Fréttstofa ríkisútvarpsins leitar áfram eftir upplýsingum um hvað gerðist á ríkisráðfundinum 31. desember 2012 þegar Ólafur Ragnar lagði fram bókun um stjórnarskrármálið sem hann skýrði síðan frá í nýársávarpi sínu. Í dag leitaði fréttastofan álits Jóhönnu Sigurðardóttur sem taldi lögbrot að segja frá því sem fram færi í ríkisráðinu af því að fundargerðir þess væru trúnaðarmál. Í gær sagði Steingrímur J. Sigfússon að menn mættu segja frá því sem þeir hefðu sjálfir sagt í ríkisráðinu. Afstöðu Jóhönnu má túlka á þann hátt að hún hafi ekki sagt neitt á fundinum annað en að lesa textann sem fyrir hana var lagður og bókaður í fundargerðina.

Á ruv.is segir í dag:

„Hrannar B. Arnarsson, aðstoðarmaður forsætisráðherra, sagði í dag að forsætisráðherra ætlaði ekki að tjá sig um mál sem rædd væru á ríkisráðsfundi. Í upplýsingalögum stæði að almenningur hefði ekki aðgang að fundargerðum ríkisráðs. Samkvæmt því teldi forsætisráðherra að henni væri ekki heimilt, lögum samkvæmt, að tjá sig um málefni sem rædd væru á ríkisráðsfundi. Aðspurður hvort að samkvæmt því mætti túlka þá skoðun sem svo að forseti hefði þá brotið lög með því að tjá sig um málefni ríkisráðsfundar sagði Hrannar að það væri ekki í sínum verkahring að túlka orð forseta Íslands. Ekki fékkst viðtal við fulltrúa forsætisráðuneytis um málið.“

Jóhanna og Ólafur Ragnar deildu fyrir nokkru um siðareglur sem Ólafur Ragnar neitaði að setja um forsetaembættið að kröfu Jóhönnu. Þá gengu bréf á milli þeirra sem Ólafur Ragnar taldi óæskileg, þau ættu að ræða mál sem þessi á fundum. Hrannar B.  blandaði sér í þá deilu og nú er hann aftur kominn á stjá sem einskonar siðameistari gagnvart forsetaembættinu. Hið sérkennilega við fréttina á ruv.is er að þar virðast menn ekki líta á Hrannar B. sem fulltrúa forsætisráðuneytisins. Hver skyldi það vera – Jóhann Hauksson? Vildi hann ekki tjá sig?

Sé komið við auma blettinn á Steingrími J. æpir Björn Valur Gíslason, þingmaður VG,. Hann kallar Ólaf Ragnar „forsetabjána“ á vefsíðu sinni í dag. Skyldi hin siðsama Jóhanna setja ofan í við þingmanninn – hefur hún ekki sett siðareglur um alþingi og alþingismenn?

Þeir sem lesið hafa fundargerðir ríkisráðs eins og ég gerði á sínum tíma þegar ég skrifaði lögfræðilega ritgerð um starfsstjórnir sjá  að í tíð Sveins Björnssonar sem forseta voru fundir ráðsins tíðari en núna og þá kom einnig til umræðna á fundum ráðsins og forseti áminnti ráðherra og setti þeim kosti vegna stjórnarmyndunar.

Ég undrast alltaf þegar menn treysta sér til þess að fara í fréttatíma eða fréttaskýringartíma ríkisútvarpsins og fullyrða eitthvað án þess að leita af sér allan grun. Í ríkisútvarpinu var þessu slegið föstu í fréttatíma í dag eins og lesa má á ruv.is:

„Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, tók upp mál að eigin frumkvæði á ríkisráðsfundi. Hann lagði fram bókun um stjórnarskrármálið, mál sem verið er að fjalla um á Alþingi. Slík umfjöllun er einsdæmi.

Í kjölfar bókunarinnar á gamlársdag, kom til orðaskipta á ríkisráðsfundi. Engar heimildir eru um að áður hafi komið til orðaskipta á ríkisráðsfundi.“

Forseti Íslands hefur áður lagt fram bókun á ríkisráðsfundi svo að fullyrðing um að slíkt hafi aldrei gerst er ekki rétt. Heimildir eru fyrir hendi um að orðaskipti hafi farið fram milli forseta og ráðherra á ríkisráðsfundi meira að segja í tíð þeirrar ríkisstjórnar.

Þegar Steingrímur J. Sigfússon, þáv. fjármálaráðherra, lagði til við Ólaf Ragnar 31. desember 2009 að hann ritaði undir lög um Icesave-samningana tók Ólafur Ragnar sér frest, sem er einsdæmi, og hafnaði síðan nokkrum dögum síðar að skrifa undir lögin. Um þetta urðu orðaskipti á fundinum og eftir hann sagðist Steingrímur J. sjá eftir að hafa ekki krafist þess strax á honum að Ólafur Ragnar tæki afstöðu til tillögu sinnar um að rita undir lögin.

Þá taldi Steingrímur J. ekki eftir sér að segja frá atviki á ríkisráðsfundi. Nú segir hann við ríkisútvarpið að hann megi ekki segja neitt um það sem gerðist á fundinum 31. desember 2012.

Að forseti neiti að rita undir lög á ríkisráðsfundi er merkilegra í sögulegu tilliti en að forseti leggi fram bókun í ríkisráðinu.  Að neita að neita að rita undir lög er miklu afdrifaríkari aðgerð ag hálfu forseta en að leggja fram bókun í ríkisráði.

Hvers vegna skyldi fréttamaður ríkisútvarpsins sem ræddi við Steingrím J. um atvik í ríkisráði ekki hafa spurt hann um fundinn 31. desember 2009?

Sigríður Ingibjörg Ingadóttir, þingmaður Samfylkingarinnar og formaður velferðarnefndar alþingis, sýndi einstakt dómgreindarleysi með því að ráðast á biskupinn yfir Íslandi frú Agnesi M. Sigurðardóttur fyrir að boða í nýárspredikun sinni að þjóðkirkjan ætlaði að leggja Landspítalanum lið við að safna fé til tækjakaupa. Sjá hér.

Sigríður Ingibjörg jós úr skálum reiði og hneykslunar yfir hlustendur hádegisfrétta ríkisútvarpsins í dag. Spurning vaknar hvernig nokkrum datt í hug að leita til hennar til að fá þessa frétt. Fékk fréttastofan ábendingu um að reiði væri innan Samfylkingarinnar vegna predikunar biskups? Er málum í raun þannig háttað að þingmönnum Samfylkingarinnar þótti að sér vegið með predikun biskups?

Viðbrögð Sigríðar Ingibjargar benda til þess. Innan VG er einnig reiði vegna framgöngu biskups ef marka má sérkennilega færslu Björns Vals Gíslasonar, formanns fjárlaganefndar alþingis, á vefsíðu hans.

Viðbrögðin benda til að þingmenn Samfylkingar og VG muni gera það sem í þeirra valdi er til að hindra að þjóðkirkjan geti staðið að fjársöfnuninni fyrir Landspítalann á þann veg sem biskup boðaði. Með því næði óvild þessara flokka í garð kirkjunnar nýjum hæðum.

Afstaða Sigríðar Ingibjargar er í ætt við stuðning borgarfulltrúa Samfylkingarinnar við það sem gert hefur verið í Reykjavík undir forystu Jóns Gnarrs og Dags B. Eggertssonar, varaformanns Samfylkingarinnar, til að úthýsa kristni og fræðslu um hana úr skólum Reykjavíkur.

Fréttastofa ríkisútvarpsins kynnti niðurstöðu í nýjum þjóðarpúlsi Gallups um fylgi stjórnmálaflokkanna síðdegis miðvikudaginn 2. janúar. Könnunin sýnir að vinstri-grænir (VG) hafa ekki verið minni í 10 ár, fylgi flokksins er 9,1% og þingmenn yrðu sex en hann fékk 14 þingmenn kjörna í apríl 2009. Þrír þessara þingmanna hafa sagt skilið við flokkinn á kjörtímabilinu og einn sagt af sér. Ég gaf skýringu á þessu fylgishruni á Evrópuvaktinni  í dag eins og hér má sjá.

Í kvöld birtist á ÍNN viðtal mitt við Bjarna Harðarson, bóksala á Selfossi, sem starfaði sem upplýsingafulltrúi Jóns Bjarnasonar í ráðherratíð hans en sagði skilið við vinstri-græna um mitt ár 2012. Þar reyndi ég að leita skýringa á óheillaþróuninni innan VG og kom ekki að tómum kofanum. Samtalið má sjá klukkan 20.00 og síðan á tveggja tíma fresti til klukkan 18.00 á morgun.

Könnunin sýnir að Björt framtíð (BF), flokkur Guðmundar Steingrímssonar, fengi níu þingmenn í krafti 12,3% ef gengið yrði til kosninga nú. Samfylkingin myndi tapa sjö þingmönnum  og fengi þrettán með 19,1% fylgi. Samtals tapa stjórnarflokkarnir, VG og Samfylking, fimmtán þingmönnum.

Sjálfstæðisflokkurinn fengi 36,3% og 26 þingmenn ef kosið yrði í dag og bætti við sig tíu þingmönnum. Framsóknarflokkurinn fengi 13,1% og níu þingmenn sama fjölda og í kosningunum fyrir fjórum árum.

Stjórnarflokkarnir hafa tapað fylgi síðustu vikur ársins, stjórnarandstaðan stóð í stað en BF vex fiskur um hrygg. Fylgið fer frá stjórnarflokkunum inn á grátt svæði BF. Spurningin er hve lengi þeir dveljast þar.

Gleðilegt ár!

Greinilegt er að stjórnlagaráðsliðum er misboðið vegna nýársávarps Ólafs Ragnars Grímssonar, forseta Íslands, þar sem hann gagnrýndi tillögur þeirra. Einkenni á málsvörn Þorvalds Gylfasonar og Illuga Jökulssonar er að þeir fjalla meira um umgjörðina en efnið, að ferlið og aðild þeirra og annarra að því hafi leitt til niðurstöðu sem óréttmætt sé að gagnrýna.

Eitt helsta einkenni á málsvörn stjórnlagaráðsliða almennt er að þeir hefja ekki rökstuðning fyrir tillögum sínum heldur gorta sig af þeim. „Ég held sérstaklega að hann [grundvöllurinn frá stjórnlagaráði] sé miklu betri en sú stjórnarskrá sem við búum nú við – líka stjórnskipunarkaflinn, sem er sannarlega ekkert hættulegur...“ Ólafur Ragnar færði einmitt rök fyrir göllunum í stjórnskipunarkaflanum og sagði hann „tilraun um stjórnkerfi sem ætti sér engan líka á Vesturlöndum“.

Þorvaldur Gylfason segir á dv.is:

„Fráleitur þykir mér málatilbúnaður forseta Íslands – að stíga nú fram eftir dúk og disk og reyna að búa til nýjan ágreining um efnisatriði í stjórnarskrárfrumvarpinu, sem nú bíður afgreiðslu Alþingis í samræmi við þjóðarviljann eins og hann birtist í þjóðaratkvæðagreiðslunni 20. október sl. Málflutningur forsetans vitnar ekki um ríkan skilning á eða virðingu fyrir leikreglum lýðræðisins. Vilji þings og þjóðar liggur fyrir.“

Forseti Íslands og allir aðrir hafa rétt til að gera athugasemdir við tillögur stjórnlagaráðs á hvaða stigi málsins sem það er. Það er út í bláinn að halda því fram að ferlið við gerð tillagnanna sé þess eðlis að vegna þess séu þær hafnar yfir gagnrýni eða tíminn til að gagnrýna þær sé liðinn.

Málið er enn til meðferðar á alþingi og þar eiga menn síðasta orðið um efni þess. Þingmenn hljóta að velta sérstaklega stjórnskipunarkaflanum og taka þar mið af orðum forseta Íslands eins og annarra. Einokunarárátta stjórnlagaráðsliða og sjálfshól er broslegt en ræður engum úrslitum um lyktir stjórnarskrármálsins.