkt var á ESB-þinginu 14. mars er litið fram hjá Icesave-málinu sem vandamáli í ESB-aðildarviðræðum Íslands þar sem það sé nú fyrir EFTA-dómstólnum. Breskur þingmaður greiddi atkvæði á móti ályktuninni vegna Icesave-málsins.

Allt er þetta ruglingslegt en ESB-þingmenn og fleiri innan ESB hafa áhuga á málaferlunum í EFTA-dómstólnum. Komist hann að þeirri niðurstöðu að ríkissjóðir EES-ríkja séu ábyrgir komi til bankahruns mun það valda mörgum vandræðum nú á tímum niðurskurðar á ríkisútgjöldum.

Sigríður Friðjónsdóttir, saksóknari alþingis, flutti málið gegn Geir H. Haarde í landsdómsmálinu í dag. Á ruv.is má lesa:

„Sigríður sagði að Geir hefði alveg vitað hvernig hann ætti að lesa úr þessu riti, enda væri hann hagfræðimenntaður og hefði meðal annars starfað í Seðlabankanum um árabil. Sigríður sagði að menn hefðu skýlt sér á bak við að í riti Seðlabankans virtist all vera í góðu lagi. Það væri fráleitt. Seðlabankinn hefði sett þetta fram eins skýrt og hægt hefði verið.“

Þessi orð vekja tvær athugasemdir. Í fyrsta lagi að líklega verður aldrei unnt að stefna Jóhönnu Sigurðardóttur fyrir landsdóm, hún er ekki hagfræðimenntuð, hefur ekki starfað í seðlabankanum og hélt hún væri að lesa Fjármálatíðindi seðlabankans á árinu 2008 þegar útgáfu þeirra hafði verið hætt. Í öðru lagi stangast fullyrðingar saksóknarans á við kenningarnar um að seðlabankinn hafi ekkert aðhafst undir stjórn Davíðs Oddssonar.

Á ruv.is segir einnig:

„Sigríður fór í gegnum ríkisstjórnarfundi sem haldnir voru árið 2008, fram að hruni, og sagði þá bera með sér að lítið hefði verið rætt um þá vá sem var uppi í fjármálakerfinu. Hún sagði alveg ljóst að hættan sem steðjaði að bankakerfinu og um leið íslenska ríkinu hefði verið slík að hún flokkaðist sem mikilsvert stjórnarmálefni. Þess vegna hefði verið ástæða til að halda fundi um þetta og nefndi hún sérstaklega Glitnishelgi í þessu samhengi.“

Þeir sem þekkja sögu stjórnarráðsins og þá staðreynd að um langt árabil voru engar fundargerðar skráðar í ríkisstjórn hljóta að undrast að nú sé talið refsivert þegar ekki er bókað um hvað ráðherrar ræða undir liðnum önnur mál og það jafngildi því að mál hafi ekki verið rætt. Þetta er ótrúleg grunnhyggni eða öfgafullur formalismi.

Mikilsverð stjórnarmálaefni eru rædd á ríkisstjórnarfundum hvort sem það er bókað í fundargerð eða ekki. Geir Haarde hafði samband við ráðherra um Glitnishelgina svonefndu og hafði umboð þeirra til þeirra aðgerða sem þá voru ákveðnar. Menn ættu að lesa bókina Þingræði á Íslandi til að átta sig á því hvernig samskiptum ráðherra og alþingis er háttað en gagnvart þinginu bera ráðherrar ábyrgð en ekki gagnvart landsdómi þegar um pólitískar ákvarðanir er að ræða.

Tímaritið Þjóðmál, vorhefti 2012, fyrsta hefti áttunda árangs. Ég skrifa þar umsögn um bókina Þingræði á Íslandi og tel hana skyldulesningu fyrir þá sem vilja átta sig á meginatriðum stjórnskipunar Íslands.

 

Í gær vakti ég máls á því hér á síðunni að Guðrún Helgadóttir, þingmaður Alþýðubandalagsins, hefði hneykslast á því vorið 1995 að ég hefði tekið upp tölvusamskipti sem menntamálaráðherra á netinu. Guðrún skrifaði grein um þessi ósköp í Morgunblaðið 12. maí 1995 og sagði meðal annars:

„Á þessu skipulagi [tölvusamskiptum menntamálaráðherra] er aðeins einn smágalli. Til er fólk ­eða svona milliliðir í landinu sem annt er um íslenska menningu, en hefur aldrei vanist tölvuskriftum. Því fólki fer þó fækkandi og mikill fjöldi manna hefur fjárfest í heimilistölvu og kann að nota hana. En ekki nægir að eiga tölvu til að skrifa ráðherranum, heldur þarf einnig að festa kaup á viðbótarhlut sem kallaður er mótald og hann kostar einhverja tugi þúsunda. Þetta er nauðsynlegt að menn viti sem áhrif vilja hafa á mennta- og menningarmálastefnu ráðherrans.

Ekki er að efa að öll ríkisstjórnin á eftir að fara að dæmi menntamálaráðherrans, svo og Alþingi allt, og losa sig þannig við sauðsvartan almúgann sem vílar ekki fyrir sér að trufla þingmenn og ráðherra í tíma og ótíma með ólíklegasta kvabbi og hafa skoðanir á öllum málum. Það er dagljóst að kraftar þingmanna duga miklu betur ef þeir þurfa aldrei að sjá kjósendur sína í eigin persónu sína eða eyða tíma sínum í að hlusta á rausið í þeim en geta þess í stað einbeitt sér við að „leitast við að svara“ bréfum. Milliliðalaus samskipti manna er það sem koma skal.“

Já, þannig skrifaði þingamaður um tölvusamskipti fyrir 17 árum. Þá voru hvorki Facebook né Twitter komin til sögunnar sem gera mönnum kleift að senda boð hvaðan sem er úr síma eða tölvu. Arftökum Guðrúnar Helgadóttur á þingi er nóg boðið, noti þingmenn þessa tækni til að lýsa skoðun sinni af nefndarfundi.

Þingmenn hafa orðið að laga sig að byltingunni á sviði upplýsingatækni. Vitlausasta leiðin til þess er að leggja stein í augu [hér á auðvitað að standa götu en ekki augu - en ég leyfi þessu að haldast þar sem mér er sagt að túlka megi þetta sem stílbragð með vísan til orða sem falla í ræðustól alþingis] málfrelsisins enda sé ekki brotið á neinum með að nota það. Gerði Vigdís Hauksdóttir það með því að segja skoðun sína á því sem hún heyrði á nefndarfundi? Að sjálfsögðu ekki, til þess eru fundirnir að auðvelda þingmönnum að mynda sér skoðun.

Ég svaraði Guðrúnu Helgadóttur í grein í Morgunblaðinu 13. maí 1995 og má lesa hana hér.

Í dag skrifaði ég pistil þar sem ég leit á frönsku forsetakosningarnar og ESB-umræður hér og þar. Má lesa pistilinn hér.

Á árinu 1995 þegar ég tók til að nota tölvuna til að miðla upplýsingum um störf mín sem stjórnmálamanns og síðar sem ráðherra vakti það undrun og jafnvel hneykslan. Guðrún Helgadóttir, þáverandi þingmaður Alþýðubandalagsins, var í hópi þeirra sem gagnrýndi mig fyrir að leyfa mér að ætla að nota tölvu til að hafa samband við kjósendur.  Ég minnist þess einnig að á fyrstu árum mínum í þinginu sagði ég opinberlega frá því sem gerðist á fundi þar sem rætt var um dagskrá þingsins af því að mér blöskraði að ekki var við það staðið. Varð þessi upplýsingamiðlun mín til þess að ráðist var á mig í upphafi þingfundar fyrir að brjóta reglur og jafnvel þingsköp.

Fjarskiptum og tölvutækni hefur fleygt fram síðan þetta var og nú rjúka þingmenn upp á nef sér og skamma þingmann fyrir að sitja á nefndarfundi og segja frá því  sem gerist á fundinum með því að senda efni inn á fésbókina. Var þingmaðurinn, Vigdís Hauksdóttir Framsóknarflokki, tekin á beinið í upphafi þingfundar og gekk forseti svo langt að ætla að neita henni að verja hendur sínar. Þingmaður hlýtur að mega segja frá því sem hann telur að hafi komið fram á þingnefndarfundi þótt hann vitni ekki beint í þann sem miðlaði vitneskjunni. Hvers vegna skyldi bannað að gera það á meðan fundur er haldinn?

Þegar bannað var að senda beint í hljóð og mynd frá landsdómi gripu fjölmiðlamenn til þess ráðs að tísta (senda beint út á samskiptasíðuna Twitter) og lýsa því sem gerðist. Forseti dómsins bannaði ekki þessa starfsemi og mér heyrist í kynningu á Spegli RÚV að sérfræðingur hans í hruninu, Sigrún Davíðsdóttir, fari yfir tístið í New York og gefi síðan álit sitt á því sem gerst hefur í Þjóðmenningarhúsinu í símtali við umsjónarmann Spegilsins.

Davíð Oddsson seðlabankastjóri segir ráðherrum snemma árs 2008 að hætta sé á ferðum innan íslenska bankakerfisins. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður annars stjórnarflokkanna og utanríkisráðherra, segir við fréttamenn 12. mars 2012 að hún hafi tekið þessu með fyrirvara af því að Davíð hafi sagt það auk þess sem hann hafi hallmælt íslenskum bankamönnum á þann veg að henni blöskraði.

Sigmar Guðmundsson, stjórnandi Kastljóss, blæs á þessa dæmalausu lýsingu á því hvers vegna Ingibjörg Sólrún tók ekki mark á alvarlegum viðvörunarorðum með því að láta orð falla á þann veg að svona sé að hafa stjórnmálamenn sem seðlabankastjóra. Að afgreiða málið á þann veg er dæmigert fyrir hvernig slett er í góm í fjölmiðlum og skautað fram hjá málum eftir því sem mönnum þykir sér henta.

Samfylkingarfólk, sumt að minnsta kosti, hafði greinilega ekki hæfileika til að líta hlutlægt á mál vegna fordóma í garð embættismanna og þar var Davíð Oddsson fremstur í flokki eins og sannaðist best á því að lögum um Seðlabanka Íslands var breytt strax eftir Jóhanna Sigurðardóttir varð ráðherra seðlabankamála, hún rak þrjá seðlabankastjóra á einu bretti og réð Norðmann til bráðabirgða sem þriggja manna maka þar til Már Guðmundsson hafði tíma til að koma í bankann, óðagotið var þó svo mikið að ekki vannst tími til að semja um laun Más á viðundandi hátt eins og kjaradeilan fyrir héraðsdómi sýnir.

Spurning er hvaða áhrif það hafði á meint aðgerðarleysi Geirs H. Haarde sem nú hefur leitt til landsdómsmáls gegn honum að Ingibjörg Sólrún tók ekki mark á Davíðs Oddssyni. Í samsteypustjórn ræðst forsætisráðherra ekki til atlögu við bankakerfið nema báðir stjórnarflokkar standi að henni.

Hvarvetna á Norðurlöndum glíma þeir sem eru lengst til vinstri og sitja í ríkisstjórn við mikinn vanda, jafnvel tilvistarvanda.

Fréttir frá Danmörku benda til þess að vandræði í ríkisstjórninni aukist jafnt og þétt með síminnkandi fylgi í skoðanakönnunum. Af stjórnarflokkunum þremur er helst sótt að Sósíalíska þjóðarflokknum (SF) en Villy Søvndal, formaður flokksins og utanríkisráðherra, sækir harðri gagnrýni eigin flokksmanna. Hann var til skamms tíma vinsælasti stjórnmálamaður Danmerkur.

Fréttir af Sósíalíska vinstriflokknum (SV) einum stjórnarflokkanna í Noregi benda ekki til þess að honum hafi farnast vel í ríkisstjórninni. Kristin Halvorsen menntamálaráðherra hvarf úr formennsku flokksins laugardaginn 10. mars og tók Audun Lysbakken við af henni en hann neyddist til að segja af sér sem ráðherra fyrir nokkrum dögum þegar skýrt var frá því að hann hefði hyglað eigin flokksmönnum með fjárstuðningi sem jafnréttisráðherra.

Öllum er ljóst hve illa ríkisstjórnarsetan hefur leikið vinstri-græna (VG) hér á landi. Fylgið hefur hrunið af flokknum samkvæmt skoðanakönnunum og er nú 12%. Flokkurinn er klofin ofan í rót vegna ESB-málsins og Steingrímur J. Sigfússon og klíka hans halda völdum í flokknum með þöggun og banni við því að erfið mál séu tekin umræðu á vettvangi hans.

Leikritið Dagleiðin langa eftir Eugene O‘Neill í Kassanum í Þjóðleikhúsinu er klassískt leikrit, nú flutt í þriðja sinn í Þjóðleikhúsinu og í þriðju þýðingu, hinni fyrstu 1959 eftir Svein Víking, annarri 1982 eftir Thor Vilhjálmsson og nú eftir Illuga Jökulsson. Blótsyrði eru örugglega fleiri í þessari þýðingu en hinum tveimur fyrri. Hin dramatísku samtöl eru kjarni verksins. Allt gengur þetta upp í meðförum frábærra leikara sem skila textanum af öryggi. Spurning er hvort ofsi og hraði eða þagnir og þungi eru betri leið til að koma efni og boðskap verksins á framfæri. Hér er valinn ofsi og hraði, stundum með of miklum hávaða og látum, um er að ræða samtöl innan lítillar fjölskyldu.

Nú er samtal mitt á ÍNN við Skúla Magnússon, ritara EFTA-dómstólsins, komið inn á netið og má sjá það hér.

 

Á dögunum velti einhver fyrir sér eftir að ég hafði nefnt myndina Borgríki hér á síðunni og sagt hana endurspegla íslenskan veruleika hvort ég mundi kannski segja hið sama um myndina Svartur á leik. Nú þegar ég hef séð hana segi ég það enda er þar meðal annars vísað beint til afbrota sem framin voru á þeim tíma sem sagan gerist. Svartur á leik er enn eitt dæmið um eftirminnilegan árangur í íslenskri kvikmyndagerð – persónusköpunin var sterk í einmanaleik sínum, tilgangsleysi og grimmd; leikurinn stenst ströngustu kröfur; stundum hefði talsetningin mátt vera skýrari. Handritið eftir Stefán Mána skapar myndinni öryggi og festu.

Mér var enn hugsað til þess sem við heyrðum á Varðbergsfundinum í gær um skipulagða glæpastarfsemi og hvernig hún grefur um sig á róttækari hátt en áður. Hún er sýnileg í mótórhjólagengjum en líklega enn alvarlegri á öðrum sviðum. Mótórhjólagengin gætu verið toppurinn á ísjakanum.

Lesendur síðu minnar vita að um nokkurra ára skeið hef ég verið með Gunnari Eyjólfssyni leikara á qi gong kyrrðardögum i Skálholti. Hef ég fengið að sinna þessu gefandi verkefni án þess að sæta áreiti vegna þess. Nú bregður hins vegar svo við að Reynir Traustason ritstjóri á DV  sér ástæðu til þess að grípa til hefðbundinnar neikvæðni í minn garð vegna þessara kyrrðardaga.

Reynir gerir þetta í anda meistara síns Jóns Ásgeirs Jóhannessonar Baugsmanns. Um nokkurra ára bil var Reynir handlangari hans á Baugsmiðlunum og tekur nú upp þráðinn gegn mér í tilefni af því að ég var dæmdur til að greiða 900.000 krónur vegna leiðréttrar ritvillu í bók minni Rosabaugi yfir Íslandi þar sem þeir Jón Ásgeir og Reynir koma  við sögu. Reynir hefur meðal annars komist að þeirri niðurstöðu að bæturnar sem mér er gert að greiða Jóni Ásgeiri séu of lágar til að ég geti áfrýjað málinu hæstaréttar. Reynir hefur vafalaust viljað gleðja Jón Ásgeir með þessari uppgötvun sinni – að sjálfsögðu get ég áfrýjað málinu. Raunar ættu blaðamenn og rithöfundar að fagna því að leitað sér álits hæstaréttar hvort það sé lagaregla hér á landi að unnt sé að dæma menn til að greiða stórfé vegna ritvillu sem þeir leiðrétta með afsökun.

Ég er hættur að kippa mér upp við títuprjóna Reynis, undrast mest að hann telji sér til framdráttar að vera stöðugt á þessu lága plani, líklega er hann þó einmitt ráðinn til þess.